[Nota: Poñerlle un nombre a esto]

Para qué se lles paga aos políticos?

2011-10-25T17:55:00.000-07:00

Os políticos (en abstracto) son persoas ás que lles pagamos un soldo para que fagan un traballo. Ese traballo poderíase resumir como o seguinte: Xestionar os cartos públicos.

Decidir en que se gastan os cartos que se recaudan por vía dos impostos, multas, nas empresas de titularidade pública, e vendendo décimos para os sorteos de navidade e cousas así.

Normalmente, a xente paga impostos porque quere ter carreteras, dereito ao paro, unha xubilación cando lle toque a hora, unha sanidade e unha educación públicas, policía que mire porque non os maten, etc.

Coñezo moi pouca xente que pague impostos porque estea convencida de que os politicos merecen cobrar máis que el. E coñezo aínda menos xente que estivera disposta a pagar impostos para non recibir nada a cambio.

A cousa vai así: No noso país de exemplo (que non existe, e se chama Exemplistán) pagamos impostos, xuntamos os cartos, e compramos cemento, e pagamoslles aos obreiros que fan a carretera. Designamos a un fulano que se encargue de falar co que vende o asfalto, e coa empresa que ha de facer a obra. Como non está ben que este paisano traballe de balde, dámoslle un soldo entre todos. E a partir de agora, chamámoslle Don Fulano.

Poñemos algo máis de pasta para, ao irmos indo vellos, non morrer de fame. Poñemos algo máis, e os rapaces poden ir á escola. Un pouco máis, e temos policía que vixíe as nosas casas. Non parece mal plan. Eu só, cos meus cartos, non podería pagar unha carretera...

O problema é cando o Señor Fulano, elixido para xestionar a pasta pública en Exemplistán, compra cousas que non debe. Compra non un, senón tres aeroportos, non unha carretera, senón unha Expo da Auga, e non unha educación para todos, senón só para os seus amigos. Iso non está ben.

Houbo moitos Señores Fulanos na nosa Historia Inventada de Exemplistán. Algúns bos, outros non tanto. Parecerá incrible, pero tamén houbo Señores Fulanos que decidiron empregar os cartos de todos... para o seu propio beneficio! quen o ía pensar, non?

Resulta que agora non chegan os cartos de todos. Simplemente, hai moito gasto, e poucos cartos. Así que os Señores Fulanos deciden que hai que gastar menos. E comezamos a gastar menos. Por algún sitio hai que empezar, así que... por onde? algún podería dicir que o Señor Fulano, que antonte comprou unha Cidade da Cultura sen preguntarlle a ninguén, igual debía ter máis coidado á hora de mirar onde mete os cartos, pero en seguida lle chaman tonto. Que tonto eres. Pensas que vas saber ti máis que Don Fulano, que se dedica dende hai anos a comprar cousas con cartos de todos? Así que, Señores Fulanos de aquí e acolá comezan a gastar menos en cousas como Educación, Sanidade e Policía. Bueno, non. Policía... non.

Como non parece haber cartos, deciden que comezaremos a cobrar a xubilaciíon un pouco máis tarde. Todos. Bueno, todos non. Señores Fulanos de aquí e acolá deciden que eles deben cobrar antes que ninguén, porque o merecen. Acaso non os designamos entre todos para xestionar os cartos? Será que o merecen. Alguén suxire que ao mellor Don Fulano podía cobrar un pouco menos. Don Fulano cre que non é boa idea. E como o Señor Fulano é quen decide onde se meten os cartos...

Ao cabo dun par de anos, en Exemplistán as cousas non melloraron. Nas escolas que pagamos entre todos non hai mesas, porque son moi caras. Precísanse os cartos para outras cousas. Nos hospitales de Exemplistán, os colchóns das camas están rotos, o recheo sáelle polas costuras. Non podemos comprar uns novos, precísanse os cartos para outras cousas. Os vellos xubílanse un pouco máis tarde, para poderen cobrar algo da pensión. Segue habendo moita policía, pois Don Fulano asegura que os habitantes de Exemplistán, que protestan na rúa, son perigosos elementos Comunistas, e hai que vixialos ben de preto.

Os Exemplistaníes seguen a pagar impostos (os que aínda poden pagalos), pero xa non lles parece tan boa idea. Non acaban de entender que está a pasar. Como pode non haber cartos para as mesas da Escola, se aínda a semana pasada compramos unha Nova Biblioteca da Cultura, e unha Expo da Terra, e un aeroporto (eh, xa temos corenta e dous, un por cada sete habitantes!).

Unha parte dos Exemplistaníes seguen a chamarlle tonto a aquel home de antes. Van indo a menos. Menos mal que Apareceu un novo Don Fulano, que asegura que el, desta vez, vai gastar ben os cartos. Que o escollamos a el para xestionar a pasta, que o vello Don Fulano non tiña nin idea, pero el si.

Don Fulano ha muerto, Larga vida a Don Fulano.

Brave New World

2010-08-18T15:32:00.000-07:00

Unha cousa que acabo de ler:

Un Estado totalitario realmente eficaz sería aquel en el cual los jefes políticos todopoderosos y su ejército de colaboradores pudieran gobernar una población de esclavos sobre los cuales no fuese necesario ejercer coerción alguna por cuanto amarían su servidumbre. Inducirles a amarla es la tarea asignada en los actuales estados totalitarios a los Ministerios de Propaganda, los directores de los periódicos y los maestros de escuela. Pero sus métodos todavía son toscos y acientíficos.

Este fragmento aparece no prólogo do libro "Un mundo feliz", de Aldous Huxley.

A edición en español que estou lendo imrpimiuna a editorial Plaza & Janés no ano 1972.

Almost famous

2010-07-30T06:46:00.000-07:00

Atención, vídeo:

Curiosísimo vídeo

Ben. Agora a esperar polas groupies e demais fans enferverecidas.

Alcalde, queremos que la muchacha sea comunal!

2010-06-11T19:49:00.000-07:00

Teño por costumbre poñer, para botarme a durmir, unha peliculiña calquera das que teño no disco duro. Fai nada, púxenme a buscar unha para ver hoxe mentres caio nos brazos de Morfeo. E déuseme por pinchar na magnífica "Amanece que no es poco". E agora creo que non vou poder durmir ata que remate.

Para os que non a vírades, debo dicir que xa a vin por aí unhas dez veces, e non sabería dicir de que vai. Pero inclúe entre os seus diálogos perlas como as seguintes:

Ahora ya... porque se me están acabando las dotes para la agricultura. Pero me gusta mucho, por ejemplo, escribir a máquina. Casi tanto como beber anís. O andar con putas.

Yo le doy a tu mujer unas prestaciones sexuales muy buenas.

- Viva el munícipe por antonomasia!
- Viva el señor alcalde!
- Y viva la tía cojonuda que trae con él!
- Alcalde, queremos que la muchacha sea comunal!
- Eso! Y turgente!
- Que turgente ya es!
- Turgente!!
- Que turgente ya es, imbécil!
- Alcalde! Todos somos contingentes, pero tú eres necesario!

E estas só cuns cinco minutos de película que vin... Vou seguir. Recoméndovola. Encarecidamente.

a con-tra-co-rrien-te,a con-tra-co-rrien-teee

2010-05-25T08:12:00.000-07:00

Poida que debido a un fenómeno sonoro coñecido como "homofonía" (que non por homofobia), pensedes que agora vou falar da miña conta corriente. Nada más lejos.

O tema é que atopei fai un pouco esta noticia en barrapunto:

Según una encuesta, el 60% de los usuarios de Facebook se plantean darse de baja

Ben. Tamén atopei, tras buscar un pouco na bandexa de entrada, un e-mail que dicía aproximadamente así:

Ola Jose,
Acabas de desactivar a túa conta de Facebook. Podes reactivala en calquer momento entrando en Facebook co teu e-mail de rexistro e contrasinal. Poderás, así, usar de novo a páxina.
Grazas,
O equipo Facebook

E que levaba por data o 28/06/09.

Vale. Pois agora, por levar a contraria a nada menos que o 60% da peña, vou a "reactivala en calquer momento entrando en Facebook co teu e-mail de rexistro e contrasinal". A ver se desta volta o facebook serve para algo. Se cadra podo poñerlle algo a Cachote no muro (segue exisitindo o tema do muro?) sobre a polifonía no barroco e o uso das panderetas na música tradicional dos nikis...

Ni Txabes naiz

2009-11-20T14:25:00.000-08:00

- Oes, empecei un curso en liña...
- Otia, puta madre. De que? programación, ou algunha cousa así que che vaia ser útil e tal?
- mmm... máis ben non. De euskera.
- ...
- ... Si, euskera.
- ...
- Pode estar ben...
- ...
- Joder, polo menos será chistoso...
- ... ti estás zumbado.
- No digo yo que no. Pero ten en conta que "taberna" dise igual. E sabendo eso, pouco máis vou precisar...

Filosofía grega clásica (1)

2009-11-01T12:22:00.000-08:00

Díxolle un día Platón a Epicuro:

- Eu, ás veces, peiteo a barba.

Ao que respondeu Epicuro:

- Pois eu aféitome parriba.

Guan llíar agóu

2009-10-11T18:33:00.000-07:00

Tal día coma hoxe, doce de outubro, hai un ano, sucederon varias cousas, que paso a relatar:

Era festivo
Houbo un desfile en Ciudad Capital
Cadrou en domingo
Supoño que os que daquela tiveran traballo se mosquearían por perderen un festivo.
Eu estaba sen traballo. Concretamente, entre o 9 e o 15 daquel mes estiven sen traballo.
Meu pai e máis eu emprendiamos un viaxe a bordo dunha furgoneta que parecía o camión aquel que levaba o coche fantástico dentro (falo da serie orixinal).

Dentro da citada furgoneta había, sen ánimo de ser exhaustivo:

Un moble escritorio de IKEA (creo que modelo MIKAE, coma o personaxe de Carlos Jesús)
Unha moto
Uns patíns
Roupa. Moita
Comida (xa ves)
Libros
Unha tele
Un portátil
Unha guitarra eléctrica
Unha guitarra española
Un amplificador (ou dous, non sei)
Un traxe de kenpo
Practicamente, unha vida. Toma poesía, cona. Non querías poesía?

Poderíase dicir, aínda a risco de parecer racista ou xenófobo que aquela parecía a furgoneta duns xitanos.

E é que resulta que hai un ano saín de Madrid con rumbo noroeste. A cachos pola A6, a cachos por estradas abandonadas da man de Dios nuestro señor (acojonante a estampa das vilas polas que pasaban as estradas antes de que houbera A6), chegamos a San Lois.

Como resumo deste último ano poderíase dicir que me fixen máis vello e máis triste. Máis responsable e máis amargado. E pouco máis. Bue, si, fun á praia...

Inxustizas da vida

2009-10-05T03:55:00.000-07:00

Quería compartir con todos vos algo que me preocupa dende os dez anos, máis ou menos. E que me segue a causar certa desazón interior, pasados todos estes anos.

O asunto é o seguinte: Paréceme unha tremenda inxustiza, así como unha falta de coherencia desmedida, o feito que que exista unha palabra para designar as ganas de comer ("fame"), que exista unha palabra para referírmonos ás ganas de beber ("sede"), e pola contra, non teñamos un vocábulo para referirnos ás ganas de jiñar.

De igual xeito, sempre me pareceu bastante parvo que exista unha palabra para dicir que a unha comida lle falta sal ("soso", ou, se queredes falar en galego correcto, "eslamiado", ahí es nada), pero non haxa, por exemplo, unha palabra para dicir que a un prato lle falta a pementa, ou o azafrán, ou que non ten albaricoque, vaia.

Por todo isto, e nunha cruzada persoal a prol da xustiza lingüística universal, empezarei por propoñer a palabra "cagambre" (ou "cagamio", aínda terei que decidilo.) para referirse ás ganas de jiñar.

Aaaai, que será do mundo cando falte eu...

Mil-house

2009-09-21T07:50:00.000-07:00

O outro día vin esta imaxe:

E pensei que merecía a pena gardala. Nada máis, continúen con sus vidas.

Bueno, sí, unha cousa: elchan.org é un sitio francamente recomendable. Ahora sí, adiosito.

Un chiste de Monteys

2009-07-15T11:31:00.000-07:00

(Hay que decir que, si follar fuera fácil, perdería toda la gracia y la sociedad se iría a la mierda)
- ¡Ya nadie va a los bares!
- ¡Ya nadie se ducha!
- ¡Han cerrado internet por falta de usuarios!

- Do "El Jueves" extra "Follar es gratis", do 10 ao 16 de decembro de 2008

Ya soy un niño grande

2009-07-06T09:55:00.000-07:00

Fai uns días collín a moto e fun ata o caixeiro automático do Pastor a sacar pasta. Cando estaba arrimando a moto a un lado, a uns chavales que estaban alí na plaza xogando ao fuchibol escapoulles o balón, que tras bater na luna dun coche veu caer cerca da moto. Eu abaixeime, collina, e cando lla iba botar de volta un deles dixo:

- Hey, señor!

facendo gestos coas mans e tal.

E daquela dinme conta de que xa non son un rapaz.

Unha gilipollez menos

2009-06-28T12:05:00.000-07:00

A túa conta en Facebook foi desactivada.

Para reactivar a túa conta, logueate co teu enderezo de correo e o teu contrasinal. Poderás volver a usar a túa conta coma sempre.

Esperamos verte pronto de novo.

O que non atopei foi a maneira de eliminala. Cago no demo...

O temilla dos libros

2009-06-26T08:21:00.000-07:00

Alá por finais do ano pasado, tivo lugar unha curiosa conversa entre o Moixo e máis eu. Resulta que había un fulano nalgures que resultara que lera 52 libros aquel ano. Un por semana, vaia

E o caso é que ao final eu soltei algo como "tampouco é para tanto", e calculei que eu tamén o podería facer. Ler un libro á semana durante este 2009. De media, vamos.

O tema é que xa van alá unhas 25 semanas (aprox.), pero non 25 libros. Aí vai unha lista, en orde cronolóxico:

El nombre de la Rosa
El Clan del oso cavernario
Su último saludo en el escenario (uns relatos breves sobre Sherlock Holmes)
La isla del tesoro
-Viaje al centro de la tierra
Relato de Arturo Gordon Pym
OSDA: A irmandade do Anel
OSDA: As dúas Torres
OSDA: O regreso do Rei

A estas alturas, vin que me iba quedando corto o tempo, e decidín centrarme en libros "menos tochos"...

- Crime en Compostela
Morning Star
Dos arquivos do trasno
Das cousas de Ramón Lamote
- Xa vai o Griffón no vento

Estes últimos, casualmente, son todos dunha colección de libros galegos que anda pola casa e que viñera coa Voz xa hai anos.

Notas, apreciacións e tal:

OSDA significa O Señor dos Aneis. Hai uns anos, ao meu irmán entráralle a vena de ler esta clase de cousas. Eu intentárao, pero parecéranme un soberano coñazo. Desta volta, desfruteinos bastante. E, ao acabar o primeiro, incluso vin a peli, e fun capaz de terminar de vela e todo... É unha edición en galego anterior á actual normativa.

Os libros que teñen un "-" diante son os que empecei a ler, pero aínda non acabei. Pero que si que vou a acabar. Non incluín libros que empecei e que pensei "noooo... non vou seguir con el". Pasoume con Rayuela, Pensa Nao, El Padrino - el regreso (mamasita, cousa máis mala, che), Hannibal, e varios máis. Xa caerán noutro momento.
O feito de ter algo máis de tempo libre inflúe de xeito francamente positivo no volume de letras que vou lendo. Cando empezou este mes iba polo primeiro dos do Señor dos Aneis. E co tema da xornada intensiva, foron caíndo os seguintes... Practicamente seis libros este mes, non ta mal.

Crítica literaria (que non se diga que non son polifacético, carallo):

El nombre de la Rosa: un libro fantástico, que xa lera algunha vez, e que volverei a ler moitas veces si Dios quiere (y el alcalde no lo impide)
El clan del oso... Non esperaba nada del, e resultou ser bastante entretenido. Se cadra algún día comprarei o resto da saga e lereinos.
La Isla del Tesoro: un clásico da litaretura xuvenil que se le nunha tarde se tes tempo. Ou dúas, se tal. E que non está de máis ter lido. Piratas, tesouros...
Os do Señor Dos Aneis: moi, moi entretenidos (salvo capítulos matadores). Tamén fixeron películas, se vos da menos pereza...
Dos arquivos do Trasno: unha recopilación de contos, que inclúe tres que son xa clásicos no noso mundo. O vello que quería ver o Tren, Da morte do Bieito, O neno suicida. O primeiro xa sabedes cal é. O Bieito era aquel que se remexera na caixa, e que por mor da vergoña do protagonista foi finalmente enterrado vivo... E o terceiro é a historia daquel home que naceu da terra como octoxenario, e foi vivindo cara atrás, ata que decidiu pegarse un tiro aos oito anos. Mira ti por onde, que eu pensaba que eran os tres de Castelao, e son de ...Dieste? teño que miralo, pero creo que si.
Das cousas de Ramón Lamote: contos que teñen como protagonista a don Ramón, profesor de chairego antigo e debuxante de soños. Paco Martín viñera de pequeno á miña escola, e recordo que unha das preguntas que se lle fixeran foi "ti de que equipo es?"... Contos para nenos de todas as idades.
Crime en Compostela: Putas, constructores, detectives, xornalistas, chulos e bares, e o pórtico da Gloria, todos soltos por Santiago adiante. Aínda non lin o final, así que non sei quen matou ao Aurelio...
Morning Star: Unha grata sorpresa. Con moito regusto a "La isla del tesoro", hai que dicilo. Un rapaz vive co seu pai nunha taberna, e un día chega un tolleito. A partir desa, piratería, bandolería, asasinatos, torturas, cegos, guerra... O século dezanove en Galicia...

De lado da cama teño tres ou catro libros que han de ir despois dos que tou a ler ahora. Arraianos, de Ferrín, Polaroid, de Suso de Toro e outro vello conocido: A Esmorga, de Blanco Amor.

Cousas de min que aprendín este ano (ou que xa sabía e recordei):

Non teño o menor problema en ler tres ou catro libros á vez. De feito, axúdame bastante. Se me poño só con un, pode chegar a aburrirme anque sea boísimo. Esta condición, lamentablemente, exténdese a outras facetas da miña vida. Así é que non son capaz de centrarme en nada no traballo, ou cando estudiaba, ou eu que sei...
Non me quedo co nombre da xente, nin na vida real nin nos libros. Pero non impide que siga coa miña vida, ou padiante cos libros...
Non tolero nada ben a petulancia (vaia, usar esta palabra é un xesto de petulancia de tres pares de carallos...). Non aturo os libros que hai que sufrilos para lelos. Os "exercicios maxistrais de literatura" non van comigo. E pode que sea unha pena, que me perda libros moi bos só porque son raros... Este tema non me pasa coas películas, que se son raras gústanme incluso máis...
Ao principio, costábame moito ler en galego. A falta de costumbre, supoño.
Hai demasiados libros no mundo. E a vida dun home resulta demasiado corta. Por tal razón vou abandonar a costumbre que tiña de, unha vez comezado un libro, acabalo anque non me guste. Xa atoparei outro que me guste.

Bo tocho escribiches, Chaves...

Vou rematar citando algo que lin, se non recordo moi mal, no blog Vicisitud y Sordidez:

Esta noche hemos quemado un libro y arrancado un árbol. Sólo nos queda practicar un aborto...

Hala, chavales, deica outro momento.

5 secretos para escribir coma un ninja

2009-02-19T09:43:00.000-08:00

Ás veces, encóntrome sen nada que dicir, e sen embargo, decido escribir unha entrada igualmente. Algunha vez tuveches este problema? A min pásame. E pensei que sería divertido compartir algúns secretos con vós sobre como salvar o día cando decides escribir unha entrada sen ter nada que dicir.

Atopei esta cita dunha cita de Jeff Atwood que resume moi ben os meus sentimentos acerca dos blogs e a inspiración:

Considera os teus escritos como unha extensión natural das túas conversas faladas. Se non te sentes cómodo léndoo en alto, reescríbeo ata que o esteas. Nas palabras de Elmore Leonard:
Se soa como escrito, volvo a escribilo.

Secreto #1: Atopa unha boa cita. Cítaa, reescríbea, e fai que a túa entrada trate arredor dela. Para conseguir un efecto extra (no caso de que sintas que non estás dando no clavo), asegúrate de (secreto #1.5)poñer o resumo da frase en negrita, o que lle da o peso necesario para representar resumidamente a cita original dunha maneira diferente, representando a cita orixinal a través da túa.

Asegúrate de seguir a cita inicial (que debería constituir o punto central da entrada) con outra cita para acompañala e apoiala. Isto faite máis listo -incluso se finalmente distrae a atención sobre a cita orixinal. Javi Chaves expresa isto dunha forma moi concisa:

Asegúrate de seguir a cita inicial (que debería constituir o punto central da entrada) con outra cita para acompañala e apoiala. Isto faite máis listo -incluso se finalmente distrae a atención sobre a cita orixinal.

Secreto #2: Inserta unha imaxe completamente aleatoria, de algo que supuestamente simbolice algo:

Secreto #3: Deberías empezar o seguinte párrafo cunha pregunta? Probablemente non. Pero si esto che preocupa, sempre podes contestarte a ti mismo cunha frase en negrita. Esto sempre debe ir seguido dunha cita larga, se se quere facer as cousas como Dios manda:

Primero, se toma un libro de alemán. Es un magnifico volumen, forrado en tela, publicado en Dortmund, y trata de los usos y costumbres de los Hotentotes (en alemán hottentotten). Cuenta que los canguros, (Beutelratten) son capturados y metidos en jaulas, (Kotter), cubiertas con una tela (Lattengitter) para protegerlos de la intemperie. Esas jaulas se llaman en alemán jaulas cubiertas con una tela (Lattengitterkotter) y cuando tienen dentro al canguro, a esto se le llama (Lattengitterkotterbeutelratten), el canguro de la jaula cubierta de tela.
Un día los Hotentotes arrestaron a un asesino (Attentater), acusado de haber matado a una madre (Mutter) hotentota (Hottentottenmutter), madre de un niño tonto y tartamudo (stottertrottel). Esta madre toma en alemán el nombre de Hottentottenstottertrottelmutter y su asesino se llama Hottentottenstottertrottelmutterattentater. La policía lo ha capturado y lo ha metido en una jaula de canguro, (Beuteirattenlattengitterkotter), pero el preso se ha escapado. En seguida comienza la búsqueda y pronto viene un guerrero Hotentote gritando:
- ¡He capturado al Asesino! (Attentater)
- ¿A cuál? -- pregunta el jefe
- Al Lattengitterkotterbeutelratterattentater -- contesta el guerrero.
- ¿Como que al asesino que esta en la jaula de canguros cubierta de tela? -- dijo el jefe de los Hotentotes.
- Sí, es --responde a duras penas el indígena-- el Hottentottenstottertrottelmutteratentater (el asesino de la madre hotentota del niño tonto y tartamudo).
- Anda, demonios --contesta el jefe hotentote-- podías haber dicho desde el principio que habías capturado al Hottentotterstottertrottelmutterlattengitterkotterbeutelrattenattentater.

Secreto #4: Moreas de enlaces. É moi importante que despois dunha cita, especialmente de unha con tanta enjundia coma a cita dos hotentotes, colle-lo fío do argumento e levalo á seguinte idea: Asegurarse de que tes montóns de enlaces a outras cousas importantes que teñas escrito. Especialmente se tratan do mesmo asunto. Enlazarse a sí mismo é importantísimo para obter máis visitas. Jeremy Wagstaff de loosewire pono ben clariño:

É máis unha molestia que un crimen, pero creo que esto é un dos principios máis importantes da rede: os enlaces deberían ser informativos, e non distractorios. Si enlazas a calquera cousa que non sea o que os teus lectores esperan, simplemente estalos a fastidiar.

Está claro que Jeremy entende o impacto que o auto-enlace ten, cando se fai ben.

Secreto #5: O final da entrada é o teu golpe maestro - O que os lectores van recordar mentras preparan os dedos para poñerte a parir nos comentarios. Asegúrate de volver a deixar claro o que dixeches, e (recordando o secreto 1.5) deixa claro que os cinco minutos ou así anteriores foron unha completa perda de tempo para os lectores. Ou, se tal, pregúntalle a eles. Pero non contestes aos comentarios.

Plagiarismo di Plagiarismo

2009-02-19T08:26:00.000-08:00

Probablemente coñezades o conceto de plagio. O dereito á cita, dirían algúns. Consiste, en resumiendo, en poñer como propia a obra doutra persona. Pódense plagiar obras, ideas, frases, etc, etc.

Ahí temos xa a idea de plagiar. Imaginemos ahora que a obra a plagiar sea, precisamente, a idea de plagiar. Advertencia de seguridad: lea esto con coidadiño, a min casi me da unha embolia ao escribilo.

O sujeto A plagia unha cousa. O sujeto B pensa "boa idea, esto de plagiar. Vouno facer eu tamén". Plagiar a idea de plagiar.

Probablemente, esto de plagiar a idea de plagiar non sea algo novo no mundo. Imaginemos ahora un sujeto C, que á súa vez pensa "vou plagiar a idea que tuvo B". Recordemos cal era a idea de B. Peligro de bucle...

Polo tanto, poderíase falar de plagiar a idea de plagiar a idea de plagiar. Éche un mundo moi complicado.

Pode que nada de esto teña sentido. E pode que coa seguinte entrada neste meu bló se aclaren algo as cousas. Vai ser un plagio, e á súa vez un homenaje de dimensións épicas a un chaval capaz de convertir o plagio nun estilo literario con carácter propio.

M.J.B.C., ese onvre

chiste de curas

2009-01-27T04:15:00.000-08:00

Non me diredes que non é un título caralludo. Hasta pode que, co tempo, se converta nunha sección propia. Ou non.

O caso é que onte vin un programa da TVG chamado "trece badaladas". Bótano antes de "Padre Casares", por se vos interesa. Xa vira un cacho do programa da semana pasada, e ten o seu aquel.

Consiste en contar un pouco a vida cotiá dun cura párroco, coas súas parroquias, as súas misas e tal. O de onte era un cura moi simpático e moi campechano.

O caso é que ao final do programa parece ser costumbre que un dos curas que saíra no programa conte un chiste de curas. O chiste de onte foi tal que así:

Iban dous curas coas súas sotanas. Un deles tiña unha cruz vermella na sotana. Pregúntalle unha vella ao outro.
- E lo, por que aquí o seu amigo leva unha cruz vermella aí na roupa?
- Porque é un cura castrense.
- Aaahhh... así tiñades que estar todos.

O simpático cura contou o chiste e despois engadiu algo como :

- A vella entendera outra cousa... A vella entendera outra cousa...

E, para ser sinceros, a min fíxocheme gracia.

Ocurrió en mi casa

2008-10-01T14:05:00.000-07:00

Diálogos que tiñan lugar no meu sofá...

Este é de fai xa un tempo, pero acordoume hoxe, non sei por qué.

Queremos de saber!

2008-09-28T07:18:00.000-07:00

Bueno, visto que a cousa xa é un secreto a voces (esto, se non me equivoco, debe ser algo así como unha sinestesia, ou unha antítese), vou contar o que hai.

Volvo. Do verbo volver, con 'o' pechado, non a marca de coches.

Xa saberedes (e máis ca brasa que vos din estes días pasados) que podía pillar un curro ahí en Santiajo. Ao final a cousa foi en firme, e finalmente decidín collelo. Ahora teño un plazo pa presentar uns papeles, e o día 15 ou así empezarei.

Unha nova etapa. Unha nova oportunidad. Pepsi generationext. "O fin dunha era" (esto farteime a dicilo na voda do outro, jeje). En fin, xa o pillades.

Vou botar de menos algunha que outra cousa de aquí. Á xente deste choio e do anterior, sobre todo. O Metro (manda carallo, co pouco que me gusta...). A miña casiña bonita na que ao final acabei vivindo. O parque do retiro (ao que iría, en dous anos, unhas dez veces). En fin, cousiñas.

Hai xente aquí en Madriz que di que se me vai botar de menos ("Has sido el único con el que he quedado siempre pa beber y nunca has fallado"), xente que se alegrou por min ("Ehnorabuena, joputa", "Profesionalmente nos haces una putada , pero personalmente me alegro por tí")... Xente á que aprecio, xente que sei que me aprecia, xente que di que me aprecia... conocín xente aquí moi boa, e ca que compartín momentos moi bos.

Fai un ano e pico, escribía eu por aquí "Balance de situación, cambio de choio". O de ahora é un cambio de vida. E, mentres que o ano pasado deixaba o choio vello con alegría e sen ningunha gana de volver, ahora debo admitir que levo unha certa tristeza. Sempre fun un sentimental, e darme conta de que hai xente aquí á que, probablemente, non volva a ver nunca, entristéceme bastante. É unha putada, pero é así.

Bueno, que xa o sabedes. Ídeme quentando unha silla, que vou pa ahí. Sinto moito non ter chegado pa a apertura da Chanteclair...

Me llamo Chaves

2008-09-06T12:28:00.000-07:00

Hoxe estuven xojando. Ca maquina de afeitar, ca máquina de fotos, e ca máquina do fotochó.

E saleu esto:Disque me parezo. Eu penso que si deixas bigote, ti tamén te parecerás.

Comprei un dominio

2008-09-01T15:13:00.000-07:00

Onte en Vidas Anónimas vin a historia dunha tipa que era "Dominatriz". E tamén a historia dun fulano que lle pagaba para que o puteara (básicamente era eso).

Eu pensaba que estas cousas iban máis no plan de levar unhas azoutas, e polo estilo. Pero a historia de estes fulanos era moito: O puteo era algo exagerado. A fulana facíalle limpiarlle a casa...

Qué depravación. Eu entendo que a un fulano lle poña malo eso de levar uns golpiños, vestirse de cuero e levar uns latigazos... eu que sei. Nos tempo que corren, é hasta normal e aburrido, casi. Pero é que hai que tar moi trallado pa facer o que facía o fulaniño este. O paisano facíalle a comida, limpiaballe a casa... cando a amiga chegaba á casa, o colega arrodillouse, dicindo unhas palabras que casi fan que cair do sofá:

- "Me arrodillo ante usted, mi ama"

Boísimo. O malo viña despois. A fulana iba ao W.C. (qué clase teño), vía a botella de limpiador fora de sitio, e soltaba unha cousa como:

- "Te parece que esto está bien así?... Recógelo, y ven para el castigo".

Farteime de rir.

En fin, todo esto non ven ao caso. O que quero contar échevos ben simple. O outro día comprei un dominio ao que lle levaba botado un ollo facía tempo: chav.es

Por ahora sólo teño o dominio, e simplemente puxen unha página cutre coa ferramenta grtuíta que tiñan alí.

Supoño que, algún día, contratarei un hosting en algún lado, montarei algo e pasará a ser o sitio principal no que conte paxaradas e todo eso.

Todo o conto do principio foi porque escribín o título, vin o de "dominio", acordoume a "dominatriz" (antes non se chamaban "dominátrix"?), e casi morro ca risa ao acordarme do fulano de onte... mamasita...

En fin, eso: chav.es.

Salú, xente!

Qué triste, Madrid

2008-08-18T10:25:00.000-07:00

O sábado quedei cuns do choio pa ir tomarlle un Kas. Dase a circunstancia de que son festas aquí en Madriz (bueno, son festas en media España, pero ese dato resulta irrelevante. Porque eu tou en Madrí), así que a noite prometía.

Collemos e fomos facer un alegre botellón. Ao parque das Vistillas (creo que xa mencionado por aquí algunha vez). Aparte da clavada que nos meteron os chinos (que serán o que queiras, menos parbos), pouca cousa salientable. Tocaba "Conchita" (da que, sorprendentemente, conocía dúas ou tres cancións...), e despois puxeron un Di-llei. Unha cousa similar á Festa de Campaña. Ou peor.

Aí ás tres da mañán, acabouse a festa. o Di-llei puxo un par de cancións así coñeras (YMCA, e a Fiesta pagana), e ó carallo. Así, sin máis. Bue, pensei eu ingenuamente, ahora haberá que mirar de meterse polos bares estes da Latina e pola plaza esa que non me acorda o nombre, que eu recordo que era eso un cachondeo da outra vez que estuvera eu por aqui...

Nada más lejos. Cando chegamos á plaza esa (3 e media, aprox), os bares cerrados, a música apagada... unha tristeza grande, grande...

Menos mal que hay un par de hippies facendo ruido na plaza esta, volvín pensar eu esperanzado. A xente ca que iba marchou pa a casa, e eu decidín dar unha voltiña por alí.

A eso das catro menos dez (¡catro menos dez!), chega a policía e, educadamente, insta á xente a apartarse para que pasen os do camión da basura.

Eu estaba indignado. Esto cóntanmo e eu no creo. Unha ciudá grande, en plenas festas, en sábado... e a cousa acaba ás catro da mañán... Pero acabar, acabar, non que a orquesta acabara o primeiro pase. Os bares cerrados, a xente marchando caladiña pa a casa...

A verdá... qué tristeza. Con lo que tú has sido, Madrid...

Esto pasa na aldea máis recóndita de Galicia, e a xente pide a cabeza da comisión...

En fin... Joder, solo me sale a palabra "triste". É que é tristísimo, coño!

Ocurrió en mi casa

2008-08-15T06:53:00.000-07:00

Diálogos que teñen lugar no meu sofá...

Hacienda somos todos

2008-07-04T12:02:00.001-07:00

E algúns máis que outros, por cierto.

Previously on this blog....
-Chegoume a noticia de que vou ter que pagar a Hacienda un total de 1440 euros.... beh... xa poden facer bos hospitales, que si non voume cagar na virgen...

Contaba eu que iba ter que apoquinar unha millonada para Hacienda, pa que algún mangante teña beca, e pa que lle devolvan pasta a listos con hipoteca. Finalmente, gracias a que :
a) tou currando lexos da casa
b) antes de vir currar pa aquí estaba no paro
c) chamei por teléfono antes de apoquinar pa preguntar

...a cousa quedou en 792 euritos de vellón.

Aparte desto, la vida sigue igual. Tamos ahí en trámites pa que Jazztel nos poña interenete, volvín a Kempo, vivín a victoria de España como un españolito máis....

Bueno, esto ten truco. En realidad, o que fixen foi beber un par de kases na casa e ir ao bar de enfrente a ver o partido, e tomarlle outro par de kases. A segunda parte xa non a vimos casi, estabamos na porta falando cunhas periquitas... Cando acabou o partido, a cousa foi unha risión das grandes: O do bar, cun pelotaso que nin dios, a tirar petardos. Eu, a pedirlle á xente das ventanas que tiraran ajua, coma en Vilagarcía (e tirárona...unbelievable)... O chino do lado, a enseñarme a dicir "Shi pan ya guan yi" (al parecer, "españa, cien mil años")... Un espírito fiesteril, vaia (seguides a dicir cousas acabadas en "il"?).

Pouco despois, tiramos pa a Castellana, e fomos por alí parando coches e facendo que pitaran e tal e cual. Pa que vos fagades unha idea, tardamos 3 horas en andar un camiño de 15 minutos, aprox. Eu hasta me tumbei no asfalto no medio da calle, imaginarse o cachondeo que había por ahí...

Debo reconocer, anque xa todos o sepades, que a min o partido importábame máis ben pouco, pero era tan boa ocasión pa pillar un pelotaso e facer o cafre coma outra calquera... como ben lle expliquei ás periquitas do bar, vaia

Mañán tócame currar, así que hoxe tocará retiro espiritual, ou algo. E mira que me jode, que nas festas do meu barrio traen a Bertín Osborne...

Tiña pensado acabar ca serie das fotos de Roma (por demanda popular... a xente quería saber con quén fora e tal...), pero vai quedar pa outro día.

Bueno, xentiña... Irse preparando, que o 18 vou ir pa ahí...

PD: vou sacar unha foto do bar de enfrente, pa axudarvos a situarse e eso:

Ahí, en ese pequeno bar, montaban un cristo que nin dios pa cada partido de España: a cansión de "A por ellos" a toda hostia, petardos, xente saltando pola calle... E ahí decidimos ir ver a final, en ves de ir ata Colón nin leches, que fasía moito sol, e había moitirma xente...

Bueno, solo queda unha cousa por dicir:

Fin

pooooiisss...

2008-06-09T11:25:00.001-07:00

Hola corazones. Vouvos contar someramente o que foi a miña vida desde que cheguei de Roma:

- Comprei uns patíns de patinar, e fun patinar algún día que outro.
- Comprei un traxe de Kempo, e máis un tapahuevos, e fun durante un mes a Kempo-karate. Moi divertido, a ver si este mes volvo ir outra vez.
- Cambiei de casa. Ahora vivo nun "barrio obrero". Andamos planeando poñer internete e tal, por ahora uso unha wifi crackeada.
-Chegoume a noticia de que vou ter que pagar a Hacienda un total de 1440 euros.... beh... xa poden facer bos hospitales, que si non voume cagar na virgen...
- Eso es todo.

Qué cousa máis cutre. En fin, éche o que hai.

Esto parece unha choia desas que pon Moises de que fai chas...

Il Papa

2008-05-02T02:17:00.000-07:00

El Papa es la cabeza de la Iglesia Católica y Jefe del Estado de la Ciudad del Vaticano. Es el obispo de Roma, y es conocido entre los católicos como Sumo Pontífice (del latín summus pontifex, "máximo constructor de puentes", tomado de los emperadores romanos, entre cuyas obligaciones estaba la de construirlos) y también como Vicario de Cristo.

Sí, está copiado directamente da Wikipedia.

O día siguiente ó da chuvia, volvemos pa ver o Coliseo por dentro, e acabar de ver o Foro. Pasamos tamén polo museo capitolino, pa facerlle unha foto á famosa loba e a unha estatua gigante de rambo que tiñan alí en cachos:

Despois pasamos pola Fontana di Trevi (moi bonita, tamén. E máis grande do que esperaba...), onde aproveitei pa tirar unha moneda. Como aos ricos nos sobra a pasta...

... Ese día creo que non hubo nada máis salientable... O día siguiente si que foi matador... Mamasita, non recordo haber andado tanto na miña vida, tiu... levantámonos, e fomos andando ata a Plaza de España (ESPAÑA!!), dalí fomos andando ata a Piazza do Popolo, despois pa baixo outra ves, ata o Panteón e toda a trangallada que hai por alí... unha caminata que nin cristo, en serio...
Vou poñer unha afoto dun obelisco que, según teño entendido, era o máis pequeno que hai en roma, o do Elefantito:

Creo que foi ese día pola noite, que fomos dar unha volta por xunta o Coliseo e tal, moi bonito de noite porque lle poñen luses (esto parese unha crítica dde cine das que facía Cándida Villar).

As siguientes afotos que teño son do Vaticano, así que supoño que ó día siguiente fomos ao vaticano (que, por ser Dominco, era entrada gratís. Ou por ser sábado. Ou por ser o último dominco do mes. Ou algo asín). Fixemos unha cola considerable (o de arriba son eu visto desde a cola, a entrada era ó fondo), entramos e pasamos por xunta as tumbas dos papas. Da tumba de Juanpa-2 (el regreso) sólo teño esta afoto:
E que resulta que estaba prohibido. Coma estaba prohibido sacarlle fotos á Sixtina (pero eu saqueillas ijual, jijijij. Queso de tetilla, jijijiji).

Dalí fomos ao Castillo de San Angelo, que estaba ó lado. No alto do castillo estaba esta estatua, que é bastante bonita:
É coma a canción aquela dos Heredeiros, "Angelito Pastillero". Por certo que ao castillo este tamén entramos de gratis polo conto ese da semana cultural esa, se non había que pasar por caixa outra ves... Peseteros, carallo...

As siguientes fotos son de San giovanni Laterano, así que supoño que ese día, ou o siguiente, fomos ata o sureste e arrimámonos a S. Giovanni ese. É unha iglesia. Grande, pero vaia, unha iglesia... Así que paso de poñervos foto. En ves deso, unha foto dunha zapatilla que había no chan enfrente:
O meu non é a fotografía paisajística, o meu é a fotografía costumbrista, o retrato social. Os romanos son uns guarros de campeonato.

Por esa zona estaba este outro cartel electoral, que tamén me fixo moita gracia:
"Unha Italia sin políticos corruptos e mafiosos ... Pódese facer! Vota bla bla bla"

Estes perderon, claro. Ganou Mussoli... digo, o Alemanno ese que era colega de Berlusconi

Esto está quedando larguísimo, e ainda non contei a escapada a Florencia, a visita a Pisa (ca sua torre e tal), nin o último día, que fun ver os museos Vaticanos e lle saquei unha foto ao Orto botánico...

Continuará...

Berlusconi: "Somos la nueva falange romana"

2008-04-30T00:33:00.000-07:00

El terremoto Gianni Alemanno, nuevo alcalde de Roma tras las elecciones del domingo y el lunes, ha disparado la euforia en el Pueblo de la Libertad.

Non sei si sabedes que, alá fai un mes e pico, fun deica Roma a facer a do turista un cacho. Comprei unha cámara digital (ca que saquei unhas 1500 fotos, aprox.), pillei un billete de avión, e arranquei pa alá. Ao chegar alá, decidimos buscar un hotel ou similar onde poder durmir y construir quizás un pequeño fuerte. Ao final acabamos nunha pequena pensión cercana á Estación Termini.

Aproveitando que teño aquí na oficina as fotos que saquei de Roma, vou buscar unha da pensión esta, a ver si a poño por aquí. Bueno, non a encontro, así que vou poñer unha foto do bar do lado, que regentaban uns chinos moi amables e poñían un café moi rico. Ahí vai:

Cos chinos deste bar cheguei a facer cierta amistad, tras unha semana desayunando alí. "bon giorno, café late, cruasán. Gracie tanti". Ao final, hasta me sacou unha foto a min ahí dentro da barra e tal:

O primeiro día na máis que vimos a Vía Veneto, a fonte do tritón e ... pouco máis. Despois a botar unha siesta, da que despertamos á unha da mañán. Fantástico.

O segundo día fomos ver o Vitorino, que é unha mole impresinante de marmol plantada en plena plaza de Venecia. Foto:

Ese día tamén vimos así por fora o Coliseo, e metémonos no Foro romano. Douse a circunstancia de que chegamos en plena "Semana cultural" ou algo asín, e todo era gratuito: museos, e mierdas así sobre todo... E claro, a entrada a esto do foro tamén era de gratís. Acojonante por cierto esto do foro, tiu... se cadra foi o que máis me impresionou de todo Roma...

No medio do foro este empezou a chover... mala suerte, suspendemos a visita ao foro e fomos dar unha volta por Roma adiante en autobús. Con parada en Plaza da Torre Argentina (ou similar), conocida como "a plaza dos gatos". Fomos ata o Vaticano, xa de paso. Xa era de noite e seguía chovendo. Por cierto, que no Vaticano (non sei no resto de Roma, a electrónica estache bastante barata. Eu comprei unha tarjeta SD de 2 Gigas por uns... 12 ou trece euritos...

Vou deixar aquí esta primeira entrega da serie "Viaxe a Roma", non sin antes pegar un par de fotos de carteles electorales que vin por alí:

Primeiro, un tipo que non sei moi ben a qué iba. A quén se lle ocurre presentarse ás eleccións con esta pinta? Suponse que é facha, ou rojeras? como se lle pasa pola cabeza poñer un dibujo no cartel electoral?? en fin, juzguen ustedes mismos:

Este era o cartel do paisano que finalmente acabou de alcalde de Roma. Nada salientable, salvando o tema de que leve no cartel o nombre de "Berlusconi", pero vaia... normaliño...

Esta tipiña debe ser a única normal do grupo... en fin

Non me gustaría acabar esto sin mencionar a grandísima pinta de hijo de puta que ten o fulano este... mimadriña.. Pero onde ibas, home? Quen é o teu asesor de imagen? mamasita...

Seguimos vivos

2008-03-23T08:14:00.000-07:00

Esto vai ser o típico conto de posta ó día do choio este. Vamos allá.

Levo xa un tempo sen escribir nada por aquí, nada por allá... dónde está la bolita? E o que pasa é que o veciño ó que tan alegremente lle gorroneaba a wifi debeulle cambiar a contraseña. Bueno...

O jueves á noite cheguei a Vigo. Vigo - Cesures, Cesures - Padrón, Padrón - Cesures, Cesures - Coruña, Coruña - Cesures, Cesures - Padrón, e volta a Cesures. Por ahora.

O Martes volvo a Madrid, e o Miércoles vou a Italia. Chachi. Macarroni, birra, io vorrei scopiare con te, Vaticano, il Padrino, Luca Brassi. Xa sabedes.

En outro orden de cousas, vou empezar a escribir o que serán as reglas do strip-trivial:

1 - Xogarase individualmente. Ou, se acaso, en equipos mixtos. (esto vai pensando no futuro, algo que chamarei "sex-trivial", ou algo así, e xa verei como vai no seu momento)
2 - poderanse levar un máximo de seis prendas (unha por quesito).
3 - nos quesitos, se acertas, levas quesito. Se non, a quitar unha prenda. No resto de casillas ainda teño que ver qué facer.

E bueno, acéptanse sugerencias. Eu diría de xogar coa edicion Genus, que sempre foi unha boa edición... Pero vaia, sugeride o que pensedes si eso.

Hoxe teño unha vagancia bastante importante... As festas han de acabar comigo...

Vémonos por ahi, chavales.

Elecciones 2008

2008-02-29T12:56:00.000-08:00

¡ Te la clavo por el ... ejem... vaia por dios.

Hola zagales. Ijual non vos destes conta, pero xa están aquí as eleccións. As eleccións generales en España, as eleccións nos EEUU, a paxarada esa de elegir a canción de eurovisión en internete... Elecciones de vera-no para tí, elecciones de verano, junto al mar... Un rayo de sol, oh oh oooh. Quisiera ser tan alto como la luna... snif... nunca seré tan alto como la luna, es que no te das cuenta?

Eu xa fai tempo que non vou a votar. Despois contareivos un pouco por qué e tal. Ou qué carallo, contovolo ahora.

- Non creo que haxa ningunha ideología que me represente. Pa certas cousas son un pouco como un hipi comunista, pa outras son unha especie de liberalista nazi-fascistoide. Tamén depende moito do día...

- No caso de que tuvera unha ideología (e hai días que a teño), todos sabemos que ningún partido representa a unha ideología. Os partidos políticos españoles son como... bueno, que se arriman ó arbol que mellor dea sombra. Todos ahí xuntiños no centro, diferenciándose únicamente no color da corbata (si la hubiere).

- Habendo partidos políticos que puderan parecen interesantes, a pérfida ley electoral que rige estas cousas neste retorcido país imposibilita que poidan chegar a nada. Coma os paisanos do Partido Pirata... Como non tiñan suficientes mulleres, descalificados. Ou a xente do Partido antitaurino, que houbo sitios onde non se pudo presentar por non ter suficientes homes... ¿Qué carallo pasa aquí?

- Falando de leis, resúltame profundamente intolerable que non todos os votos valan o mismo. Onde quedou o de "Un hombre, un voto"? Consultade o número de votos/numero de escaños de certos partidos, e veredes cómo vos ferve a sangre. A min pásame, ás veces.

- O circo no que se convirteu a política en España provoca en min reaccións moi dispares, que van desde o bostezo hastiado hasta a ira máis descarnada (cando soltan algunha perla e penso que os estou mantendo), pasando obviamente por esa risa cínica que me sale de vez en cuando.

- Estadísticamente falando, o meu voto en particular resulta despreciable.

- Moita xente que conozo non vota a un partido. Vota en contra de outro partido. Esa perversión da idea de Democracia dame incluso medo. Xogade vós solos, eu paso.

- Hai un partido (ciudadanos en blanco), que promete deixar vacíos os asientos que lle correspondan en caso de sacar algún escaño. Daría risa, se non fora porque gran parte do tempo, as sillas están vacías porque a panda de mangantes que nos goberna (e, supuestamente, nos representa e tal) decide non ir traballar. Fantástico país.

- Esa xente ríese de nos, e a xente síguelle o xogo. Unha vez máis, xogade solos. Arepetición de un sonido conócese, en poesía, como "Aliteración". La cultura nos hará libres.

- Basado en hechos reales (TM): A idea de democracia está tan corrupta, que pode chegar a gobernar o partido que menos votos consiga. Olé.

Despois, aparte destas razóns, a veces poño unha excusa bastante boa, que non sei si a inventei eu, ou a lein por ahi fai tempo: "Confío tanto na Democracia, que non voto para non influir nela".

O outro día, cenando, unha compañeira de piso comentábame que en Uruguay é obligatorio votar. Que si non votas, póñenche multas prohibitivas. E si estás estudiando, prohíbenche presentarte a exámenes durante tres semestres. Non sei qué añadir a esto.

Por certo: ide votar. Non serei eu quen vos diga que non votedes. Si creedes que algún partido representa a vosa ideología, que non vos vai engañar, que cumplirá co que prometa, e tal e cual, deberíades votar. Pero por favor, tende algo de sentido crítico. Non vaiades votar en plan Barsa-Madrid, "eu son deste porque este é o mellor".

Dato non relacionado: Subíronme o sueldo. Pódese pensar que esto é fruto da boa gestión dos nosos gobernantes, que tuvo como consecuencia unha mellora general da nosa economía, e das condicións de vida de tódolos ciudadanos. Tamén se pode pensar que non. A ver si adivinades qué penso eu. Con esto non estou criticando a ningún gobernante concreto. Simplemente digo que o único sueldo que sube gracias ós políticos é o seu. E sempre sube, oyes...

Salud, y República. Ou mellor aínda: Salud, y Utopía.

Eu xa era tecnosexual

2008-02-21T12:42:00.000-08:00

Que tal, xente? Como vai eso? Por aquí todo ben, o inverno vai deixando paso tímidamente á primavera, o Real Madrí mereceu ganar, porque xogou moi ben, e a rama da pataca sigue inexorablemente o seu curso, medrando exhuberante cual Venus de Rubens, ou de Boticelli.

Algunha vez escoitastes o término "tecnosexual"? Resumindo, un tecnosesuarl de la pradera ven sendo un pipiolo con canto cacharro poidas imaginar, todo moi moderno, eso sí: movil con camara-mp3-etc, e-reader, ipod nano-touch-gaitas, e tal pascual.

Hai tempo, quixeron poñer de moda esta palabreja, como cando puxeran de moda "metrosexual", pero a cousa non chegou a extenderse (contade cántas veces escoitastes dicir "metrosexual" e cantas "tecnosexual" na vosa vida). Sin embargo, a tonterida da palabra esta ven moi ben pa contarvos unha cousa: Houbo un tempo no que eu era o máis chulo do barrio. Un tempo no que eu tiña un cacharro que nadie máis tiña (pasábame como a Nacho Vidal). E non foi cando me compraron a Game Boy. Foi algo despóis.

Si, chavales. Eu tiña un beeper. "El aparato es toda una reliquia de la comunicación de los años 90", di o cachondo ese. De feito, eu tiña ese mismo modelo, co logo de Coca-Cola tamén ahí pegado.

Seguramente virades algunha vez unha peli ou serie de médicos, na que os médicos levan un "busca", ou "buscapersonas". Pois eu era así de chulo. O meu beeper permitíame recibir mensajes de texto moito antes de que se vira en España o primeiro móvil (eu que sei, postos a soltar tonterías, pa qué contrastar a veracidad de estas?). O procedimiento, eso sí, era un pelín tosco: Había que chamar a un número, dictar o mensaje, e decir a qué número de beeper o querías mandar.

Mandar a clase de guarradas que mandan ahora os chavales (" t kr mazo, t v a cmer to el buyuyu"), convertíase nun acto un tanto ... digamos sonrrojante. Eu creo que por eso non triunfaron os beepers, pero vaia, non creo que nadie me pregunte nunca a miña opinión sobre o fracaso comercial dun producto, como tampouco nadie lle preguntaría a Viruete polo fracaso da Cherry Coke.

Pois eso. Que eu xa era tecnosesuarl en séptimo de EGB. Superade eso, mangantes.

Outro tema de candente actualidad: o outro día empadroneime en Madrid. O propio sería empadronarse en Padrón, pero nunca me caeu ben a xente de Padrón... Así que ao final empadroneime aquí. Ahora xa me podedes chamar "Madrileño" no caseto con total propiedad.

Acórdome que fai algo máis dun ano, cando viña do médico por un resfriado e tal, contara aquí que non tiña pensado empadronarme e tal e cual. E ao final, xa ves... Ahora vou ver da afiliarme ao PP, e comprar unha bandeira desas cun toro no medio. Ou cun Pollo, coma as que se ven nas manifas de por aquí... Xa verei

Bueno, xente. Vouvos dar uns sabios consellos, pa despedir esto: Comede pan de Millo. Comede Pan de Manteca. Ide á Festa da Lamprea. Non reneguedes do licor café. Disfrutade da Tortilla de patacas das vosas nais. Frecuentade as tabernas. Vivide como Galegos. Vosotros que sois de provincias, que yo ahora soy de la capital y tal y tal.

Vémonos, chavales!

Grandes autores: Dalí

2008-02-11T12:02:00.000-08:00

Vou empezar unha serie de historias. Un pouco así en plan propaganda, comentando a obra, e cando proceda, a vida, de autores que me gustan. Entenderemos como "Autor" calquer fulano que levase a cabo algunha obra que poida ser vista, leída, escoitada, percibida en fin. E claro, pa ser considerado un Gran Autor, estas obras deberán merecer ser vistas. Sempre desde o punto de vista de un reconocido gañán como son. Es decir: aquí nada de cantamañanas. Catro líneas rojas sobre fondo blanco non merecen nin ser pintadas, coño.

Unha vez presentado o que podemos considerar o estatuto ideológico desta serie de historias, comencemos.

Salvador Domingo Felipe Jacinto Dalí i Domènech, Marqués de Pubol. Don Salvador Dalí. Pintor, escultor, escritor, cineasta, diseñador... personaje, talento, imaginación. Todo eso foi Dalí. E, seguramente, moitas cousas máis.

A Dalí expulsárono da escuela de arte, por decir esta magnífica perla da chulería: "Aquí non hai nadie suficientemente competente como para examinarme". Máis dun profesor merecía un par de hostias sólo por permitir que expulsaran a Dalí. Consolémonos pensando que a Historia xa reparteu máis dunha panadera.

Nesta primeira época, podemos ver que Dalí era calquera cousa, menos un cantamañanas. Atención a este cuadro: Cesta de Pan. Faino ti, tío listo. Eso é o que se chama un dominio impecable da técnica, un saber pintar coma Dios manda.

Non serían, sin embargo, as obras realistas de Dalí as que o fixeron inmortal. Foi o surrealismo, ese mágico dominio do reino onírico, esas deliciosas estampas que se entremezclan na imaginería de Dalí, eses relojes derretíndose, eses magníficos títulos que nos transportan a distintas facetas da realidade ("Dalí desnudo, en contemplación ante cinco cuerpos regulares metamorfoseados en corpusculos en los que aparece repentinamente la Leda de Leonardo cromosomatizada por el rostro de Gala") o que deu fama a este genio.

Pode sonar raro, pero a min hai cuadros de Dalí que me conmoven (Conmover: Perturbar, inquietar, alterar, mover fuertemente o con eficacia. Acepción 2: Enternecer. Mover a ternura, por compasión u otro motivo). Pois sí, algunhas imágenes consiguen conmoverme.

Vou facer un viaxiño vía Google, e vouvos pegar algún enlace a algún cuadro conmovedor. Volvo enseguida.

[Querido/a lector/a, en caso de que tuvera usté ganas de ir ao baño, este é o momento. Volvemos en 56 segundos...]

El gran Masturbador (vamós)

Niño geopolítico mostrando el nacimiento del hombre nuevo (yepa!)

La persistencia de la memoria (moi famoso él)

El enigma de Hitler (este non o conocía...)

A tentación de San Antonio (Desconcertante, tremendo, fermoso... Toma, anda)

O Concilio Ecuménico. Eu quedo sin respiración ante imágenes coma esta. Increible

Dali from the Back Painting Gala from the Back Eternalized by Six Virtual Corneas Provisionally Reflected in Six Real Mirrors. Enternecedor testimonio do que pode dar de sí a unión do realismo e a poesía. E todo esto sáleme así, sin pensalo, nada máis ver este cuadro

Sueño causado por el vuelo de una abeja alrededor de una granada un segundo antes de despertar. Este non o puxera antes, porque andaba buscando o título. Dame más gasooo-li-na

... Aaaay, hai cousas que reconcilian ca raza humana. Cuadros coma os de Dalí son capaces de eso, e moito máis.

Vou transcribir unha conversación que acabo de ter co meu irmán:

Eu: cal é o teu cuadro preferido de dalí?
El: bravo por ti
El: dali onde?
El: chiste facil
Eu: ca-ca-ca
Eu: jeje
El: nn sei,nn me justa moito a pintura
El: e aljo asi como o tenis ou a danza moderna
Eu: pois ala, da unha volta por google, e escolle un
El: dame un repelus estraño
El: vou usar estas frases que acabas de soltar
El: o unico cuadro q me chista aljo e este dos reloxes derretidos,nn é de dalí non?
Eu: si, é del
El: bien por min

Esto demostra que hasta os cenutrios máis incultos, os máis insensibles adoquins producto da ESO son capaces de apreciar as grandezas do arte de Dalí.

Vou pegar a continuación outro cacho da conversación:

Eu: voute insultar un pouco no bló
Eu: con cariño e tal
Eu: "cenutrio", "adoquin", cousas así
Eu: podo?
El: por aljunha razon en especial?
Eu: "Esto demostra que hasta os cenutrios máis incultos, os máis insensibles adoquins producto da ESO son capaces de apreciar as grandezas do arte de Dalí"
Eu: mais ou menos
El: bueno,se ten q ser
Eu: jeje
El: nn e q me insultes moito
El: nn tou na ESO
Eu: na, un pouco, xa che dixen
Eu: eres producto da eso
Eu: non?
El: non moito
Eu: bue, licencia poetica
Eu: e ó carallo
El: eu leo libros,e entendo ingles
El: supònse q supero á media
El: licencia poetica outra ves
Eu: este cacho da conversacion tamen o vou pegar
El: oi q ostia,cando chegues,vou cobrar dereitos
El: e listo
El: ti ajora fas o q queiras
Eu: vale, levas o 50 por cento dos ingresos que genere o bló
El: bue

En fin... Dalí, un gran tipo. Cunha obra que non se reduce solamente á pintura, tocando outras artes coma a escultura e tal... Vouvos deixar como ejercicio pa a casa o de coller o google, buscar dalí, darlle a "imagenes", e disfrutar un pouco.

Recoméndovolo, sinceramente.

Outra cousa: Seguramente estea por Galicia pola Pascua, e maila semana siguiente e tal... coma o ano pasado, vaia. Vémonos!

Periodismo de investigación

2008-02-04T10:23:00.000-08:00

Bienvenidos una vez más, admirados lectores (eu admírovos, hai que ter paciencia pa ler estas burradas). En la entrega de hoy, hablaremos de una de las cimas tecnológicas alcanzadas por el género humano. Por un lado está a máquina de alambrar, e por outro está a máquina que fai as patacas Pringles.

Empecemos cun pouco de historia (fuente original):

Cronología Pringles
Año Acontecimiento
1956 Se creó la receta junto con la imagen del señor Pringles
1964 Empieza la fabricación de Pringles
1968 Primer examen del mercado para Pringles
1970 Se inventó una lata única en su género y muy característica para Pringles
1972 Pringles conquista América
1976 La locura de Pringles se extiende por América
1985 En EE.UU se crea el primer fun club de amantes de Pringles
1990-92 Pringles se abren al mundo. Aparecen en Inglaterra, Australia, República de África del Sur y Alemania
1995 Inicia la primera página web Pringles.com
1998 Pringles se puede conseguir en por lo menos 40 países en todo el mundo

Hechos crujientes

Pringles se puede conseguir en más de 100 píses.

Brad Pitt actuó en la publicidad de Pringles en 1982.

Pringles se puede conseguir en todo el mundo en 45 sabores.

Vemos que as Patacas pringles son un invento americano. Non en vano nese gran pais atópanse verdadeiras mecas da ciencia e da tecnología como poden ser o MIT, ou Disneyland Paris. No, eso non.

Si nos fiamos do que pon a patente, as pringles inventounas un tal Alexander Liepa, feito este que debeu ser o máis importante da súa vida, pois a página da wikipedia de Alexander Liepa redirige directamente á página da wikipedia das pringles... Xa nos gustaría a calquera de nós facer algo na vida que fora comparable a inventar as pringles, xa...

En fin... inventar as pringles está ben. De feito, xa hai que ser fenómeno pa inventar as pringles. Pero o gran reto, o que como seres humanos que somos nos asombra e nos fai comprender a inmensidade do universo, e a grandeza da mente humana é precisamente, inventar o proceso de fabricación en serie destas patacas

Un detalle: Nós chamámoslle "Patacas pringles" (bueno, ou pringles sen máis). Pero en América, non lle chaman "chips", chámanlle "crisps". E por que? porque non están feitas a partir de patacas cortadas en rodajas, senón que se fan a partir dunha masa-pasta, coma as filloas ou as orellas, ou os rapotes. Había que inventar unha máquina de facer rapotes. Ao mellor ti, lector, aos rapotes chámaslle "chulas". Que sepas que me caes mal sólo por eso.

O paisano que diseñou o proceso de facer a masa esa, e cortala despóis en cachos, foi o señor Len Hooper. Non atopei moita máis información sobre este señor... Tampouco busquei moito.

Outro detalle así distintivo das pringles é o seu envase. Un cilíndrico tubo de cartón forrado de algo parecido ao papel albal... De esto encargouse Fred Baur, un químico e técnico en embalaje alimentario residente en Cincinnati, Ohio. Anda que non mola, decir que vives en Sinsinati, pausa, ojaio...

Qué nos falta? obviamente, a máquina que frite as patacas. Áaaaa-migo, se cadra este é o punto fundamental do proceso. Pode que sin o envase non fora o mismo, ou unha pasta diferente daría como resultado un producto digamos distinto... Pero comer unha Pringle a medio fritir se cadra pode resultas vomitivo (léase jomitivo). E unha pringle demasiado feita seguramente sea cancerígena... Home, neste mundo é raro que algo non sea cancerígeno, así que imagino que unha pataca fritida moi, moi fritida pode ser mortal...

A máquina que frite as pringles é obra de Gene Wolfe. Según as súas propias palabras "Eu desarrolleina, pero non a inventei eu. Eso fíxoo un cabaleiro alemán cuio nome olvidei fai anos" (yo lo llamo "agujero de Hawkins")... Outro día falaremos de xente ilustre que Alemania dou ó mundo, coma por ejemplo, Hitler ou o Niño Loco Alemán.

O proceso resúmese en que a pasta aprétase entre dúas "forms" ("moldes", supoño), e despois métese en aceite fervendo. Taaaa-ta-ta-chán.

Vou seguir traducindo o que dixo o paisano este, que de esto sabe máis que min:

"Dividimos a tarea en tres partes: facer a masa e cortala, que o fixo Len Hooper, fritir a masa, que o fixen eu, e despois poñerlle sal e tal, que o fixo outro fulano (yo lo llamo "la máquina de Hawkins", etc). Despois estaba o de empaquetalas e etiquetalas, esto facíao un paisano que case se volveu loco, porque as nós ibamos facendo máquinas que iban facendo pringles cada vez máis rápido..." (TRaducción non demasiado literal, pero ese é o conceto)

De tódolos nombre que comentei aquí, xente involucrada na Máquina de Facer Pringles (si a Máquina de Turing vai en maiúsculas, non vexo por qué esta non iba ir tamén..), Gene Wolfe é o único que ten foto na súa página da Wikipedia (É ese señor de bigote e cara de trompetillas de ahí arriba). Gene Wolfe é un escritor estadounidense de ciencia ficción y fantasía. Se destaca por su profundidad, y prosa rica en alusiones así como también por la fuerte influencia de su fe católica, la que adoptó después de contraer matrimonio con una católica. Es un escritor de novelas y cuentos cortas prolifico, y ha ganado el Premio Nebula y el World Fantasy Award dos veces cada uno, el Campbell Memorial Award, y el Locus Award cuatro veces. Ha sido nominado para el Premio Hugo en varias ocasiones. En 1996 Wolfe fue galardonado con el premio "World Fantasy Award for Lifetime Achievement". Qué vago me estou volvendo...

Resumindo, un tío gordo con bigote que escribeu un porrón de contos pa frikis e adolescentes con granos. E o peor de todo é que pasará á Historia por eso, e non pola Máquina de Facer Pringles... O mundo está podre, macho, tiu...

Corolario: Faise unha pasta, córtase en cachos, aplástase entre dous moldes, frítese e ven un tipo (presumiblemente mejicano), e méteas no bote. Visto así, pérdese toda a magia...

Apéndice A: Bibliografía:

Gene Wolfe

Fred Baur

Paraboloide hiperbólico

Moldes

Entrevista

Daquí surgeume a idea original

Apéndice B: Cousas curiosas que topei mentres buscaba chorradas acerca das pringles:

Un gran sitio para vivir, seguro

Fotógrafos...

Apéndice C: Imitadores

Kryzpo

Lay's Stax

Bueno... Pois eso. Vou poñer un par de fotos do concerto aquel de Krahe de fai mes e pico. Porque puedo....

Eu son o da barba así máis escura. Salú, chavales!

Unha cousa que me acordou o outro día

2008-01-24T11:57:00.000-08:00

Mirando os archivos de entradas de esto, o outro día atopei un borrador, queao parecer nunca publicara, e non sei porqué. Póñovos un pouco en antecedentes: Eu acabara de estudiar o ciclo, e andaba buscando choio. Aparte deso, debeu ser pouco despois do cultura quente de hai dous anos. Y eso es todo, amigos. O título da entrada tamén é o título original da misma. Intenteino publicar editando o borrador, pero claro, colocouno como si fora escrito o día miércoles, julio 19, 2006... Vouno copiar e pegar aquí pa que se vexa. Saludiña!

A continuación, a historia original:

A primeira vez que escoitei a palabra "Connecticutt", foi nunha frase como esta: "Que el FBI mande a sus expertos en Connecticutt"...

Naquel tempo, eu era un chaponcillo de mierda. Aínda non sabía que Connecticutt (tame tocando o carallo escribir esta palabra) estaba nos EEUU, pero sabía, no obstante, que o FBI, según as películas, tiña uns expertos en balística.

Sabendo que "Connecticutt" é, fonéticamente, "Conética", e sabendo que a xente de balística se dedica a estudiar as balas... resulta fácil (a la par que hilarante) descubrir qué carallo pensaba aquel rapaz que se estudiaba en Connecticutt...

O outro día, antes de entrar no recinto do Cultura Quente, tratei de sacar o tema este (non me acordo qué raio estabamos a falar, pero o Ballantines decideu por min que esto da conética viña a conto alí). Sin embargo, antes de acabar de contar a anécdota, xa estabamos o Moisés e máis eu entonando a dúo a canción aquela que cantaba o Wyoming "Connecticutt, Connecticutt... Tramperos de Connecticutt" (Aquel día, nadie máis que nos os dous se acordaba da canción esta do Wyoming).

Que por qué me acordou esta anécdota nun principio? Cóntovolo en seguidiña. Ahora, un cambio de tema.

Hoxe chamáronme pa unha entrevista de traballo en Madrid. un choio "do meu", no que non se pide experiencia, e polo que disque iba cobrar 14.000 €bros brutos anuales. Cando me chamaron, intentei fingir indiferencia (si se nota o desesperado que estou por coller un choio, queda feo), anque a verdade é que me sonou moi ben. Despois, botando cuentas, logo se descubre que se collo ese choio, vou ir a Madrid a perder cartos. Aínda teño que chamarlles pa quedar un día concreto... e me parece que vou ter que dicir que non. A non ser que, coas miñas reducidas dotes de negociación, consiga un chisco máis de pasta...

Hoxe, pouco despois, chamáronme pa outra entrevista de estas. Bastante máis cerca. Aínda non me contaron as condicións, irei alí mañán a que me expliquen...En teoría, tamén sería pa choiar "do meu". Eso es bueno... A ver qué tal sale eso.

Aquí no medio vou poñer as búsquedas raras que chegaron hasta aqui, desde a última vez que escribín eu algo:

Soñar que se te cen las muelas

Así tal cual ("cen", supoño que querería decir "caen". Xa se encargaría google de sugerirllo - ou non). Outras búsquedas galácticas foron: "mirando cochinadas", "dosis desexo", "sectas evangelistas", "costumbres de la iglesia evangelista", "cifras e letras blog", "padre de familia contigo el coito". Me encanta, me llena de orgullo, me congratula, etc, etc.

Creo que ahora que xa se está acabando esto, é o momento perfecto pa contar ese pequeno detalle que relaciona a conética coa informática, a Cultura Quente coa fŕia búsqueda dun emprego, O Ballantines coas entrevistas de traballo...

Vale, pois ahí vai: o outro día, según miraba ofertas de empleo, vin que pedían un " Ingeniero Aeronautico Estancia Yale Eeuu". Para traballar en .... Sí señora, ¡Connecticutt!

Si, xa sei, non ten nin puta gracia. Pero a mente humana é inexcrutable, los infinitos recovecos de nuestros blandos cerebros almacenan información y son capaces de interrelacionar los datos más dispares de forma... bueno, coño, eso. Que ao ler connecticut, acordeime da primeira vez que oira esa palabra, e fíxome gracia.

Ah, é verdade: Si soñas que che caen as muelas, querido lector, se cadra é un sinal do subconsciente para que vaias ao dentista. Ou se cadra, é o efecto da publicidad subliminal que nos están inoculando desde que nacemos, auspiciada en este caso por Colgate, Licor del Polo, Profidén, ou un Holding internacional de todos eles. Eso xa non cho sei dicir a ciencia cierta.

Écurioso cómo evolucionan estas cousas: Antes, a quen se lle contaban as cousas máis íntimas, preocupacións, e tal, era ao cura nun confesionario. Máis adiante, a xente empezou a comentarlle estas cousas aos siquiatras, sicólogos, etc. E no momento actual, a un paisano que soña que lle caen as muelas (como os soños que tiña Tetsuo en Akira), solo se lle ocurre buscalo no Google... Tiene cojones la cosa.

Saludiña pa todos, chavales!!

PD: Señores de Ballantines, Non creen que xa vai sendo hora de que patrocinen este blog? Acepto pago en especies, ou en efectivo. Tamén poden aproveitar para regalarme viseras, chanclas, toallas de playa... eu que sei... Cazadoras por ahora vou servido, pero pa cando veña o inverno, sempre se agradecerán. Reciban un cordial saludo.

Tócame el sonajero

2008-01-16T06:52:00.000-08:00

Por cuestións que non veñen ao caso atópome frecuentemente polas mañáns, despois do café e un pitillo, e generalmente antes da ducha, giñando e escoitando Radiolé. Moitos saberedes o gran aprecio que sinto polas bulerías, as coplas (coplas, non copas... ), os fandangos e todas as gitanadas esas.

Hoxe mismo, mentres comezaba eu o meu día con alegría, buen humor e algún que outro empujón, escoitei a "azuquita" cantando esta canción. Fantástico. Inconmensurable Azuquita.

Ás veces nin me entero de qué leches escoito polas mañáns. Eu a esas horas bastante teño con intentar manter os ollos abertos. Pero últimamente sorpréndome a min mismo escoitando con atención as burradas que di a xente que chama a radiolé polas mañáns. cousas como as siguientes:

- Hola, te quería de pedí doh coza: La cansión de la Pantoha, eza que dise "(non me acorda ningunha cancion da pantoja)", y ademá, te quería de pedí que me tocaze er cencerro...

Inciso... Qué coño é eso do cencerro? Xa, ahí quería chegar. Parece ser que a fauna que escoita radiolé polas mañáns ten un curioso ritual mágico-supersticioso, cuyos objetivos analizaremos en breve. Sigamos:

... pa mi cuñá, la Paqui, que ehtá ehperando una ofe-tta de trabaho. Que a vé ci loh malahe se decíen y la llaman duna vé.

Acto seguido, o presentador despide á chamada, prometendo que tocará o cencerro. E despois, óese un cencerro, Tolón tolón, xa sabedes.

Parece ser que a xente chama a radiolé e pide o do cencerro (a veces chámanlle sonajero - "tócame er zonahero"-), coma quen vai a Lourdes e pide que se lle cure a escoliosis, ou así. En plan "Para que me dé suerte".

Ás veces, a petición é algo coma "Ponme dos sonajeros y una vaquita". Entonces, o cencerro toca dúas veces, seguido dun muxido de vaca (mú).

Xa chamou xente pa que o marido encontre traballo, pa que unha amija encontre con quén casar, pa que a nora atope traballo... eu qué sei. A min faime gracia pensar a siguiente escena:

- Hola, soy un estudiante de posgrado en física nuclear, mañana presento mi tesis sobre las nanopartículas elementales del átomo y su empleo en el campo de los nanotubos semiconductores (por ejemplo), y me guhtaría que me tocaceh er cencerro pa vé ci apruebo, me zale un buen curro y me puedo de cazá con la Jenni

Por ejemplo.

Ou Ao presidente do gobierno, pedindo o cencerro en plena campaña electoral pa ver si sale reelegido. Ou ao Papa, pedindo pola familia tradicional, e en contra do aborto... eu que sei.

Así que, amigo oyente de radiolé que chamas ó arradio a pedir que che toquen o cencerro:

¡Tonto!, coño.

Outra cousa: Prometéralle a alguén que iba facer unha entrada aquí falando do pasado. Prometérallo baixo a presión dunha mentira: Él/ela (suspense, cha cha chachán...) dixera que nunca o/a nombrara aquí. E eso é mentira. Busca en gúgel, xa verás como sí te nombrei

Ademáis, empecei a escribir a entrada esa, e non procedía, sinceramente.

Outra cousa máis: o outro día, mirando entre "borradores" vin que teño unha entrada sin publicar escrita pouco despois do cultura quente de hai dous anos... e nunca supen por qué na publiquei, así que poñereina en breve. Debeuseme olvidar, mira tú.

Chavales, coidarse. Hai moito indeseable suelto. Chau!

Un apunte rápido

2007-12-28T09:17:00.000-08:00

Onte vin a Krahe no Café Central.

Moi ben todo... xa contarei outro día

Peliculas da miña vida

2007-11-14T05:09:00.000-08:00

Hola chavales. Qué tal? Todo ben? Qué tal a familia?

O caso é que o outro día, mentres vía unha peli malísima (13 fantasmas, para máis señas), dóuseme por cavilar. Poderíase facer un historial completo dunha persona sabendo cáles foron as súas pelis favoritas ao largo da súa vida. Ou eso creo. Ou non, vaia. Qué máis dará.

Durante anos (moitos anos), a miña peli favorita foi "Le seguían llamando Trinidad". De feito, moitos dos meus primeiros recuerdos involucran esta película. Recordo cando viña meu primo Ricardo, e engañábamos ó meu tío (que quería ver o futbol), decíndolle que estaba no descanso, mentres nos poñíamos no vídeo Beta a peli de Trinidad... Sempre co mismo resultado: bronca por parte de algún adulto (o primeiro que pasara por alí, tampouco tiña que ser o meu tío...). Ás nosas infantiles mentes pouco lle importaba non acabar de entender qué pasaba naquela película: Por qué iban o gordo e o flaco a aquela cabaña ó principio da peli? Por qué andaban xuntos dun lado pa outro? qué coño pasaba cos malos? quén eran realmente os malos?... O feito de non ter visto a primeira parte tampouco parecía ser óbice para que aqueles dous lampantíns que eramos meu primo e máis eu disfrutaran da película. Aínda hoxe, ver esta película fai que solte unha sonrisa (ou unha carcajada, como na escena do bar e as dúas pistolas e a recua de sopapos que lle mete Terence ao malo ese, que non sei como se chama. Xa sabedes qué escena digo).

Hai que reconocer que é unha peli cun argumento completo, e varias tramas que se entrelazan e bla bla bla. Que eu non son crítico de cine. O grandioso de "Le seguían llamando Trinidad" era o seu mensaje: Ándate con ollo, ou Bud e Terence vanche quentar as orellas.

Outras películas que vin "de pequeno" (poñamos... antes de cumplir dez anos) e que van formar parte desta lista son: "Fievel y el nuevo mundo", "En busca del Valle Encantado" (a primeira, logo fixeron outras 45 ou así), "Tres pequeños ninjas", "tres pequeños ninjas contraatacan"... Estas tres víraas mentres estaba convaleciente, non sei si polo sarampión ou a varicela ou unha merda desas. Ningunha delas merece demasiada mención, pero como as vin durante unha época que recordo (aqueles días na cama vanme acordar sempre), vounas mencionar. Por esa época debeu ser cando vin "Xogos de Guerra" por primeira vez... Tamén era gran fan de Cantinflas por aquel entonces.

Se cadra, o feito de ver "Tres pequeños Ninjas" a tan corta edad marcou o meu subconsciente, determinando o tipo de cine que me gustarí... bla bla bla... Tampouco son sicólogo. Eso voullo deixar pa os profesionales.

Había outra película que poñían na galega. Esa peli tamén a recordo bastante. "Os bicivoadores", chamábase. Supoño que por culpa desa peli meu pai acabou regalándome unha bisicross. Unha bici que prácticamente non usei. Xa se sabe que eso do deporte non está feito pa min.

Durante os últimos anos do colegio e os primeiros de instituto, tuven unha época rara. Gustábancheme as peliculas de terror. Recordo unha especialmente de Drácula (das clásicas, desas ben feitas, con suspense e tal). Foi unha época rara, xa digo. Nesa época gustábame o tecno, o jaus e mailo progresif. Escoitaba o programa de Fernandisco (World dance Music!!), e hasta chegara a comprar o disco "Dance Sessions" (catro cedés, ahí es nada). Despois descubrín o Rocanrrol... Supoño que son cousa da edá.

Durante os anos de instituto ten lugar o que eu denomino "os anos oscuros". Apenas gardo recordos dos anos que pasei no instituto. Ainda así, desta época son películas gloriosas coma "Ali G", "Los feos también mojan", e "Animal Sex 7" (qué risa, ja-ja).

Despois deso, puxen interné na casa. A cantidad de cine á que tiña acceso creceu exponencialmente (as oportunidades de utilizar esta frase son escasas, e sempre me gustou). A primeira película que descarguei debeu ser... mmm ... non o sei. Recordo que as primeiras cansións foran Stairway to Heaven e Ja sei namorar... Esh curiosho...

Vou nombrar unhas cuantas, sin ningún orden... "La leyenda del luchador borracho", "Ong Bak", "Kárate a Muerte en Torremolinos", A trilogía de Bourne, a trilogía de Oceans Eleven (teño pendiente a última, a ver cando cae...), Spy games, El Golpe, A trilogía de Star Wars (a mala, non a vella), A trilogía de Chiquito de la Calzada (eres grande!), A trilogía de Matrix, moitas pelis de Jackie Chan, a trilogía de cube, a trilogía dos piratas do caribe, algunha de Bruce Lee, "Beavis y Butthead recorren América" (a gran incomprendida, vive dios)...e moitas máis... interné da pa moito...

Si me preguntades cal é a película que máis veces vin na miña vida...pois non o sei. A cousa está entre "Le seguían llamando Trinidad" (fai pouco máis de un ano aínda a vin no vídeo Beta aquel...), "El club de la Lucha", e se cadra "Snatch".
El Club de la lucha é outra das miñas pelis preferidas. Éche unha historia que me gusta.

Vendo as pelis que me gustan poderíase dicir que son un tío simple. Ou simple, ou tremendamente retorcido, vaia. Gústanme as pelis de hostias, gústanme as pelis de risa, e gústanme as pelis de hostias e de risa. Estas últimas gústanme moito. Eso non quita que tamén disfrute de pelis máis serias. Solo que esas véxoas menos.

Ahora, unha pequena lista de películas cas que chorei (uuuuh, nenas, eu tamén teño un lado sensible....): Forrest Gump. Mar Adentro. Futurama - 502 - Ladrido Jurásico. Million Dollar Baby. Rocky Balboa (manda nabo!). La ciudad de la Alegría. Si non chorei con American History X faltoulle pouco. La vida es bella. La Lista de Schindler (creo). Non me acordo máis. Fíjate tú. Qué cosas.

Que por qué conto esto? Qué sé yo. Levaba tempo sin escribir nada. E dóuseme por escribir unhas memorias filmográficas. Coma o paisano de Alta Fidelidad, que ordenaba os seus discos en orden autobiográfico.

Como curiosidad: A última peli que vin foi Resident Evil Apocalipsis. No. Extinción. Sí, esa. Qué mala é, por Dios. Mira que as dúas primeiras foran entretenidas, pero esta... joder, menuda mierda. Esta é a terceira, non? ou van catro? bah, me la pela. A anterior que vira foi El Ultimatum de Bourne. Moi emocionante, non decepciona. Hubo un momento no que me sorprendín a min mismo en tensión, mentres Bourne andaba a hostias con outro fulano. Sabes, como cando con sete anos ves unha peli de kung fu e cando acabas de vela, éntranche ganas de aprender kung fu... pois mais ou menos a misma sensación.

Outro tema: o día seis de diciembre vou pa Galicia. Volvo o dez. Volvo ir o 21. Veño o 27. Volvo ir o 28, e volvo pa Madrid o dous de enero do ano que ven.

Antesdonte fixo un ano que vin vivir a esta casa. O día 11 fixo un ano que empecei a currar na outra empresa. Un ano curioso.

Chau, chavales. Joder, canto escribo (cando escribo. Cando non escribo, non escribo moito).

Sigo siendo el hombre merengue

2007-09-17T03:42:00.000-07:00

Vamos facer como si xa vos contara o de Ávila.

Desde aquela, xa pasei un fin de semana en Fuenlabrada (moi ben tamén, facede tamén como si xa volo contara), e outro por aqui por Madrí.

É deste último do que vos quero falar hoxe. Do fin de semana que acabou onte, vaia. Foi un fin de semana... extraño.

O viernes tuvemos unha cena no piso. Fora o cumpleanos dun deles, e alí comemos unhas ensaladas e uns cachos de polo. Dalí a pouco, Juan Carlos fixo un par de chamadas, e tiñamos uns sofás reservados nunha discoteca na que traballara el fai tempo. "La Rosa", se chamaba. Eu soltei un "no hay huevos a ir de traje" destes que me caracterizan antes de fin de ano (ou da festa da casa vella), solo que esta vez en castellano.

Alá nos fomos trajeaditos á discoteca esa. Ó entrar, Paula dixo algo así como "Che, viste, ehto paresse Jurassic Park"... Non andaba moi desencaminada, no.

Aquelo era unha cousa estilo "La Luna", pero sin o punto chistoso que ten "La Luna". Había música en directo e tal... Todo bastante ... creo que lamentable sería a palabra máis axeitada. Outra frase que dixo Paula foi "entre los dos no juntamos la edad del más joven"... moita rasón, tamén, sí.

Dalí marchamos enseguida (a Dios Gracias). Decidimos,
a instancia miña, dirigirnos a un bar que hai cerca da Porta do Sol (chamado "Mamá Inés", por si tendes curiosidad). Estuveramos alí a semana pasada, e decidíramos que non taba mal.

Sin embargo, J.C. (oh, yeah, brother. Fucking american style) e maila muller non eran da misma idea. Non che lle justou demasiado... e fomos pa a casa en canto acabamos o cubalibre... Abismo generacional, creo que lle chaman. Ou algo. Non sei.

O sábado foi curioso. A eso das dez da noite (eu estaba xa na cama... máis ben ainda, dende a siesta), chámame Marleni ao telemóvil.

Marleni ven sendo a compañera sentimental de J.C. O viernes á noite explicoume que o sábado iba ir a un funeral porque espichara un amijo do traballo do fillo (ou algo similar).

Non teño claro cómo vai o dos funerales por aquí, pero o caso é que ás dez da noite chamoume, e o contenido da conversa foi algo asín:

- Niño! (debo aclarar que na miña casa chámanme "el niño". Creo que non ten nada que ver con Torres. No, seguro que no)
- emhffsn... si?
- Hola, niño... Estabas durmiendo?
- emhffsn... bueno, pa que mentir... pues sí.
- Ay, qué vago eres.
- Sí, bueno. Dicho así parece algo malo...
- Oye, te llamaba para ver si querías salir por ahí con unas chicas.
- (Debo estar aínda medio durmido) ... qué? (a todo esto, por detrás un jolgorrio que ni la virgen)
- Que te digo que si quieres salir con unas chicas, peruanas (ela tamén é peruana e tal), de 23 años, muy guapas...
- (Definitivamente, non entendo os rituales dos funerales desta xente)... qué?
- Aaaay, niño, despierta, jijiji...
- A ver si nos centramos: que me estás preguntando si me quiero ir de fiesta con unas chicas que conoces?
- Sí, son unas amigas de la novia de Paco (inciso: fillo de Marleni) que han venido de Valencia (??) y no conocen Madrid (mentira cochina, por cierto), y quieren dar una vuelta por ahí, bla bla bla... Pero no las lleves a donde nos llevasteis ayer, esto, lo otro, bla bla bla
- ...mmm pero... cuando?
- Aaaay, niño, pues ahora, cuando va a ser?
- Buuuuh...
- Venga, hombre, que non sei qué , que patatín
- No sé yo... bueno, qué coño... Va, voy.
- Bueno, pero tendreis que quedar un poco más tarde, esperar a que se pinten y eso... (por detrás óese algo como "ay, no le digas eso" e non sei qué máis)
- Mmm... perfecto (así tamén me ducho, que xa é sábado...)
- Bueno, luego te llama Pamela (moza de Paco), y le dice dónde quedan y eso...

Bueno, chegado este punto, eu levanteime da cama e púxenme a cocer medio kilo de magnífico brécol que comprara pola tarde, pa ver de cenar algo. Tamén pelei un par de patacas (mamá, comprei patacas, e non das congeladas!!), e prendín un pitillo tras meter todo nunha pota con ajua.

Dalí a pouco, chámame Pamela (mosa de Paco, etc.). Que quedamos á unha da mañán en Atocha Renfe. Pasa outro cachiño de tempo, e o brécol xa taba listo. Chega Paula á casa, coméntolle a xogada. Ela disque non ven, que ta cansada. Cena. Ducha. Salo cara o Metro de Madrid ("Vuela").

A eso da unha e media (non vuela tanto), atópome con esta xente. Margarita (Cidalia?, creo que lle chamaban, non sei moi ben por qué), Cintia, Pamela, e Joel, tío de Pamela. Joel contoume despois que a súa irmá o mandou pa acompañar ás rapazas, porque pensaban que iban ir solas (es decir: non viña pa vigilarme a min. Eso es bueno.Xente rara, de todas formas).

Eu iba pensando que lles iba ter que enseñar aljo o que hai en Madriz e tal. Nada más lejos. Na máis subir ao coche (iban en coche), sóltanme algo como "vamos a ir a Ozona". Vale. Bien...

O sitio era un club de Salsa...

...

16 ouros de entrada (con 2 consumicións, eso sí).

Alí na porta aparece Álex, un "amigo" da Cidalia. Entramos todos pa dentro, e empeza o show. Álex e máis eu decidimos que lo suyo era empezar a cubalibres cuanto antes, y así lo hicimos. Despois dunhas cuantas rondas, Joel arreou pa o traballo (entraba ás seis e pico), e o resto quedamos por alí.

Non me acordo cándo, chegou Paco (fillo de Marleni, moso de Pamela, etc). Pamela insistía en que eu debía bailar, e estaba empeñada en enseñarme o que definiremos como "pasos básicos": pé dereito á dereita, pe isquierdo á isquierda, viceversa, mano derecha azul, suá suá suá.

Ao pouco tempo, Pamela decideu que sería máis productivo ir bailar co moso. E, por algunha razón, Cintia sigueu cas clases.

Abreviando (que total non houbo nada interesante, nin sepso nin nada): cheguei á casa a eso das oito da mañán. Deiteime e, asombrosamente levanteime como ás 12:30 o dominco. Como non podía durmir, fun comprar tabaco.

Á hora de comer, Marleni sóltame que me invitaran a comer na casa dos "consogros" ( os pais de Pamela, a mosa de... bueno, eso). Tamén estaban por alí Cidalia, Cintia, e uns señores que nunca supen quén eran. A comida consistía nunha especie de millo grandirmo cocido, arroz, ensalada de ... non sei, eu de ensaladas non entendo, e maís un bisté. Comida medio peruana, tamén.

Ao pouco, volvemos pa a casa. A eso das oito chámame Paula (aínda non sei qué quería... debeuse poñer celosa ao verme marchar cas outras... jojo). Despois deso, boteime a durmir ata o lunes. Cambio y corto.

PD: Pa que vexades o moito que traballo no choio novo: este rollo empeceino a escribir o lunes. Acabeino hoxe, jueves... ás sete da tarde....

Bueno, saludos pa a terriña.

PPD: Vou tar por Galicia (cada día máis linda, máis linda) pa o Pilar (do 11 ao 22, aprox). Ide sacando as garrafas de caña da bodeja...

La insoportable levedad del gas butano

2007-08-31T03:53:00.000-07:00

Bueno. Pois xa teño moto.

Como algúns de vos saberedes, eu non sabía (tou en eso) andar en moto. Nunca na miña vida conducira unha moto, e creo que de paquete fun como ... tres veces en total. Así que o primeiro día foi toda unha experiencia.

O paisano que ma vendeu alí me contou: que non pasara de setenta hasta os mil quilómetros, que esto, que lo otro, que se encendía "coma tódalas motos" (eso foi de gran axuda), que lle botara gasolina pronto, porque levaba algo de conservante e bla bla bla. Despois deso, dinlle as chaves ó meu primo Pablo (que tamén ten unha moto destas), que foi quen ma levou hasta a casa, cruzando práctimante Madrid.

Cando chegamos á miña casa (pa os que non sepan ónde é, direivos que está en ... Madrid), púxenme a los mandos del aparato. Din un par de voltas, aprendín os conceptos de "velocitator" e "deceleratrix", e din un par de voltas por alí.

O de non pasar de setenta lévoo bastante ben (de feito, hasta é raro que pase de 30 ou 40 por hora). Onte xa collín e vin ao choio na moto (debo aclarar que a moto déronma o miércoles ás 8 da tarde). Atravesando a Castellana e tal. Ten o seu riesgo, así e todo. Qué macho que son... "Peligro" es mi segundo nombre.

Qué máis... Hoxe marcho pa Ávila. Sin moto, nin nada. Vou estudiar os efectos do alcohol no corpo humano en un entorno de clima continental. Calquera día salen os resultados do estudio este no National Geographic. Permanezcan atentos a sus pantallas.

Pouca cousa máis teño que contar. Bueno, sí. Na oficina desapareceu o balón de fuchibol. Unha gran pérdida, vive Dios.

Pois sin máis, pero non sin antes disculparme por utilizar "moto" en lugar de "amoto", me despido de ustedes, escasos pero ben agradecidos lectores de este ridículo panfleto ciberespacial.

Tócate o nabo...

Puesta ó día

2007-08-13T08:18:00.000-07:00

Xa facía tempo que non contaba tonteridas por aquí, e xa iba tocando, así que... vamos allá.

Este miércoles fará dúas semanas que tou a choiar no novo choio ("es como una ... rebuznancia... la mierda sale del ano del asno"). E a verdá é que dificilmente podería tar máis contento.

Profesionalmente, mola mazo. Faise caso das meus consellos, dáseme bastante cancha pa que foce, e lévase ben. Lo dicho, que mola mazo.

Personalmente, pois... tamén mola. Esto de xogar ao fuchibol na oficina relaja bastante. A xente está o suficientemente chalada como para reirnos bastante. E o outro día invitáronme a unha parrillada na casa dun deles. Con piscinita e todo. O único malo, se cadra, é o de non poder usar o mésenller... Bue...

Máis cousas. Comprei unha moto, como xa dixera por aqui, pero aínda non ma deron. Son uns cabróns. Disque en canto estean os papeles da matrícula chamaranme pa darme os datos , facer o do seguro e ila buscar. Pero como estes cabróns cerran a tienda por vacacións, ao final vouna ter que ir buscar a Arcorcón. Manda carallo. Cada vez que o penso, éntrame ganas de matar cunha sacha sen afiar. En fin...

Máis cousas: Sonche festas en Madrí. As festas da paloma, ou non sei qué leches. Por ahí por entre a Latina e As Vistillas hai orquestas, conciertos e discotecas móviles tódolos días. Eu fun onte á noite, pero non llo contedes á miña nai, que ijual se cabrea. O martes hei volver, sen duda.

Con estes miserables párrafos resumín todo o que foi a miña vida durante as últimas dúas semanas. joder, qué vida máis triste...

Bueno, bueno

2007-07-03T03:58:00.000-07:00

Bienvenidos, una vez más, a este o meu choio de contar a vida. Non sei si vos fijaríades, pero de un tiempo a esta parte (levaba desde segundo de BUP querendo usar esa frase), existe en blogger un sistema de etiquetas (eso que se ve ahí ao lado de 'droja', 'chinos', 'dolor', etc,).

Por defecto, como ejemplo de etiquetas aparecen as siguientes: motocicletas, vacaciones, otoño.

Hoxe decidinme a contar o que iba contar, pero ... usando ese conceptos. E aljún máis, de cosecha propia.

Moi ben. Dito esto, entremos en materia:

Estou pensando en comprar unha motocicleta. Opino que, para moverse por Madrid, é un medio de transporte máis que válido, útil e tal. Se non a comprei antes foi, máis que nada, por unha cuestión de pasta. Esto nos lleva a lo siguiente:

Vou coller 9 días de vacacións, que en total serán 11 ou así (sei que sona raro, pero a culpa botádella ós tres mosqueteros). Lo que nos lleva a...

Otoño. Época de cambios por excelencia. Cambia o color das follas dos árboles caducifolios. Cambia... non sei qué máis cambia no otoño. O caso é que este tema sí que era jodido de meter no que iba contar. Vale, o da moto e o das vacacións eran moi fáciles, pero o do Otoño ten collóns...

O caso é que cambio de choio. O jueves fun a unha entrevista. O viernes chamáronme. E onte, lunes, fun firmar un papeliño que di que me van contratar en canto deixe esta empresa. Hoxe mismo, fai nada, entreguei a 'carta de baja voluntaria', calculei os días que me quedaban de vacacións, e fun botar un pitillo.

Sin embargo, aos meus jefes acórdalle ahora que, polo visto, non queren que marche da empresa. Minutos despois de entregar a cartiña de marras, recibo unha chamada desde Francia decindo que espere ata esta tarde, que me teñen que propoñer non sei qué.

Penso que a única propuesta ca que poden conseguir que me quede é unha combinación de máis sueldo e aumentarme as vacacións a, poñamos, 12 meses anuales.

Como dudo moito que esto chegue a ser realidad, creo que é o momento de escribir aquí o de que cambio de choio.

No novo sitio trátase de seguir administrando ordenadores. Ordenadores con Debian, nada menos. E cobrando máis que aquí. Bastante máis, atreveríame a decir. O doble que fai un mes, nada menos.

Mola.

Cousa curiosa

2007-06-21T06:42:00.000-07:00

Hoxe atopei un choio chistoso en internez.

Se cadra ós que estades por ahí pola terriña xa o leerades e tal, pero eu vino esta mañán, e fíxocheme bastante gracia.

Resulta que, non me acordo moi ben por qué, hai unha plataforma de xente por ahí que quere que non sea obligatorio que haxa que dar un certo porcentaje de clases en Galego. Non sei si me explico. A ver... Por lei, as escolas están obligadas a que haxa nosecuantas asignaturas que sean impartidas en galego ¿sí? Pois esta xente quere que non.

Esta xente fanse chamar 'tan gallego como el gallego', e, polo visto, son os artífices de cousas coma este comic tan chistoso. Andan a pedir firmas e todo. Polo visto xa teñen unha boa morea.

Por fortuna, hai xente con moito sentido do humor na nosa terriña. Como o creador desta página. Eu hoxe á mañán aínda me estuven a rir un cacho con ela.

Por certo, ahistoria sería poñer en todos lados enlaces coma estes:

Tan gallego como el gallego
Tan gallego
Tan gallego como el

Pa que os que vaian buscando unha cousa acaben na outra e tal, e botar unhas risas...

Outra cousa: vistes como mola a política? no meu pueblo non se fala doutra cousa últimamente...

Eu voume abstener de dicir nada, que despois todo se sabe...

Bueno, lo dicho: Sea usted patriota, no sea usted bárbaro. Hable la lengua del Imperio, o sea, el Castellano.

Chau, chavales!

Balance de situación

2007-06-08T01:41:00.000-07:00

Cheguei a Madrid o día... non me acordo. Aproximadamente o día 1 de Octubre empecei aquel cursillo de marras, que me levou a acabar currando onde tou ahora. Así que poñamos que máis ou menos 15 días antes foran as entrevistas e tal.

15 de Septiembre. pa a semana, 9 meses levarei pululando por Madriz, entre idas y venidas. Sete deles traballando neste choio... penso que toca recapitular (prometo non usar demasiadas palabras de máis de tres sílabas coma esa).

Antes de facer o cursillo dixéranme que me iban pagar mínimo 18.000 euros brutos ó ano. Eu pensei "oes, ta ben, pa non ter experiencia. Vamos lo a facer o cursillo e tal". Ao acabar, contratáronnos a outro e a min, pagándonos moito menos do que nos dixeran antes de empezar. Recordo o día da entrevista definitiva, cando me dixeron o que había... Nin regateei nin hostias, aquel día salín decidido a non traballar aquí. Pero, lamentablemente, ao salir da entrevista chamei á casa, pa decirlle que volvía pa alá, e miña nai convenceume pa que collera o choio, que xa salirían cousas mellores, que patatín e patatán... E así é como acabei cobrando un sueldo infrahumano en plena capital de España...

Aprendín moitas cousas nestes meses. Mandáronme a algún cliente por ahí en plan técnico supremo que lo sabe todo (cando aínda non sabía nada, acababa de chegar). Fun a algunha conferencia graciosa. Xojei con cousas como LDAP, Kerberos, Postfix, LTSP, Xen, Python, Typo3, e máis cousas que seguro que se me olvidan. Hasta fun dar un curso (me refiero a que eu era o profesor...) de linux a uns clientes.

Debo decir tamén que conocín a algunha xente estupenda. JFCaballero, un chaval cunhas janas de festa tódolos días que mete medo. PUrbano, un programador granadino moi chistoso, e moi bebedor tamén. MUrbano, o irmán do anterior, moi pavero (seica vai entrar a traballar nesta empresa en breve). OGómez, o señor que impartía o cursillo aquel do principio. JLafora, o outro que entrou canda min (un auténtico puerco, dito sea no bo sentido da palabra. En canto se emborracha, sempre menciona o libro "el hombre multiorgásmico", e sempre nos acaba preguntando si faríamos un trío cunha paisana e un amigo, ademáis de mencionar a "pinza del demonio"). Antonio Mata, un tipo que estudiou dereito (e ahora traballa sentado, ja-ja ... ejem), que ten na carteira un carné das juventudes do PP e unha estampita de Felipe II, e que, sin embargo, veu con nós de festa a un mitin de Izquierda Unida, donde acabou borracho e emporrado, e cunha bandeira de IU. Maggy, unha muller que fala sempre con acento francés, ainda que fale en inglés ou español. Félix, un auténtico genio en cousas informáticas, e en beber botellas de cerveza en menos de 5 segundos. Emilio, que traballa en Toledo e non vin moito, pero que é un tipo cojonudo ao que lle gusta o jebi metal ... Espe, Jeannette, Jesús, Roberto, xente que xa marchara de aquí antes de chegar eu, pero que aparecía polas cenas que facíamos a tomarlle unhas cañas....

En fin... eu diría que foi positivo. Pero tamén hubo cousas malas (de feito, ahora estou de mala hostia, porque o lunes teño que ir pa Toledo tres días e non me poñen un hoteliño, vou ter que ir e vir en bus, e hai que tar alá ás 8 e media da mañán...), como eso de tar cobrando (dito pronto e mal) unha merda, saber que por unhas 5 horas do meu traballo a empresa saca uns 1.800 euros, que eu non gano en dous meses, e cousas así, pois joden, qué lle queres...

Ahora subíronme o sueldo. Sigue sendo unha merda, pero é máis que antes. Hasta pode que cobre algo máis de mil euros ao mes (sabereino cando me dean a nómina deste mes). Subíronme o sueldo, e parece que os jefes están pensando en poñerme en algún puesto chulo (o dos ministerios que contaba e tal).

Sin embargo, eu estou decidido a marchar daquí. Se pudera ser pa unha ciudad costeira, pois mellor. Aínda hoxe mandei un currículo á Finsa (Cachote, se lees esto e tes algunha maneira de influir, agradecereicho, ejem). Pero penso que aínda non caerá esa breva. Penso que hei de ter que quedar por Madrí todo o verán... cachis.

Aparte de toda a xente que conocín, houbo outras cousas que valeron a pena. Madrid mola. Anque estea arrabeando por marchar daquí, debo reconocer que mola moito. Ca súa Cibeles, o seu metro, San Isidro (esa festasa nas Vistillas molou moito. Non sei si era oficialmente de San Isidro, pero era por esas fechas...), as súas torres Kio, os seus sudamericanos por doquier (o outro día xogouse no Calderón un Perú-Ecuador que foi todo un éxito)...

En fin... O outro día o meu jefe mandoume un enlace a uns vídeos no youtube de Steve Jobs dando un discurso en non sei donde (os meus jefes sonche así). Steve dixo unha frase curiosa:

"Todos los días me pregunto: si hoy fuese mi último día de vida, ¿me gustaría estar haciendo lo que hago ahora mismo? ... Si la respuesta era 'No' durante demasiados días seguidos, sabía que era el momento de cambiar algo"

E a verdá, xa van moitos días alá facendo o mismo.

Les mantendremos informados...

Lo dicho

2007-05-30T02:49:00.000-07:00

Vale. Onte pasei o día en Toledo.

Éche unha ciduad ben bonita, co seu Alcázar, os seus bares, a súa arquitectura e os seus guiris deseando ser estafados en calquera esquina. Moi turístico todo.

Pero eu fun a Toledo Por cuestiones de trabajo. Soltas esta frase no medio de calquera conversación, e automáticamente pareces alguén importante. Bueno, alguén importante, ou un viajante de calquera cousa.

Alá estuven con Emilio todo o día. Un gran informático, e mellor persona. Emilio desempeña a función de Administrador de Sistemas dos servidores de un ministerio (non sei si debo decir de cal. Esas cousas igual son secretas, e inda hei de ir preso)... Nas oficinas de Toledo traballan, así a ollo, unhas 6 personas, e cando cheguei, nos altavoces escoitábase unha melodía que non tardei en identificar como jebi métal.

Emilio foime contando, grosso modo, qué é o que fai él durante o desempeño das súas funcións como administrador de sistemas do susodicho ministerio. Non é que sean cousas moi complicadas, pero sí son moitas cousas (ahora haberá por alí uns 50 servidores, e iban vir uns cuantos máis en breve. E ao final, con tanto cacharro, o choio vai aumentando.

Que por qué me contou Emilio qué carallo fai él cos servidores do ministerio X (vámoslle chamar X, pa evitar posibles encontronazos legales, non vaia a ser)? Pois porque, se cadra, acabo eu no seu sitio.

Imaginades que os datos de un ministerio dependan de min? sería gracioso, a que si? un día, chegades onda a doctora Culebras, e non vos pode atender porque algún lampantín se cargou os vosos datos... Ao día siguiente, Hacienda divos que tendes que pagar un gritón de dólares, tamén por culpa dun lampantín...

Menos mal que eu sempre tuven moi presente aquelo de que un gran poder conlleva una gran responsabilidad... Prometo non ir traballar trompa.

Ademáis, que tamén pode ser que todo esto acabe en nada. En principio, vamos estar os dous metidos neso, e, se cadra, téñoo que sustituir en breve. Xa veremos...

Ademáis, nesta empresa os plans sempre salen como lle cadra.

Ademáis, que tamén ando a la escucha pa cambiar de choio (eu xa o dixen: "é cuestión de orgullo, Hasta que me suban o sueldo, eu non me vou de aqui" .. ahora xa me subiron, así que xa podo marchar)...

En fin, les mantendremos informados (e, si eso, non o contedes por ahí, a ver si vai ser que, en realidad hai algún contrato de confidencialidad por ahí solto, e non se pode contar ná de ná).

Por certo: o que vos quería contar onte, que abandonei a toda prisa pa marchar pa Toledo, é unha cousa que sei que vos vai facer gracia:

O outro día apunteime a un gimnasio.

Hala, chau chavales! E, como di Patricia Conde: Un besito para todos los ... eu que sei... tuberculosos de Cuenca, por ejemplo.

Salú!

Iba a contarvos unha cousa...

2007-05-29T00:57:00.000-07:00

... pero creo que marcho pa Toledo ahora mismo, así que... cóntovolo á volta (ou mañán).

Hala,saludiña!

Como mola esta ciudad

2007-05-03T00:36:00.000-07:00

Se cadra vístelo pola tele. Cientos de jipis drogadizos provocando a las fuerzas del orden público. Alborotadores, botelloneros, vagos, maleantes, protodelincuentes, abrazafarolas, izquierdosos, saltapozas... jóvenes, al fin y al cabo, ninguneando a la autoridad.

Este glorioso Dos de Mayo, orgullosa celebración Patria de la Independencia de ¡España! frente a la invasión gabacha, gloriosa efeméride de tan magno evento, digna conmemoración del final de tan deshonrosa como ruín estancia en este nuestro País... cientos, tal vez miles de jóvenes se atreven a desautorizar públicamente a la Autoridad.

¡Qué vergüenza, compatriotas! ¡Nuestra juventud ha perdido por completo la decencia!

Menos mal que siempre podremos contar con el buen hacer de los cuerpos de seguridad del Estado...

Porque... digo eu que esto de que a policía prefiera apalear a uns chavales antes que deixalos beber un Kas na calle... eso é bo, non?

Ainda que si cadra era mellor que quedaran os franceses por aquí...

Hala, saludiña!

El viernes me fui a una fiesta

2007-04-02T04:38:00.000-07:00

Pues sí, amigos. Vivir en Madrid es una fuente continua de sorpresas y nuevas emociones.

- Hijo mío, tu que hiciste, para ser tan desgraciado?
- Ahora se lo cuento, pero no en castellano...

Pois resulta que o viernes quedamos a xente da empresa e máis xente que antes era da empresa pa tomar unhas cañas. Enterámonos de que a xente que mandaron a currar a Valladolid pásase unha vidaza de tres pares de cojones: tódalas noites trompa, traballando de ocho a tres, pausas pa o café de varias horas de duración, etc, etc (Por certo, que un destes fenómenos ha de estar por Galicia pola Pascua, se cadra aparecerá en Padrón).

Aparte deso, tamén nos enteramos que esta empresa é unha casa de putas (algún día contareivos a historia do bolígrafo, que ten moito chiste), e algunha outra cousa, que tamén terei a ben contarvos en persona.

Total: Taberna irlandesa (varias cervezas) - "La taberna de Quevedo" (tapas, e sangría a dios dar) - "Honky Tonk" (estilo Dama Xelda , con música en directo; varios cubalibres) .

A eso das catro ou cinco da mañán, cando xa os máis maiores do lugar empezaban de retirada, ó Javi chámalle un paisano dicindo que a ver, que se vaia pa unha festa (que quedaba no quinto carallo, todo sea dito). Así que collemos Pablo (de Granada, un auténtico fenómeno), Javi (de Madrí, outro que tal, poñía el o coche, un clio recién comprado), e máis eu (que son de Cesures e tal, por si hai alguén que non o sepa), e fomos pa alá.

A festa esta quedaba na Urbanización Monteclaro (que, así a simple vista, é un sitio de pasta. De moita pasta, diría eu). Pa chegar alí, hai que coller a A6 (que, ou moito me engaño, ou é a que te trae ata A Coruña), e salir pouco antes de chegar a Benavente, máis ou menos. Unha tirada, vaia.

A casa, pois máis ou menos coma a casa de calquera: un chalecito coa súa cancha de tenis, a súa piscina, as súas dúas hectáreas de césped, as súas terrazas, e a pantalla de plasma máis grande que a miña habitación aquí en Madrid... O normal, vaia. Hasta había un piano. Qué bonito.

Nesa casa habería, máis ou menos, unhas setenta personas. O terreo de xogo xa era impracticable cando chegamos (apejábanseche os pes ao chan), e o asunto de beber xa iba máis ben no carallo (al igual que el rollo del follar: a frase máis escoitada foi algo así coma "aquí no queda ya ni una tía". De todas todas, xa non levabamos moita esperanza, a verdá...).

Total: o de Granada e máis eu dedicámonos a trasegar todo o que pillamos (despois atopamos unha botella de güiski, e ilumináronsenos os ollos), e a botar un ollo por ahí, mentras que o Javi, como es natural, botaba unhas verbas cos seus amigos y conocidos. Eu cheguei incluso a tocar "Para Elisa" ao piano.

A eso das sete da mañán, o Javi deixounos na estación de tren, e foise deitar. Pablo e máis eu enzarzámonos nunha futil discusión sobre qué idioma tiña máis vocales, si o galego ou o granaíno ("porque nozotrö, ademá de lä cinco vocalë, tenemö la vocalë de plural. No ë lo mihmo el niño que lö niñö"), e por ver qué canal autonómico era máis lamentable, si nos co Luar ou eles con Juan y Medio.

A madrí cheguei como ás 9 da mañán (á miña casa, me refiero). Despois de sacar a roupa da lavadora, tendela (joder, hai que ver qué bo rapás me estou volvendo... qué suerte vai ter a muller que me leve), pasar por xunta o señor Roca, comer unha mazán e beber como dous litros de agua (esto é primordial para prevenir muertes por resaca), deiteime a eso das dez e media, máis ou menos. Desperteime sobre as doce, despois sobre as catro da tarde (gracias, Cachote, por esa chamada telefónica), e, finalmente, sobre as nove da noite.

Así concluye o relato da noite do viernes. Pasemos ahora a las conclusiones:

- Ir a un bar irlandés a beber cerveza non compensa
- A "Taberna de quevedo", moi ben. Incluso o pulpo á feira taba bo...
- O Honky Tonk, careiro de carallo... Pero bué...
- Nunca estuvera nunha festa desas características. Aquí (refiérome a Galicia) fas unha festa, van 14 personas e xa é un logro. E, por supuesto, ás dúas da mañán, todo o mundo desalojando a casa pa ir de bares. Pois aquí non. Hala, tropocientas personas alí encerradas toda a noite... Recordoume vagamente a unha festa nunha "fraternidad" (estilo "los albóndigas en remojo", e así...).
- Polo visto, non hai nadie traballando na empresa que tea contento (nota mental: recordar a historia do boli). Es curioso...
- Tanto o Javi, coma o Pablo, coma o Mata, coma... en fin, todo Cristo, son uns salidos. Incluso máis que min, fíjate tú...

E bueno... pois... essto... que.. nada máis, a verdá. Bueno, no: un último detalle: según me confirmou o Javi esta mañán, naquela casa había máis drogaína que a incautada na operación Nécora. Cóntoo así como detalle anecdótico, vaia.

Hala, saludiña pa todos, y no olviden mineralizarse, supervitaminarse e peinarse. Bicos, nenas!

Qué maravilla

2007-03-13T06:17:00.000-07:00

Últimamente van alá un par de fins de semana que non salín por ahí de noite (quen di un par, di algún máis... no, foron dous. Ou máis, non sei. Bah, da igual).

E claro, descubrín un par de joyas da televisión en España (máis concretamente, de LaSexta, creo... sí, la sexta... sí). Unha é "Vecinitas Sexies del Playboy" (bueno, va, ésta xa a conocía. Cochino que es uno... pero nunca me parara a velo detenidamente). E a outra joya é un poglama que emiten (ou aquel día emitiron) ao acabar o das vecinitas.

O kaffeine (que é o programa no que vexo a tele digital, e algún que outro vídeo e tal) díxome que aquel poglama se chamaba "Justicia Erótica"... O kaffeine , cada vez que cambio de canal, ponme qué están emitindo no canal ao que cambie, e máis o que se vai emitir xusto ao acabar o que estean poñendo nese momento... non sei si me explico...

Por ejemplo: colles ás tres menos cuarto da tarde, pos en antena3 e por pantalla aparéceche:

"14:00 - Los Simpson"
"15:00 - Noticias"

Vale. Pois un destes sábados (ou viernes) que non salín, facendo zápin, cheguei hasta LaSexta cando estaban poñendo o das Vecinitas sexies. E vin que despois iban poñer o de Justicia Erótica. E inmediatamente decidín que iba esperar desperto pa ver eso de Justicia Erótica. E que, con ese nombre, eu xa sabía que me iba rir...

A xente que me conoce xa sabe que eu no fin de semana cambio de horarios automáticamente: déitome á hora que me levanto normalmente, e levántome á hora de comer (e tamén como máis ou menos sobre as cinco ou seis da tarde... )

Bueno, sin máis, un par de perlas que soltaron nese poglama:

- Ya sabe, Señoría, en este mundo, si quieres comerte algo, tienes que... comerte algo

- Señoría, ella no puede encontrarse su punto G. ¿Cómo voy a encontrárselo yo?

- Durante estos años he desarrollado un detector sexual de mentiras, y puedo asegurarle que su marido no es gay.

E perlas dese calibre. Eu tiña medo de despertar ao resto da xente da casa ca risa, macho...

(Se cadra debería contar de qué iba o poglama... pero total, non se iba entender... bah, cóntoo, veña: a cousa era como un juzgado, ca jueza vestida en plan sado -nunha forma "sado" como sólo podía ser de Playboy, es decir "sado-light"- juzgando as cousas máis estúpidas que poidades imaginar. O día que o vin eu, houbo dous juicios, un dunha fulana que denunciaba ó marido porque lle extraviara o punto G, e no outro unha tipa que denunciaba a un productor porque a engañou pa fodela, decíndolle que lle iba grabar un disco... Xa vedes, estupidez graaande)

O poglama creo que tamén é de Playboy (en LaSexta deben ter contrato cos de Playboy, ou algo), e é realmente malo, malo, malo. Pero ten, máis ou menos, tres chistes graciosos/hora... así que, tal como está a televisión en España, non está tampouco tan mal que digamos...

O outro día, lendo o Jueves, un paisano que escribe alí transcribeu unha destas perlas, esta vez procedente das "Vecinitas":

-Si por la mañana estoy despierta, puedes hacerme lo que quieras... Pero no esperes que retribuya.

Eu non sei qué pensar de qué significará eso... a min desde logo nunca cousa tan bonita me dixeron...

Todo esto fíxome botar unhas risas e, por qué non dicilo, botar de menos vivir na miña casa... porque, dende luego, pa as noites do viernes coma Tele Salnés non hai outra...

Hala, salud, chavales!

PD: Aproveito para mandarlles un saúdo aos percebes do Roncudo, que seguro que nos estarán viendo

Eres lo que comes

2007-01-19T15:17:00.000-08:00

O outro día Salvador ( eu diría que sin duda o mellor vocalista masculino que nunca formara parte dun grupo de rock no que eu estuvera ) insisteu en que escribira algo aquí. Xa levaba eu casi un mes de parón creativo, así que xa tocaba.

Pois bien, amigos y enemigos: hoxe queríavos comentar unha cousa. Mentres estaba facendo a cena (espaguetis con tomate -moi pouco, só me quedaba medio bote- e atún, como manda a tradición), acabei vendo a cousa esa que botan na sexta, ou en cuatro (eu sempre me confundo): Eres lo que comes (ou Soy lo que como, non sei). Que por qué estaba vendo eu eso? Pois a verdá é que cando fun para a cociña, a tele estaba posta na Primeira, e a min os morancos non me chistan nada. Unha cousa levou á outra, e cambiei de cadena.

O choio ese vai así: dúas paisanas flacas meténdose co mal que come a xente gorda. "Ay, Juani, y todos los días desayunas un bocadillo de panceta?" "Ay por dios, tienes magdalenas por todas partes en la cocina" "Tú sabes la cantidad de grasa saturada que tiene eso?" "Uy, esto es una combinación de grasas e hidratos de carbono que resulta faaaaa-tal de la muerte, oyes"... Cousas así, xa sabedes.

Non lle estaba eu facendo moito caso, pero unha cousa sí que me chamou a atención: A mulleriña esa (arriba puxen Juani, porque non me acorda o nombre), non paraba de rir. Ela era feliz desayunando unha cocacola e un bocadillo de panceta. Claro que sí, coño. E coma ela, a súa familia. Encantados de comer cocletas ben empapadas en aceite da sartén, e de non saber qué era eso de "pieza de fruta".

Pola súa parte, as dúas paisanas flacas non sabían qué era eso de "felicidad". Nin siquiera creo que superan qué é eso de "comer o que queiras". Pero como vas a comer clocletas, si están empapadas en aceite. Y eso de la panceta... pero si es todo grasa. Y eso de pizza? se puede comer, o te sube el triglicérido ascórbico colesteroico?...

Que triste se está volvendo a xente de este mundo, macho. "Yo no como espaguetis" "e lo, que pasa, non che gustan, ou que?" "no lo se, no los he probado nunca, pero seica suben los trestristestrigrícos oléicos" bueno, pofale...

Cando empecei a escribir esto, estaban poñendo unha serie na Sexta na que había non sei qué duns caníbales. Así que xa sabes. Eres lo que comes. Así que coma usted personas. Que sean boa xente. Eso le hará a usted mejor persona.

Hala, veña: búsuqedas raras:

-COCHES TUNIN POR FUERA I POR DENTRO
-drogarse con ibuprofeno
-GIFS DE CURAS
-cuales son los tipos de droja

Hala, chavales, vémonos por ahí en calquera bar pa tomar unha caña e come unha tapa, aínda que nos suban os ácidos oleicos.

tiña que gardar esto

2006-12-20T23:00:00.000-08:00

Hoxe pasei por aqui, había un carteliño que dicía "pruebe el nuevo blogger, no sé qué". Non era a primeira vez que o vía, pero hoxe doume por cambiar e tal. Se vos fijades un pouco, nótase que a cousa ta algo cambiada, non?

O caso é que o outro día taba no choio, e tuvo lugar a seguinte conversación vía messenger, e quería compartila co mundo:

(11:40:49) Mister X: oes
(11:40:49) Mister X: ti tes skype?
(11:41:03) Chaves: outra vez: non, coño!
(11:41:26) Mister X: ti quen eres?
(11:42:10) Chaves: <'nombre censurado'>, atópaste ben?
(11:42:23) Mister X: nop
(11:42:24) Mister X: XD
(11:42:29) Mister X: levo 3 dias sin durmir
(11:42:34) Chaves: ole!
(11:42:35) Mister X: hoxe salin de <'punto a'> destino <'punto b'>
(11:42:39) Mister X: as 5 da mañan
(11:42:47) Mister X: para tomar unhas clases particulares!
(11:46:32) Mister X se ha desconectado.

Como podedes ver, omitín deliberadamente os datos de carácter personal. ¿Por qué? Porque me salió de ahí.

En otro orden de cosas: hoxe non fun traballar. E se mañán me levanto tan chungo coma hoxe, me parece que tampouco vou facer acto de presencia. E todo por unha mísera gripe... en fin, xa fun ao médico (na miña vida fora ao médico por algo tan parbo. Es más, jamás tomara siquiera medicamentos por un arrefriado... pero este ano pegoume fuerte de carallo...). Eso sirveume pa saber onde me queda o médico aquí en Madrid, por si acaso pasa algo máis grave.

Aínda teño pendiente empadronarme aqui e levarlle o papel ao centro de salud, pa que fagan non sei qué. Xa veremos. Eu quero seguir sendo de Galicia... eu non son coma os chinos, que se 'integran' ben. Eu non me quero 'integrar'.

PD: Casi se me olvida: o borrachito de arriba que levaba tres días sen durmir, pois era Roi. E iba de Vigo a Vilagarcía. Esto ocurreu un lunes, se non me equivoco moito. Pero vaia, se cadra a fiebre fai que non me funcione moi ben a cabeciña.

Chaqueta de lana

2006-12-11T15:46:00.000-08:00

Non vou falar, nin por asomo, dunha chaqueta de lana. Pero, si vos acordades, a magnífica canción 'A chaqueta de Lana' empezaba así: (susurros) Ay, que frío collín alí en Madrís.

Nada, acabo de ler o choio de cachote, e acordoume unha historia que se me ocorrera cando ibamos o outro día camino del bar, perdón, Galicia. Que bonito, a historia de odio-odio de Cachote con Madrid. Sabedes que hai xente que cando vai a unha ciudad bonita e tal, éntralle o síndrome de Stendhal, e quedan medio parbos e tal? Pois a Cachote, ao chegar a Madrid, entroulle o síndrome de Paco Martínez Soria. A min tamén me pasaba, pero xa o vou superando. Xa vou apreciando as cousas bonitas que ten Madrid (sobre todo, mulleres. Todo o demáis ten razón Cachote, é unha mierda. Por certo, non vos cabreedes as de ahí, que sodes todas moi xeitosiñas e tal. O que pasa que aquí hai moitas máis).

Bueno, vamos ao asunto, que me desvío (haberá quen diga que eu xa nacín desviado)...Cando, queridas personas que leedes esto, salades fora da terriña, acordádevos de meter na maleta unha camisola coma esta:

Ahí, en castellano, ben explicadiño para que o entendan ben. Por cierto, que eu digo cando salades fora... pero a min débenme ver cara de camello, que me teñen pedido 'drojaína' hasta en Padrón... Bueno, aos de Padrón tamén é ben decirllo en castellano.

Hala, salú e felís navidá (haberá quen diga que vou moi adelantado, pero a min xa hai por ahí quince dias que me deron a cesta na empresa...)

PD: xa é difícil facer dibujos cun ratón de ordenador, pois imaginade sin ratón, ca merda esta do touchpad dun portátil...

Xa veredes qué envidia...

2006-11-21T14:25:00.000-08:00

Máis de un vai chorar de emoción, alegría, envidia, rabia ou, quen sabe, por estar picando unha cebola: Xa teño entrada para ver o Pressing Catch! En primeira línea, nada menos. 95 eurazos, nada menos. Pero como dixo o outro: Un día é un día, ou qué?

Sí señoras: Vou ver aos grandes astros (Vito, o italiano que se viste de muller entre eles) a menos de dez metros de distancia. Hasta pode que lle pida un autógrafo ao tal Vito. E tamén pode que non, pero vaia...

Como o que vos quería contar xa está contado, e esto queda moi corto, vouvos contar tamén unha cousiña que descubrín sobre min mismo dende que estou aquí en Madrís:

De todos é sabido que a demografía é un factor fundamental no nivel de desarrolo da cultura dunha sociedade. Para o desarrollo dunha ciencia, arte, tradición, etcétera, é necesario reunir unha masa crítica de personas vivindo xuntas (un fulano que viva solo no monte e dedique o 86% do seu tempo a buscar comida, hame de estrañar que descubra moitas teorías cuánticas nin a compoñer hermosas melodías para piano y orquesta).

Es decir, simplificando e generalizando á vez: O grao potencial de desenvolvemento cultural dunha poboación (enténdase "cultura" como a globalidade do saber que pode alcanzar esa sociedade), está íntimamente relacionado coa distribución demográfica de esa sociedade.

Para acabar pronto: necesítase un número suficiente de capital humano (que, precisamente por ser suficiente, terá un grado de especialización no traballo adecuado) para que o potencial cultural dun grupo humano se leve á práctica. Vou poñer unha "nota ao pe" para explicar esto máis en detalle.

Esta teoría, tan simple e á vez tan reveladora, que por certo nunca oira eu nin lera en ningún lado, e polo tanto a partir de ahora será conocida como "Teoría demográfico-cultural de Chaves", serviume para conocer unha faceta miña que desconocía por completo.

Centrémonos no que é "Occidente". A parte do mundo que, para ben ou para mal, superou (ou máis ben "sufreu") o que se dou en chamar a I Revolución Industrial. Ben. Estamos centrados? Sigo logo.

En todo occidente dase unha distribución demográfica parecida: grandes núcleos urbanos acaparan unha tremenda aglomeración de personas. Nadie me negará que, hoxe por hoxe, esto determina gran parte da súa cultura. Centrándome no que vos quero contar, diremos que a arquitectura neses grandes núcleos ven determinada directamente pola aglomeración demográfica (simple y claro: como hai moita xente, construimos edificios altos, que si non non collemos).

Esta característica das zonas urbanas occidentales industrializadas sirveume para descubrir unha cousa de min mismo que, debido ós meus orixes, a distribución demográfica dos mesmos, e por tanto, o nivel cultural (artistico, arquitectónico, máis concretamente) acadado polos mesmos, descoñecía por completo:

Encántame tirarme peidos nos ascensores.

Hala, hasta outra.

PD: Esta nova teoría que acabo de formular, ben merecía un premio Nobel de Economía. A John Nash déronllo por bastante menos (sabedes de qué vai a "teoría de los juegos de Nash"?... É unha paxarada coma un templo). Así que cando se decidan, xa me deberán dous: o de economía, e máis o de física, de cando descubrín que a terra era plana...

Ahora sí. Adios, xente

Vouvos contar...

2006-11-18T15:41:00.000-08:00

...cómo vivo ahora mismo.

Algúns xa saberedes que, debido a las vueltas que da la vida, ahora estou pola capital de España. Pero hame de estrañar que sepades moito máis (menos miña mamá e máis David, que tamén anda por aquí).

Pues bien, ahí vai: vivo nunha habitación nun sexto piso. Conmigo viven Juan Carlos (campeón de España individual de dardos 2005), Marleni (compañera sentimental de Juan Carlos, peruana, divorciada, nai de creo que tres fillos, quéreme liar cunha amiga súa tamén peruana de 26 anos, creo que me dixo), Elva (peruana, tamén. De vez en cuando ven cenar o seu compañero sentimental, Diego. Este señor polo visto é peluquero por cerca do Pozo do Tio Raimundo. Estuvo por Galicia fará uns trinta anos, de carallada e tal. O ex-marido de Elva está ahora arrexuntado cunha coruñesa, polo visto), e dous chavales máis, tamén parejita (o paisano creo que se chama Daniel, pero non me fagades caso. Ela ten un nombre raro, pa decírvolo tería que ir mirar na botella de aceite de 5 litros que ten na cociña. Sí, en efecto, a paisana púxolle o seu nombre á garrafa. Será que non se fía).

O chaval este está estudiando unha ingeniería, hasta creo que informática, pero a tanto non chego. A rapaza pois... está preñada, fíjate lo que es la vida. Eso sí, antes de preñar tiña que estar cachondísima... buf...

A todo esto, levo aquí desde o miércoles á noite. Jueves e viernes fun traballar, así que a verdad é que non sei como carallo tuven tempo de que esta xentiña me contara tantas cousas. Beh...

Os que me conocedes xa sabedes que tou cobrando máis ben pouco (pa que engañarnos)... pero a verdad é que estou contento. O choio lévase ben, é entretenido, teño un horario xeitoso, e ademáis a xente que traballa alí parece boa xente. Daquí a seis meses falaremos a ver cómo sigue o asunto.

Pois pouca cousa máis teño que contar, pa ser sincero. Pero vaia, que tiña esto moi abandonado de dios, e xa tocaba escribir algo. E algo xa escribín, así que eu, pola miña parte, xa cumplin.

Saludos cordiales, xente. Eu, daquí a un pouco, voume deitar.

PD: Acabo de botar un ollo ó espasio de Moixo e, mir ti por donde, el tamén fala da xente coa que vive. Conste que non estaba preparado, nin siquiera o vira, lo juro sobre la biblia si fai falta. Un saludo para Moisés, e outro para o facha que vive con Moisés. Chao

Yo soy el Javi

2006-10-18T17:19:00.000-07:00

Esto vai ser breve, que xa é tarde (sempre que poño esto, acabo explayándome que da gusto)(merda, xa estou a ello).

Eu son pouco de ir ao cine. Se quero ver unha peli, báixoa e listos (de todas formas, é raro que haxa pelis de ahora que queira ver. Son máis dos clásicos, como 'Nosferatu', 'Taxi Driver', 'El Padrino', ou 'Yo hice a Roque III'). A última vez que fun ao cine foi porque me embromou unha amiga, e fomos a ver unha merda de película ¡rusa! ('Guardianes de la noche', acábome de acordar).

Antes deso, fun a ver algunha pelicula cando estaba na facultad, e, antes aínda, vira 'Space Jam', e 'Parque Jurásico' (Aaaay, qué tempos aqueles...). E, xa poñéndonos nostálgicos, un dos primeiros recuerdos que teño foi a primeira vez que fun ao cine (tamén foi a primeira vez que fun en tren). A peli era 'Batman'.

O caso: en canto teña un segundiño, eu vou ir ao cine a ver 'Yo soy la Juani'. E recoméndovos facer o mismo. Pero claro, despois nadie me fai caso, e perdédesvos unha obra maestra.

Xa sin ver o anuncio. De que pode tratar unha peli que se chame así? será a autobiografía da asistenta de Médico de Familia? Unha película de Arte y Ensayo sobre as tribulacións dunha peixeira de, poñamos, Cáceres? Pois podería ser, pero penso que non vai ser. Ainda que podería ser. Podería ser, sí. Pero no. Non sei si me explico. Que non, vaia.

Onte dóuseme por entrar na página güé. Trata sobre unha paisana de Valencia que quere ser actriz, ou algo así. Eso es todo... Bueno, non. Tamén hai carreiras de coches (¡¡tunin!!), música desta de puncha-puncha, e incluso sale o cantante de El Canto del tonto. É unha combinación tan asquerosa, que ten que ser divertida hasta dicir basta (fijo que si acabo indo, digo eso de 'basta' antes da mitad da película). No anuncio tamén sale música de... ¿Chimo Bayo? ¿Ou era o outro, o de ... Bueno, da igual. Seguro que ao final é coma 'Matrix' (na banda sonora salía Rammstein, pero o que é na peli, pois non...

En fin... a peli é de Bigas Luna. E ese tipo é unha especie de pervertido (Coma o Torbe, pero sin estar detenido por usar menores en pelis pornográficas), así que ao mellor a cousa ten o seu encanto (ainda que me ha de estrañar bastante).

Outra cousa que tamén teño ganas de ver é a ¿serie? 'Trailer Park Boys' (levan unha chea de tempo anunciándoa na Paramount Comedy. É curioso, na casa casi non vexo a tele, e aqui en Madriz estoume hinchando... Será que os bares son sensiblemente máis caros)

Hala, un par de búsquedas raras: "kepler mapamundis", "tipos de madera - nombres", "ver fotos de ano sangrando gratis"... Esta última encantoume, sinceramente... Ao final voume facer famoso, xa o veredes...

E ahora, un consello: Metede o dedo no nariz. Eso da personalidad.

E unha duda: Sabedes a fulana esta que sale en Sin City, que fai de moza, ou algo do poli corrupto, na historia das putas contra os policías? A camarera, que está liada co tipo que, ao parecer, era un asesino, e cambiou de cara e tal? Bien, pois haberá premio pa o primeiro que me diga cómo se chama a actriz. Que estou moi vago para andar mirando no imdb, qué lle queredes...

La victoria es mía!

12 de Octubre: Día de la Raza

2006-10-12T07:26:00.000-07:00

Día de la Raza es el nombre que reciben en la mayoría de los países hispanoamericanos las fiestas del 12 de octubre en conmemoración del avistamiento de tierra por el marinero Rodrigo de Triana en 1492, luego de haber navegado más de dos meses al mando de Cristóbal Colón a lo que posteriormente se denominaría América. En España también se celebran la Fiestas del Pilar, patrona de España, y la fiesta es conocida como Día de la Hispanidad.

La fecha marca el nacimiento de una nueva identidad producto del encuentro y fusión de los pueblos originarios del continente americano y los colonizadores españoles. El Día de la Raza fue establecido en la Argentina en 1917 por decreto del presidente Hipólito Yrigoyen, como reafirmación de la identidad hispanoamericana frente a los Estados Unidos y la Doctrina Monroe. Posteriormente la fecha fue instituida como fiesta nacional en varios países de Hispanoamérica [...]

Sacado directamente da Wikipedia.

Pois sí, chavales. Así como en Navidad me gusta recibir de parte de Papá Noel anque sea uns calzoncillos, ou uns pares de calcetíns (e todos sabedes que son máis ben ateíto), o 12 de Octubre gústame sentirme español. Pero español de verdad. COn mayúscula incluso. Español, sí señor, Español. Ir a un bar, e pedir unha copa de Magno, ou de Veterano, e fumar unha faria desas que fan daño ao pulmón e ao alento. Incluso, comer un bo plato de callos a la madrileña, ¿por qué no? (pa ser sinceros e tal: hoxe comín un cacho de empanada de bonito). Así como a algunhas lle gusta ser mujer cando están de comunistas, a min de vez en cuando gústame sentirme español.

Que en qué consiste ser español? Pois non sei. Supoño que será ver a Fernando Alonso, poñer a parir ao seleccionador nacional (non me acorda o nombre, pa que engañarnos), andar acojonado co carné por puntos, e, ocasionalmente, pegarlle á muller. Supoño que será eso, vaia.

No obstante, penso que a denominación 'Día de la Raza' non é todo o boa que debería. Así como 'persona de color' me parece un término equívoco, 'día de la raza', pa min, é incompleto. Vamos a ver: ¿Qué raza? Se fora 'día do Caniche', estaría claro a qué raza se refiere. Así como o color ese de antes, xa todo o mundo sobreentende que se trata do color negro, non sucede o mismo con esta 'Raza' (por certo, aínda teño pendiente o de ver a peli 'Raza', con guión nada más y nada menos que escrito por Franco).

Non sei onde leín que, entre os humanos non hai razas, senón etnias. Que o término 'raza' sólo é aplicable á 'raza humana', así en conjunto. Outra xente dirá que somos a 'especie' humana, e que, en efecto, hai diferentes razas dentro de esta. A min, así en confianza, me la pela bastante. Pero quero que algún organismo oficial (dame igual cal, como si é o ministerio de obras públicas) me responda a esa duda: ¿Cal é esa raza? Ao mellor resulta que estabos dedicándolle o 12 de Octubre á Rubia Galega, e eu sin enterarme.

Cando salín de Madrí (onte á noite), a cousa xa estaba a punto para a conmemoración. O Paseo de la Castellana xa había unha semana que tiña así tribunas arredor para ver o desfile do noso nunca ben ponderado ejército. Caza-bombarderos deses sobrevolaban Madrid, ofrecendo un magnífico espectáculo e tal Pascual. A estación de Metro de Colón (a que queda xusto de lado do Museo de Cera) iba a permanecer cerrada o día de hoxe, según anunciaban por megafonía. Según viña no autobús (por cierto, moi mal a empresa de autobuses: vaia cousa máis incómoda, hostias), estaban botando 'Fuejos de artifisio' (supoño que sería por esto, pero ao mellor era pa celebrar a victoria da selección española, xa non sei...). Bueno, eso: desfile, 'fuejos', cazas, tribunas e estacións de metro cerradas. Unha cousa ben feita, por todo lo alto, que din por ahí.

E seguro que hasta traían a Blanquita de estrella invitada ao desfile (espero que, a estas alturas, non haxa que explicar quén é Blanquita, ou?)...

Un detalle que me está jodendo este grtandioso Día de la Raza: non hai festa en san Xulián. manda carallo. Non hai festa do Pilar en San Xulián. ¿Es que nadie piensa en los niños? Bueno, festa hai, que meu irmán foi tocar a gaita hoxe á mañán, pero coño, non hai orquestas á noite, nin carro, nin ná de ná... ¿Qué quere ser esto?... E Zapatero sin dimitir... Qué verjuensa...

Ainda me acordo (vagamente, pero acordo) aquel outro día de la Raza que Moisés e máis eu salimos a festejar como Dios nuestro señor manda: alá nos fomos a recorrer bares, acabando a eso das 5 ou así da mañán dun miércoles (creo), andando polo medio da calle do medio de Cesures, agarrando un do outro e cun hipo destes que lle poñen aos dibujos de Ibáñez pa simbolizar que están borrachos... España y toda la Hispanidad estarían orgullosos de nosotros. Sí señor, as cousas, ou se fan ben, ou non se fan. Parecíamos os paisanos aqueles de 'A Esmorga' (pero sin mariconeos, todo hai que dicilo)

Algún, a estas alturas preguntarase ¿A que cona ven esto? ¿Qué carallo pasa aqui? ¿Estás trompa, Chaves? ¿A qué huele la Hispanidad? ... Incluso haberá quen pregunte: ¿Que tal por Madrid, Chaves? Pois moi bien, gracias

O caso é que xa tocaba escribir algo. E como hoxe é o Dia da Raza, e a min me fixo gracia, pois aqui estamos para servir a España, a Dios y al Rey si fuere menestra de verdura.

Quero aproveitar tamén pa mandarlle un saludo a todos os paisanos que andan por ahí emigrados por dentro de España. ¡Aproveitade hoxe, e sentídevos españoles, hombre! David, espero que foras ver o desfile das Fuerzas Armadas. E Jille, espero que ti fixeras o propio.

Por dios, por la Patria y el Reeeeey.... murieron nuestros paaaaadres... Por Dios, por la Patria y el Reeeeeeyyy.... Moriremos nosotros también (tachán, tachán, tacháaan).

Hoxe casi iba pasar de poñer búsquedas raras. Pero houbo un par delas que me entusiasmaron: "entradas para pressing kas", "tipos de ladilla", "nombres de bares", "la tuba y la trompa", "peniculas", "nombres de siquiatras".

Tamén debo dicir que, últimamente, está habendo un auténtico boom de xente que chega aqui buscando cousas relacionadas co Pressing Catch. Mola. Algun día poñerei tódalas busquedas relacionadas co Pressing catch, que se non, iba ser cansino.

PD: Ao que buscou "tipos de ladillas": generalmente, suelen clasificarse en dous grandes grupos: as que teñen os demáis, e as que tes ti. As segundas son francamente máis molestas que as primeiras, vaya usted a saber por qué... No obstante, se non se anda con coidado, pode haber un flujo de población ladillil do primeiro ao segundo grupo. Suele ir acompañado de outros flujos, pero xa me estou desviando do tema.

Y recuerden: a min esto contáronmo.

Chao, chavales. Vémonos por ahi, se cadra.

Lógica gubernamental

2006-09-29T11:26:00.000-07:00

Hai xente que di que "inteligencia militar" son términos contradictorios. Pois bueno, eu teño a sensación de que, de un tempo a esta parte, estamos gobernados por monos borrachos (non necesariamente en el ojo del tigre).

Acordádesvos de cando o Gobierno empezou a voltas con todo o asunto do tabaco? Eu teño bastante mala memoria... pero unha das medidas foi que, o bar que quixera vender tabaco, tiña que poñer unha máquina. Xa non valía o de "Ponme un café con leite, e dame de paso unha de chester". Recordo ter oído nas noticias cousas tan estrafalarias como "A partir de tal fecha, las máquinas expendedoras no funcionarán con monedas, sinó con fichas, que habrá que pedir" ao taberneiro, e bla bla bla.

Disque estas medidas eran para evitar o acceso dos menores ao tabaco (non me preguntedes cómo, vaia, eles dicían que era así).

Pois hoxe escoitei nas noticias que a partir de enero, vai seguir o cristo dos bares e o tabaco. Non era suficiente co de decidir si se fumaba ou non, que si hai que facer obras, que si hai que acondicionar esto y lo otro, y lo de más allá... Non, non era suficiente. Polo visto, a partir de enero as máquinas van estar en standby, hasta que veña o barman e lle dea ao mando a distancia para encendela.

No mundo dos ordenadores (desarrollo de software), hai unha lei moi interesante: KISS (keep it simple, stupid, manteno simple, estúpido). Significa, básicamente, que non hai que atravesar as cousas. Si se pode facer de forma sinxela, ésa é a mellor forma.

Ahora volvamos atrás no tempo: Os bares poden vender tabaco. Nun bar non hai máquina, e o camarero encargase de darlle o paquete de chester a quen llo pida. Vale. Ahora imagina que eres o presidente do gobierno, e queres "impedir o acceso dos menores ao tabaco".

Unha forma sería sacar unha lei que diga que os camareros non poden venderlle tabaco aos menores. Simple, verdad?.

Outra forma sería obligar ao bar a poñer unha máquina, e, ao cabo dun ano, obligarlle a cambiar de máquina por outra que estea medio apagada hasta que o cliente lle pida ao camarero que a encenda, sempre tendo en conta que o cliente non sea menor...

Por qué cojones o Gobierno obliga aos hosteleiros a gastar ahora os 6.000 €uros que disque costaban estas máquinas tan chachiguais?

Modo fácil:

-Camarero, dame un chester.
-Tes 18 anos?
-Non.
-Pois non hai chester.

Modo difícil

-Camarero, prende a máquina.
-Tes 18 anos?
-Non.
-Pois non hai máquina.

En ambos casos o resultado é parecido (e resulta fácil que un menor acceda ao tabaco igualmente)...

Pero a min dame no nariz que algún pariente de alguén no goberno ten unha fábrica de máquinas expendedoras de tabaco. É que si non, esto non se explica, hostias.

En fin, eso. Monos borrachos. Espero que sea eso, porque si o que fan non é porque son tontos, sinón porque son uns hijos de puta, a cousa pa min éche moito peor...

PD:Por cierto, no plano personal (deixando a un lado o de arreglar o mundo por ahora), marcho pa Madrid. Emigración, que lle chaman...

Merda, últimamente nunca me acorda poñer o das búsquedas. Serei vago, coño... Bueno, ahí van:

que es el hostión

batista contra finley

Videos gratis de batista en Pressing catch smack down (raro, ahí non sale esta página...)

smackdown españa

imagenes pinguino albino

Ah, é verdá: volvinlle cambiar o estilo a esto. É que me aburría. O que pasa é que ahora non se ve alá moi ben cando coinciden as ramas do arbolito coas letras... Bueno, cando me aburra volvereino cambiar.

Salú, chavales!

Mimadriña!!

2006-09-24T06:27:00.000-07:00

Despertei hai un cacho, levaba 19 horas durmindo. Polo tanto, non vin o combate de pressing catch máis esperado do siglo (El Animal Batista contra o Rei Booker T). Según me contou meu irmán, foi unha cousa espectacular de verdad, con Batista levando makelelazos de parte de Finley e todo...

Bueno, vamos ao asunto: Dixo meu irmán que o seis e sete de Diciembre, o WWE Smackdown (uséase, o show que emiten por Cuatro, o que vemos tódolos sábados en algún bar de confianza) vai estar de gira por españa. O seis en Madrid, e o sete en Barcelona. Según lin nun foro de internet ahora mismo, xa se poden pillar entradas en Servicaixa, ou algo así. Eso é o de menos.

Chavales, conto con vos. Tanto si daquela estou a currar en Madrid, como si temos que ir todos a propósito desde aqui, espero que non me falledes. Xa falaremos esta tarde no caseto, si eso.

Imaginade o que será ver en directo ao Animal Batista, al Hombre que se tragó un perchero Bobby Lashley, a Misteeeeeeer Ke-ne-dy... mimadriña, eso pode ser un descojone dos grandes. Non ir será un error imperdonable.

Búsquedas raras, que a última vez deixeino pasar, e non quero que a miña vagancia me domine:

Pressing cath (si, non é pressing catch), frases de fernando costilla, nombres de siquiatras, asidente de coche, fudendo con gallina (!!??), frases de asimo, guey, contigo el coito quiero hacer.

Todo esto y mucho más. Aquí como siempre, a la misma catch-hora, en el mismo catch-canal

Yeeeeepa! (qué bonito é todo ás veces)

2006-09-22T22:47:00.000-07:00

Ahora vou escribir algo. Normal. Ao entrar aqui, o procedimiento en principio é ese: eu escribo, vós leedes. Si non estás de acuerdo: a) te jodes. b) te jodes, e protestas. A jodienda non cha quita nadie.

Debo confesar que estou contento. Aparte de estar trompa, estou contento. Que bonito, verdad? Estar contento... Kant, Nietzsche, Descartes, Platón, El Koala... xente que non estaba contenta. Se estiveran contentos, en vez de escribir cousas como a "Crítica da Razón Pura", terían escrito cousas coma "Hai que foderse, que contento estou. Tomade polo cu, que eu estou contento".

Eles estarían contentos, eu tería aprobado o COU en Junio, a Selectividad tamén, tería tempo para pensar en cousas como esa tan asín como é a carreira que tiña que estudiar... e tal e cual, e todo esto levaríanos a unha realidade paralela na que eu sería xa millonario, e o día de hoxe non tería ido á festa da Lanzada, con lo cual, non estaría tan contento, e non estaría escribindo esto... ¿Saliríamos ganando? Se cadra si. Se cadra non, pero hame de estrañar. Calquera cousa había ser mellor que aturar de min cando tou trompa (por cierto, levo pouca cousa escrita, pero xa o revisei varias veces, e teño unha tendencia máis que esaxerada a confundir as 'a's coas 'e's - non é a primeira vez que me pasa, pero ahora mismo, como tou trompa, doume máis conta, se cadra).

Naces un día
creces y creces
vas al colegio
aprendes memeces

Era o principio dunha canción de Mamá Ladilla (penso que se debe chamar "Naces, creces, te jodes y mueres". Tamén teñen un disco que se chama igual, pero casualmente nese disco non meteron a canción esa. Acordome de leer non sei donde : pregunta: ¿Por qué hacéis un disco que se llama "naces, creces, te jodes y mueres", y no incluis esa canción? - Respuesta: Por joder, más que nada.

Basta xa, vouvos contar por qué estou contento:

Imagina que che gustan os coches. Un día compras un. Fozas con el un tempo. De alí a un cacho, descubres que podes estudiar unha cousa que se chama "Administración del automóvil". colles, e botas dous anos estudiando eso. Aprendes, entre outras moitas cousas que, mayormente, hai dous tipos de coches: os automóviles GNU/linuz e os automóviles microzoft. A ti gústanche moitísimo os GNU/linuz, porque resulta que os fan xente que entende de automóviles, que resulta que consumen pouco, que son mellores, e que, ademáis, che caen simpáticos porque traen unha pegatina de un pingüino en cada ventana.

Ti acabas de estudiar o de administración del automovil. Resulta que, onde ti vives, solo hai coches de microzoft, e, ainda por riba, os talleres que hai exígenche ter dous anos de experiencia administrando coches microzoft, aparte de estar dispoñible as 24 horas do día e cobrar unha miseria... ao mellor dache por pegarte un tiro aos dous meses de empezar a buscar choio, non??

Poñamos que, ao mes- mes e medio de empezar a buscar, atopas unha empresa que che ofrece un choio administrando coches. Puta madre, eso foi o que estudiaches, porque, máis ou menos, che gustaba. Ademáis, os coches que leva esta empresa son dese GNU/linuz que che gustaban a ti. Joder, puta madre, era o teu, de cabeza. Ponte no caso de que che pagan ben (e non a miseria que che pagan por aturar dos coches de microzoft, que non molan un carallo)...

Peeero (sempre hai un pero), o choio este queda no cuarto carallo (non é no quinto, pero casi). Ti vas hasta alí, e a cousa sale ben. Vés de volta, e resulta que hai unha festa en Campaña. Entrompas, chove pero á xente parece darlle igual. A música sigue sonando. Ti ainda tas flipando polo asunto de que pode haber un choio no que te traten ben, fagas o que che gusta, che paguen ben, os cubalibres foron baratos... etc, etc...

Total, chegan as sete da mañán, e daste conta de que estás andando cara a túa casa, despois de botar varias horas á chuvia, beber moooitos cubalibres, estar cos teus amigos (amigos, que pouca importancia lle damos ás veces a esta palabra tan bonita, non si?), estás enchoupado dos pés á cabeza (agua, e tamén lama), ao chegar á casa tes que desnudarte ou morres de frío... e antes de deitarte, a pesar de que tes frío e estás casi en bolas.... escribes unha cousa tan larga coma esta que tas a ler... eso débese, sobre todo, a que está contento.

Falta que te chamen do choio ese para decirche que vale, que empezas a currar xa mismo, que vas a currar no que che gusta, que vas a aprender moito, que vas a disfrutar aprendendo, que vas a dsfrutar currando, que non tuveches que mentir no curriculo, que, tal como pensabas, eres un fenómeno (ja-ja), que hai xente que che vai pagar máis do que pedías, que, finalmente, valía a pena todo eso... que ao final vas botar un tempo estando contento... vale, ainda non te chamaron, pero vante chamar. Seguro.

E como di a túa nai, se non te chaman, tampouco pasa nada (que bonito, ter quen che poña os pes na terra de vez en cuando, ou non?)

Vale. Estou trompa (xa é a segunda vez que escribo algo aqui na máis chegar dunha festa en Campaña). Estou eufórico porque nunha entrevista de traballo me trataron coma a unha persona, e non coma a un número... Pode que todo quede en nada, pero a min que me quiten o bailado. Qué cojones, levo dous días máis contento que nin cristo. Pode que ao final, teña que volver aqui a dicir que a cousa quedara en nada, coma daquela qu dicía eu que iba pa barcelona... pero coño, levo dous días sentíndome unha persona... Qué marabilla, sentirse persona (hey, que yo soy persona, neng)...

Acábame de pitar a alarma do movilete. Vou ver de durmir un pouco e tal, que en teoría a alarma esa era pa despertarme, no pa saber a qué hora tiña que deitarme...

PD:
automóviles-> sistemas informáticos
GNU/linuz -> GNU/linux
Microzoft -> Non vou poñer o nombre, que igual me demandan. Pero fijo que o pillades, non?
Mes- mes e medio-> se cadra foi un pouco máis. Quiero dar las gracias a mi familia por non botarme á calle antes de tempo. Se cadra, foron dous meses- dous meses e medio. Licencia poética, que lle chaman cando un artista se equivoca ou minte.

fáiseme tarde, así que paso das choias esas de "búsqueda rara" e tal. Si eso, mañán se teño un minutiño reviso as faltas ortográficas, e añado algunha búsqueda rara, e todo eso.

PPD:
ahora mismo, a miña roupa toda está na bañera a secar. Esperemos que a area da lama que traía apegada non atasque o desagüe, nin nada.

Boas noites, chavales. Hacedme el favor de ser felices.

Menudo hostión, mimá

2006-09-05T09:58:00.000-07:00

Ahora, con ese título e seguindo a tradición que nos marca interné, tería que poñer un enlace a un vídeo de estes de youtube, ou así, onde se vira a un paisano/a (antes esto sobreentendíase, non? refiérome a que antes non facía poñer unha barra/o ao/oa final de cada palabra, non?) coméndose un hostión que ni la virgen, a ser posible petando ca cabeza no chan, e moito millor se hai sangre (non moita, que os tempos en que o que molaba era Rotten.com xa pasaron á historia. Alguén se acorda de Rotten.com? da igual)...

Bueno, a verdad é que temos todos eses ingredientes... menos o vídeo. Paso a relatarvos o acontecido (así reídesvos un pouco, que seica é moi sano):

O sujeto A (simpático joven, alegre, dicharachero y jovial), dispoñíase a darse un chapuzón rápido nunha piscina. Pegouse unha duchiña e subeu a metade das escaleiras que o conducirían ao ansiado baño. Como o que lle gusta ao sujeto A cando ten pouco tempo é dedicarse a ver si da cruzado varias veces a piscina buceando sen respirar, o sujeto A puxo unhas gafas de bucear que tiña por alí.

Neste momento, débese dicir que a piscina non é "enterrada", hai que subir unhas escaleiras para entrar e tal. As escaleiras in siquiera son as que traía a piscina, senón unhas feitas de madeira, con escalóns tamén de madeira, pintados de azul oscuro, e nun ángulo duns 45 grados (se cadra, algun grado menos). Espera, vou facer un dibujito, e póñoo aquí, pa que se vexa mais ou menos como é o asunto).

Vale, unha vez visto o torpe que son dibuxando, e postos máis ou menos en situación, prosigamos.

Ao poñer as gafas, e sabe Dios por qué motivo, ao sujeto A (joder, qué cansino é escribir "sujeto A". Total, xa todos sabedes que fun eu...) doulle unha especie de pequeno mareo (se cadra é por culpa do material das gafas, ou por culpa de que o cristal é azul, ou que sei eu). Ahora, si esto fora un vídeo, este cacho molaba velo a cámara lenta... Vouno contar a cámara lenta, demostrando unha vez máis o meu increíble dominio da lengua (máis de un xa estará pensando cochinadas ao ler esto). Ahí vai:

Sintiendo un ligero desvanecimiento, nuestro héroe pugna por salvar su vida. Sopesa una a una las alternativas que tiene a su alcance. Podría tratar de saltar hacia el agua... demasiado arriesgado, podría impactar contra el borde de la piscina, quebrándose así sus costillas (inciso: e jodendo a piscina, máis importante aínda)... tal vez podría intentar minimizar los daños saltando hacia el césped... no hay tiempo, las opciones se acaban, todo está perdido...

¿Todo? ¡No! Nuestro héroe divisa una última posibilidad de salvación: Podría intentar, estirando su brazo, agarrarse a uno de los listones de madera salientes de la parte superior de la escalera...(inciso: ver dibujo)

¿Logrará nuestro héroe salvarse? ¿Podrá escapar, una vez más, de las garras de la mismísima muerte, burlando al destino? Lo sabremos... después de una breve pausa publicitaria

O outro día, alguén chegou ata aquí buscando "taboga pontecesures", así que vouno intentar: Pub Taboga! O mellor sitio do mundo pa tomarlle un Kas en grata compañía! Visítanos en Pontecesures!.

Se os meus plans salen como deberían, ao mellor un día destes invítanme a un cubalibre no Taboga, ñej, ñej, ñej.... Vale, eu que sei... Sigamos:

Nuestro héroe se debate entre la vida y la muerte. Sólo unos centímetros le separan ya de su salvación... o del más cruel de los destinos. ¿Logrará zafarse una vez más de las frías garras de la innombrable?... Chanchan Chanchan, chanchan chanchan.... CHÁN!

¡Oh, cruel traición del destino! Los hados se confabulan una vez más en contra de nuestro héroe... ¡Oh, vil líquido elemento! Un nuevo revés golpea a nuestro héroe. Cuando estaba sólo a unos centímetros, quizás milímetros, de salvar su vida agarrándose al providencial listón de madera... Su pie izquierdo se desliza inexorablemente auspiciado por la presencia de un pequeño charco de agua, procedente de ¡su propio bañador! !traición! La ducha recibida antes del baño le ha jugado una mala pasada a nuestro héroe...

Todo está perdido. La caída es inminente. Nada puede ya salvar a nuestro héroe. Inexorablemente, su espalda se aproxima a los terribles escalones de madera, dispuestos a provocarle el mayor de los suplicios. Su codo izquierdo se desgarra contra la madera, comenzando a sangrar profusamente. El fin está cerca... ¡y todavía queda lo peor!

La nuca de nuestro protagonista recibe el contundente impacto del suelo, justo antes de que la singular voltereta llegue a su fin, rematando con nuestro héroe tendido en el suelo, boca abajo, descarnadas las rodillas por el efecto de la arena. Todo había terminado... ¡por ahora!

Xa vedes, unha hostia coma un piano. O peor foi aturar o puteo de meu irmán dende dentro da piscina. Ao final, nada. Un par de hostias no lombo (mañán tereino negro fijo), un codo sangrando, e unha hostia na cabeza que casi me deixa seco. Bah, xa salín de cousas peores.

PD: ahora que xa leestes todo... volvédeo ler, pero imaginando un acento sudamericano, coma aqueles dibujitos que viamos de pequenos (teño unha cinta en BETA de Superman, o narrador quedaría perfecto contando esto), ou mismo coma Fernando Costilla (o comentarista do Pressing Catch en Cuatro, por si vos pilla despistados). A que queda curioso? "...Cuanedo ehtaba sólo a unoh sentímetroh... quisáh milímetros, de... salevar su vidaaa..." Rey Mihterio Shúnior le ha aplicado un ¡Seih uno nueve!... etc, etc.

Queredes unha búsqueda rara? Pois ahí vai:

matrimonio guey

Eso, aparte de "Taboga Pontecesures", claro...

Hala, veña, salú pa todos!

Se cadra marcho pa Barcelona

2006-08-26T16:58:00.000-07:00

Barceloooonaaa, decían a coro Monserrat Caballé e mailo defuntiño de Freddie Mercury. Que en paz descanse.

Pois si. Quien me lo iba a decir. Se cadra do lunes en oito días estou largando cara oriente. Non por moito tempo, eso sí.

Sabes qué? non me apetece un carallo contar nada máis desto por ahora. Así que cambio de tema.

Onte (hoxe... non, onte) a eso das oito da mañán, eu estaba bailando o de badger, badger, mushroom. Lamentable, xa... E menos mal que non se me dou por facer o baile do robot...

De vez en cuando, o robot ASIMO salta ás noticias facendo algunha cousa impresionante (manejar un carrito, subir unhas escaleiras, levar unha bandexa de cafeses a unha mesa, botar unha carreiriña, etc.). Cando o robot ASIMO sea capaz de facer o baile do robot, a Humanidade saberá que o Día do Xuizo Final estará cerca. Pero será demasiado tarde. Anque algúns supervivintes enviarán, dende un futuro postapocalíptico (o futuro das pelis sempre é postapocalíptico. Será que si non é postapocalíptico non mola nada), a un guerreiro encargado de desconectar a ASIMO a tempo.

Eu quería esperar a escribir algo aqui, polo menos, hasta que tuvera algo divertido que contar. Ou algo que, leido por min mismo dentro dun tempo, me fixera soltar polo menos unha sonrisilla. Pero nada, macho. Será a calor, será a dronga (flis!!), será ese vacío que sinto cando me levanto e non hai madalenas para poder desayunar... non sei qué será, pero levo unha tempada que non parezo eu.

Bueno, chavales, eso. Si vos ofrecen caramelos ou pastillas con dibujitos raros, decide sempre que non. A menos que volas dean gratis, claro.

Ah, unha cousa que me comentou un amigo: Vai haber unha party destas de ordenadores, pr0n, xogos, penículas, etc, etc, en Vilagarcía. Si decides que ides da miña parte, déixanvos entrar de gratis e pode que hasta vos dean a bienvenida. Están montando unha página güé coas cousas que vai haber por alí e tal. Eu se cadra vou, que nunca fun a ningunha. E nesta vida hai que probar de todo, que dicía Keith Richards. Será o 16 e 17 de septiembre, na plaza da pescadería de Vilagarcía de Arousa.

Hala, vou durmir, que hoxe non puden botar unha mala siesta, e onte deiteime moi tarde. Espera... eu antes facía algo ... como era... joder, si... ah, xa. A búsqueda rara do día:

ofertas de trabajo tornero fresador

Si vos quedou a duda, sempre podedes poñer "asimo" no buscador de youtube. A min paréceme que ten truco. Seguro que colleron ó japonés máis pequeniño que tiñan, o vestiron de astronauta, e engáñannos dicindo que é un robot...

Quen me mandará a min escribir nada sin ter nada que contar... bah, xa tocaba tamén, non?

festa de campaña 049

2006-08-09T12:05:00.000-07:00

festa de campaña 049,
originally uploaded by javichaves.

Acabo de descubrir que, desde o propio flickr (o sitio onde están postas as fotos da festa de Campaña), pódense escribir entradas dun blog, acompañadas de fotos que haxa en flickr. Qué bonito, que no?

Bueno, pois esto éche unha prueba, pa ver cómo funciona , e ver cómo queda e tal.

Como teño que seguir escribindo pa que non quede a cousa moi 'aridícula' (perimo lari), vou contar o que, según Moisés, significa esta foto:

Aquí podemos ver a Martines enseñando a costilla que lle fundiran. Ta ben sabelo, ou que?

Funcionará?? Quedará bonito??Lo sabremos mañana, a la misma bat-hora, en el mismo bat-canal...

la lalá lalala, oeoeoé

2006-08-04T11:52:00.000-07:00

É de sobras conocido que tuveron lugar recientemente as festas de Campaña (Valga - Pontevedra, Galicia, España, etc). Si a alguén lle interesa, sepa separ que aquí pode ver unha recua de documentos gráficos relacionados con tan magno evento.

Muchas gracias por su atención. Ah, bueno, e pa non perder as boas costumbres, búsqueda rara:

gif animado de vaquera

Chau!!

nada, non facer caso

2006-07-30T14:11:00.000-07:00

Hoxe aburríame e, en cinco minutiños, fixen unha cousa que a min (que son moito de rir) me fai gracia: Ahora, cada vez que se entre aqui, supuestamente, e si se entra co javascript activado, debaixo do título parece unha frase "aleatoria" (por ahora sólo haberá unhas seis ou sete frases).

Podédela ver ahí arriba, en rojo, pa que destaque.

O invento en sí está feito de moi mala maneira, un cacho de javascript cutre, mal feito, unha mierda, etc, etc... pero que funciona... e non me dou moito traballo facelo. Así que perfecto.

O que vos quero pedir é: Frases pa añadir ahí. Sí home, sí. Vós deixádelas nos comentarios, e eu ireinas añadindo. Non importa que sean burradazas (es más, prefiero burradas).

PD: Si as queredes ir vendo, basta con pulsar "F5", ou control+r, ou darlle ao botón de "reload", ou "actualizar", ou... bueno, eso, coño.

Pidovolo "casi que por favore". Burradas, por favor. Gracias

Ebribodi sais: "a'm not guey"

2006-07-24T22:37:00.000-07:00

Vou xuntar dúas cousas parbas que me pasaron hoxe á noite, pa intentar contar algo con xeito. A ver qué sale. Punto y aparte.(aparte escríbese todo xunto?)

Fai tempo, cando por algunha razón algunha rapaza me preguntaba si, por ejemplo, Harrison Ford me parecía guapo, eun non sabía qué contestar. É normal. A min o señor Ford non me atrae sexualmente, pa qué mentir. Esto, que en min se xuntaba cunha especie de autismo patológico, daba como resultado o que contei antes: non sabía qué dicir.

Sinceramente: Eu non sabía contestar. Harrison Ford (escríbese así?) é guapo? Non sei. Pa min, sexualmente falando, fáltalle un pouco de tetas e tal (burrada, que xa toca, ou que?). Pois eso.

Eu o que fago ahora, si por un casual os camiños da vida me levan a acabar falando de si tal ou cual persona (masculina) me parece guapo, o que fago é plantearme esta pregunta: ¿Gustaríame parecerme a ese fulano?...

Eso. Hoxe (si a memoria non me falla moito) preguntáronme si Harrison Ford me parecía guapo (que cousa máis parba, non si?). Eu apliquei a fórmula de pensar en si me gustaría que H.F. (hai que ver qué mancante son, que nin siquiera escribo o nombre de H.F. enteiro) se parecese a min. E, sinceramente, vendo as películas que fixo este señor (Indiana Jones, sobre todo)... Sí, este paisano paréceme un tipo guapo.

Menudo fenómeno, Indiana. Un tipo culto, instruido, etc, etc, que leva unha auténtica doble vida. Quén non soñou nunca con levar unha doble vida... de día, son un aburrido tornero-fresador... pero en canto remata o turno... ajajá, en canto ficho pa salir, collo o meu sombreiro de cuero, o meu látigo e tal, e son un aventurero que loita contra os nazis, atopa estatuas de ouro, e de paso cabrea ós indios e pon a temblar a roupa interior das mulleres ... un fenómeno, vaia.

Por eso, si algunha muller me pregunta si H.F. me parece un tipo guapo, ahora vou ter que dicir sempre que si.

É o malo que ten este asunto. Unha muller sempre che vai preguntar por dous tipos de fulanos: os famosos, e os que non son famosos. Poñamos que estás nuha terraza cunha paisana. Reproduzamos ahora o diálogo que podería ter lugar:

- (Paisana): Wow, qué bueno está Bradd Pitt (escríbese así? tanto ten)
- (Ti -que, casualmente, viches "Snatch", "Spy game", e máis "El Club de La Lucha"): Sí, menudo fenómeno (esto sóltalo casi sin pensar, porque, maiormente, caénche ben Mickey O'neal, Tom Bishop, e , sobre todo, Tyler Durden)

Si alguén se entera de que dixeches que Brad Pit che parece guapo, automáticamente pasas a ser gay. Aínda que nin siquiera viras "The Mexican" (película malísima, eu non aguantei nin 12 minutos). Quede claro que si a alguén lle gusta "The Mexican", ou é "rarito", ou crítico de cine, que pa eso son muy suyos.

Pois eso. A min hai veces que me gustaría ser unha mezcla entre Brad Pit, Harrison Ford, Sean Connery, e máis eu mismo (que por qué meto a Sean Connery aquí? polo ben que lle queda a calva. Que por que me meto a min mismo aqui? porque hai que reconocer que tamén teño o meu punto... ou que?)

A outra cousa que me pasou hoxe: unha muller (a mellor muller do mundo, se cadra), díxome que lle faría ilusión chegar a mañán e que eu tuvera escrito algo sobre ela aquí (parece mentira, xa sei, que alguén lea esto.... pero sonche cousas que pasan). Se cadra non dixo exactamente "ilusión", pero é o que recordo ahora, máis ou menos veu dcir eso.

Non vou dar nombres (total... pa que?), pero xa que estou, vou comentar por qué puxen eso de "a mellor muller do mundo, se cadra".

Pudera ser que fora a mellor muller do mundo... pero non sei si sabe facer a tortilla de patacas.

Este detalle, que a moitos lle pode parecer banal, vacuo, irrelevante e estúpido, pa min é moi importante. De feito, hoxe (onte, máis ben), pedinlle a dúas mulleres que casaran comigo solo porque disque facían moi ben a tortilla de patacas. A outros impórtalle moito cómo teñen a curva da orella as rapazas... a min pérdeme a tortilla de patacas. Penso que a felicidade nun matrimonio depende directamente da tortilla de patacas. Jamás lle pedirei a unha muller que me planche unha camisa. Sin embargo, hai unha cousa que podería levar ao meu matrimonio ao divorcio: unha tortilla de patacas mal feita. "Especialito"... unha palabra que nos define moi ben a todos chegado o momento, si señor... A min, máis que o cuero, a lencería negra, os zapatos de tacón, as medias de rejilla, os uniformes de enfermera, etc, etc... a min, o que me gusta, é a tortila de patacas.

Eso. Vale. Bueno. Sí, non... penso que queda claro...Se cadra xa vale de dicir estupideces por hoxe, non? Ahora vou falar un chisco en serio (non moi en serio, todo o mundo sabe que son incapaz de falar en serio)

Sin embargo, esta muller ten un punto a favor, e ela sábeo: a pesar de todo, aínda non me pegou. Non me explico porqué, pero o caso é que non me pegou ao soltarlle calquera burrada. Minipunto pa ela. Así que xa sabes, si sabes facer a tortilla de patacas en condicións... cásate conmigo.

Hala, espero que esta tremenda chorrada (mira que vai un bo cacho alá escrito) che sirva como "ay, ojalá escribas aljo no teu bló, qué gracioso sería..."

Gracias por traerme, juapa. Déboche unha, jejeje (e fai por que as túas amigas -como eran... Eva e máis ...Silvia??-[por certo: un saludo, Silvia e máis Eva- xa vou parecer Gayoso-] vaian mañán á festa, oh... por si acaso se dera a casualidad de que ti non superas facer a tortilla como dios manda). Salú, nena, e durme ben. E vaite ó médico que che mire esa tos, oh...

Ala... voume deitar. Salú pa todos os que tuveran a forza de voluntá suficiente pa ler ata aqui.

Jaf a nais dei, que dicía Jon Bon Jovi. Ou eso. Chau...

Unha cousa que me acordou o outro día

2006-07-19T14:15:00.000-07:00

Mirando os archivos de entradas de esto, o outro día atopei un borrador, que nunca publicara, e non sei porqué. Póñovos un pouco en antecedentes: Eu acabara de estudiar o ciclo, e andaba buscando choio. Aparte deso, debeu ser pouco despois do cultura quente de hai dous anos. Y eso es todo, amigos. O título da entrada tamén é o título original da misma.

Soñar que se te cen las muelas

Frase do día... mimá, boísimo

2006-07-08T15:00:00.000-07:00

Son as doce da noite dun sábado. Acabo de chagar á casa (dun balneario, ¡tedes que probalo, qué maravilla!, arf), e estou a comer un bocadillo antes de salir por ahí a destrozarme o fígado coma de costumbre, a base de Ballantines.... Así que serei breve.

Hoxe escoitei unha frase digna de pasar á Historia, e vouna reproducir aquí:

Matrimonio es un hombre y una mujer juntos toda la vida. ¡Toda la vida! Eso, y nada más. Lo demás, son mariconadas

Si a houbera escoitado nunha taberna, ou así, non tería máis importancia. O caso é que a dixo un cura, mentres daba o sermón. Non preguntedes qué facía eu nunha iglesia, que non ven a conto.

Tarea para casa: dilucidar qué cura foi o que dixo tal bonitura.

E, como ahora tamén temos a búsqueda rara do día(esta semana houbo un auténtico boom de búsquedas galácticas, jeje), ahí vai:

toni jaa y jackie chan

Ése é o espíritu que eu quero entre a xente que lea esto, claro que si!! ¿Pa qué vas buscar "bukkake", ou "cumshot", podendo buscar información sobre estes grandes artistas? Eu, entre esas opcións, teño moi claro qué buscaría no google, desde logo ;p

Outros ejemplos: "bertin osborne en pelotas", "los planetas que hai en el espacio", "gifs animados de gaitas gallegas"... Xa digo, foi unha semana completiña, maravillosa, me atrevería a decir...

A verdade, esto solo era para transmitirlle ao mundo a tremenda animalada que soltou ese cura. Os de por aquí arredor, han de saber quén é o paisano. Os de fora.... bueno, pois que non concursen, que total non hai premio, así que...

Hala, saludiña pa todas!

Fin de semana completiño

2006-07-03T12:50:00.000-07:00

Hoxe, si cadra, tocábame falar algo do Ulla River Festival. Pero como solo fun un día, e ademáis collín unha trompa demasiado grande, voullo deixar a outro. Así que xa sabes, si pasaches polo Ulla River Festival e tes algo que contar, cóntao.

Vale, eso por unha parte. Por outra parte, tamén podía contar algo do campeonato de truco celebrado o sábado en Campaña (Valga). Pero tampouco fun, debido, mayormente, a que o sábado tiña unha resaca coma un mundo, e a eso das sete deiteime pa ver si recuperaba algo. No obstante, decidín que, como estaba tan ben na cama, que fora cristo ao campeonato ese.

Bien, hasta aqui el ocio y la diversión. Quesito rosa, vaia. O quesito verde eran deportes? ou ciencia? Bueno, si eran deportes: o domingo acerqueime ¡en bicicleta! a ver xogar a unhas personas ao futbito. Antes de eso, pasei polo bar, pero eso xa non entra na categoría deportes (se cadra, podía colar como barra fija, non sei).

En caso de que o quesito verde fora ciencia: Me congratula enteranme de que un señores canadienses descubriron un sistema pa que os dentes (e hasta pode que os osos) se regeneren. Gran noticia pa todo aquel ao que lle quitaran un par de muelas pa extirparlle un quiste, vive dios.

Como me gustan tanto estas paxaradas, a partir de ahora vou sustituir a frase do día pola búsqueda rara do día. Pa os que acaben de incorporarse a nuestro programa, direi que a frase do día era, simplemente, unha frase curiosa que oíra durante o día no que escribira aqui. A veces prometía un premio a quen supera decir onde a oíra, pero, pa qué engañarnos, jamás entreguei ningún premio nin nada.

Así que, inaugurando esta nueva etapa en ... bueno, aqui, alá vai a primeira búsqueda rara que acabou neste blog:

Se nota cuando te masturbas?

Respondendo a esta pregunta: Sí. Bueno, casi sempre, vaia. E máis si o fas ao aire libre, por ejemplo, na parada do autobús. Así que, un consello: estas cousas, mellor en privado. Que usted lo disfrute, querido lector.

Salú, xente!

Que pasa con Mancomún?

2006-06-27T07:10:00.000-07:00

Xa, xa sei que aínda onte anduven por aquí contando gilipolleces, pero vaia, esto, de ter que pagalo alguén, pagaríao eu, así que penso que estou no meu dereito, non?

Conocedes mancomún? Alégrome, porque si non o conocerades, veríame obligado a contarvos que, mayormente, é unha "iniciativa galega polo software libre". Un sitio onde ler noticias que veñan ao conto do soft libre (software libre é, por ejemplo, as cousas que teño eu instaladas no meu ordenador e me permiten, entre outras cousas menos importantes, ver cochinadas por internet).

Vale. Ben. Cando me enterei de esto, eu era escéptico. Imaxinaba unha páxina web "optimizada para Internet explorer", feita en flash e cun pingüino no medio, e listo. Non obstante, daquela quedara eu sorprendido. Tiña boa pinta, había noticias interesantes, e todo eso. Incluso tiñan un foro con algunha sección que pintaba moi ben. Estupendo, coño, por fin se facía algo con xeito.

Peeero, a verdade é que últimamente, cada vez que me paso por alí doume máis conta de que non sirve para nada. Un foro sometido á supervisión dun moderador, e na portada, unha lista de noticias.

Coño, que pa eso sobraba con poñer un link a bloglines ou así. Un lector de feeds configurado para ler as noticias que saian en slashdot, ou en barrapunto, e xa tiñamos a papeleta resolta.

Non é que non me guste Mancomún. A idea está ben, pero fállanlle un par de "concetos", que diría Manquiña. Tan difícil era que a xente poidera opinar libremente no foro? De veras non se podían permitir comentarios ás novas da portada? No tempo no que vivimos, moitísimas veces son máis interesantes as aportacións dos lectores que as novas en sí mesmas...

Cambio de tema. A la de tres: Uno, dos, tres. Hop!

Hoxe mesmo, no Concello de Pontecesures acordouse a independencia de Redondo. Compareceron, por un lado e en calidade de representante de Redondo, o señor Seijas. Doutra parte, en calidade de representante da aldea de Infesta (capital da vila de Pontecesures), o señor Chaves. E, en calidade de representante do Concello e cunha función diplomática e testimonial, o señor Fruqui.

Acordouse que, a partir de agora e indefinidamente, Redondo teña a denominación de República Independiente. Non se firmou nada, entre cabaleiros non se necesitan papeis. Un simple apretón de mans, e o acordo foi selado. En breve, anunciarase por Radio Valga a noticia, e faranse públicas as fotografías de tan magno evento.(No, en serio, sacáronnos unha foto alí aos tres, que quedou ben pavera. si a consigo, poñereina por aqui, jeje)

Bueno, a verdad é que eu fun ao Concello a falar con Fruqui, a ver qué podía eu facer ahora pa atopar un choio. E Fruqui anda medio ocupado co asunto das festas do Carmen. Dalí a un pouco, apareceu Seijas por alí, e acabamos falando de calquera cousa menos do Inem, vaia. Memorable.

Frase do día... a verdá é que aínda me levantei fai nada, non tuven tempo de oir así ningunha frase pavera... Vou poñer a tele un pouco, a ver qué escoito. Xa está, foi inmediato:

Resulta que uno de los Manowar es mejicano, y su madre era fan mía. Me dijeron que si me podía sacar una foto con ellos. Luego me dijeron que iban a hacer un concierto, y si quería cantar con ellos, Y allí me fui

Bertín Osborne, tócate o carallo...

Bueno, eso. Salú, xente.

Olvidárame de poñer un título aqui

2006-06-26T06:36:00.000-07:00

Algún acordarase daquela canción de Ska-p que dicía, máis ou menos, o seguinte: "Soy un parado más".

Pois eso. Acabáronseme as prácticas. Ser, aínda non son un parado. Son unha especie de ente inexistente, que non aparece nas estadísticas siquiera.

Hala, eso. Técnico superior en Administración de Sistemas Informáticos se ofrece a quen estea interesado. Pregunten por Chaves.

E, xa aproveitando: Rapaz guapo, elegante, agradable, busca mociña para relación intersexual (esto dixérao Ovis, non?). Interesadas, pregunten por Chaves, tamén.

Veña, frase do día:

- Déronme o título...Non sei se será de moita utilidade, pero déronmo
- Home, grande é...
- Sí, polo menos pa tapar unha grieta ou así ha de valer...

Chao, xente

CIencias Abstrusas

2006-06-18T13:43:00.000-07:00

abstruso, sa.
(Del lat. abstrūsus, oculto).
1. adj. Recóndito, de difícil comprensión o inteligencia.

Díxoo a Real Academia de la Lengua Española, non eu.

Onte pasei a noite no hospital, por razóns que non veñen ao caso. Cheguei alá ás 5 e pico (PM, hora arriba, hora abaixo), e hoxe ás sete da tarde (hora arriba, etc), collín camiño de volta. Pa entretenerme un pouco, en vez de levar unha gameboy, ou así, o que fixen foi levar un libro. Sí, un deses extraños objetos de papel que pueblan as estanterías en manadas conocidas como "Enciclopedias" e similares. Escollino a toda prisa, antes de marchar. "Historia del Tiempo", de Stephen Hawking (en canto teñades un momento, entre reguetón e reguetón, botádelle un ollo. Está moi ben). Eu xa o leera, cando tiña unha edad indefinida entre os dez e os quince anos... da igual.

Neste libriño, a gran persona que é o señor Hawking, relátanos someramente a historia da Física. Empezamos con Aristóteles e outros griegos, e acabando nos grandes físicos teóricos do pasado siglo XX (Eu que sei, supoño que serán uns fenómenos, cando Hawking os cita): Einstein, Penrose, e outros grandes homes dos que nadie se acordará cando morran. Pasando, obviamente, por Newton, Galileo, Copérnico, Kepler, etc(xente da que sí nos acordamos)

De paso, tamén nos explica qué veñen sendo os agujeron negros, as singularidades, as supercuerdas, as enanas blancas, os electróns, os cuarks de distintos sabores e colores, os cuantos, as antipartículas, os horizontes de sucesos, os electróns, os positróns, e as mazáns.

Todos sabedes que eu non son un tipo de ciencias. Pero hoxe mismo, acabo de descubrir que, según a Teoría da Relatividad General, o mundo non é como pensamos. Vou desarrollar a miña teoría:

Antes de Einstein, a teoría científica máis comunmente aceptada para explicar as órbitas dos planetas e outros cuerpos celestes (como, por ejemplo, o Celta de Vigo), era a Gravitación universal, de sir Isaac Newton. Tiña, a pesar de ser imperfecta como teoría, dúas grandes ventaxas: era sencilla, e era bastante exacta predecindo o movimiento dos corpos celestes. Aínda hoxe se usa, en detrimento da Relatividad, pa calcular cousas desas, precisamente porque é infinitamente máis sencila.

No obstante, polo visto, a órbita de (por ejemplo) Plutón, difería na práctica do que a Gravitación Universal predecía. E supoño que ainda diferirá, pero eu contoo en pasado, que queda mellor. Polo tanto, había que ir buscando outra teoría pa explicar as órbitas, que esa non valía, porque fallaba.

A sustituta desta teoría foi, finalmente, a Relatividad General, de Einstein. Un tipo complicado, Einstein, pero bastante simpático, polo visto (Sacaba a lengua cando lle facían fotos e todo).

E sabedes porqué os planetas (e, en resumen, canta cousa hai por ahí arriba) giran en elipses arredor de outras cousas? Según Einstein (que era un fenómeno, non o olvidemos) ten unha explicación moi "sencilla": O universo non ten tres dimensións, senón catro. E o que nos percibimos como un movimiento elíptico en tres dimensións, é realmente un movimiento lineal, se se observa en catro dimensións. Esas catro dimensións (as tres espaciales e mailo tempo), forman un objeto cuadrimensional chamado, oh, sorpresa, espacio-tempo. O espacio-tempo vese curvado en moitos sitios debido á acción gravitatoria das masas existentes no Universo

Esta idea dun Universo cuadrimensional, pode resultar rara, pero moi divertida. Esa diferencia de percepción do movimiento (elipse en 3d, linea recta en 4d? pero que pasa aqui?), é ejemplificada magníficamente por hawking no seu libro: Pensemos nun avión. Cando vai polo aire, vai describindo unha línea, nun entorno en 2d (supoñendo que o avión vaia sempre pola mesma altura). Peeero, e aquí ven o bonito, pensemos ahora na sombra proyectada polo avión, cando este pasa por riba dunhas montañas. Efectivamente, cando pasamos a un entorno en 3d, xa non é unha línea, senón unha linea quebrada, movendose arriba e abaixo segun hai montañas e valles. Unha imagen preciosa, non si?

De feito, outras teorías, coma a teoría das cordas, supercordas e tal, (polo visto) non funcionan se se teñen en conta 4 dimensións, necesitan máis (10, ou 26, polo visto)

Todo esto, unido a outras ideas, entre elas as do propio Hawking, dan lugar á teoría do Universo en forma de Donut, enunciada por primeira vez por Homer Simpson.

Parece ser que, a pesar de todo, a Relatividad General ten un par de huecos por rellenar (Einstein, así e todo, sendo un fenómeno como era, pensaba que o Universo era estático. E ahora, polo visto, creemos que o Universo está en expansión. Eu non opino, que cada un pense o que queira -no, en serio, está demostrado de moitas e variadas formas): Como é unha teoría "clásica", é decir, non ten en conta as variables introducidas na mecánica cuántica (principio de incertidumbre, máis que nada), falla. Na teoría da Relatividade aparecen "singularidades" (o big bang, e os buratos negros, veñen sendo esas singularidades), donde a propia teoría prevé que vai fallar (nas singularidades, non se respetan as leis que rigen o Universo).

A pesar de esto, e como aínda (ou, polo menos, no momento de escribir Hawking o seu libro) non apareceu ningunha teoría mellor, séguese "usando" a Relatividad General pa estas cousas da física teórica.

Vale, xa estamos metidos en materia. Ahora é cando vou expoñer a observación que, nun mundo xusto, me concedería un premio Nóbel, cando menos (o xusto-xusto serían cen millóns de dólares, pero bueno...seica o nóbel tamén está moi ben pagado). Ahí vai:

Parece comunmente aceptado, despois de Kepler, Galileo e esa xentiña toda (incluindo o metepatas de Cristóbal Colón), que a Terra é redonda. De feito, hai probas a montóns que respaldan esto: A sombra proyectada na luna nos eclipses, é sempre redonda, así que a Terra ten que ser unha esfera. Hai fotos sacadas desde o espacio nas que se ve que a Terra é unha esfera. Véndense mapamundis nos que se ve, claramente, e sin lugar a dudas, que a terra é unha esfera.

Peeero, amiguiños, resulta que non é unha esfera. Polo menos, si lle facemos caso a Einstein (e, como Einstein é un fenómeno, hai que facerlle caso). Recordemos: ¿Cantas dimensións ten o Universo? Ahí está.

Si aceptamos a Teoría da Relatividad General, temos tamén que aceptar que a Terra é plana. Si unha elipse nun entorno 3D é realmente unha linea recta nun entorno 4D, temos que deducir que unha "esfera" tridimensional é, en realidade, un plano (en 4D). Non sei como o señor Hawking non se deu conta antes, carallo...

*Nota (para pouco espabilados): No párrafo onde falo de Homer Simpson... Pois eso é mentira. En realidad, Hawking pensa (ou pensaba cando escribeu o libro) nun Universo finito, pero sin bordes nin fisuras (e, non sei por qué, esa parte non a entendín, sin singularidades -Qué pasa entonces co Big Bang? Non o sei, preguntádelle a Hawking).

Imaginemos unha esfera (como era a Terra antes de que eu enunciara a miña observacion :p): Si nos movemos nun ámbito de 2 dimensións, non ten borde. Andas, andas, e nunca caes, senón que volves ao principio de onde saliches (si pensamos en 3 dimensions, podes tirar para arriba, e xa hai un borde, pero quedémonos en 2 dimensións por ahora). Pois Hawking di que o universo ten que ser parecido, pero con máis dimensións.

Hala, xa está. A Terra é plana. O premio Nóbel págano a plazos, ou todo de golpe?

PD: Xa sei que non é normal que eu ande metido en temas de física teórica (non é o meu, admitámolo). Pero non podía privar ao mundo do meu descubrimento, jejeje. Salú, chavales

Por certo, qué habería que facer pa que quede constancia de que esto díxeno eu, e non , por ejemplo, un físico teórico dentro de tres meses, plagiándome? alguén ten algunha idea acerca de eso? jejeje

Tíiiio, essshtoy como... viajando...

2006-06-12T09:33:00.000-07:00

Escribo esto, máis que nada pa queixarme. Qué coño, eu tamén terei dereito a queixarme de vez en cuando, ou que? Bueno, pa queixarme e pa contar as miñas experiencias coas drogas duras (un peligro para los jóvenes).

Hoxe tiña pensado ir a choiar. Levantarme ás sete e pico, ducharme, coller o coche e camiño pa alá.

No obstante, el destino, en forma de dolor, se ha cruzado nuevamente en mi camino. Eran as tres menos cuarto da mañán, e eu despertei arrabeando de dolor.

Debo decir que, cada 8 horas, tomo un sobre mágico, relleno de drogaína de efecto rápido que, entre outros efectos, cálmame o dolor, destrózame o estómago, faime ver alucinacións (moi leves, nada parecido ao LSD, cousas como "ver fume" nunha habitación e cousas así), e déixame apirolado perdido. Unha bendición de dios, e todo a base de simple ibuprofeno. Eu debo ser alérgico a eso, si non, non é normal o efecto que me causa... Bah, a saber.

A anterior dosis tomáraa ás dez da noite, así que aínda tiña que esperar hasta as seis da mañán. Tres hermosas horas de dolor me esperaban. Imposible durmir, imposible estar tumbado, imposible estar de pé... Unha maravilla, vamos.

Así que levanteime, e baixei un piso hasta este ordenador. Vin varios capítulos de Padre de Familia (gracias a nuestro señor, aínda podo rirme. O que non podo é rirme a mandíbula batiente, so pena de que se rompa la susodicha). Tamén empecei a ver El día de la bestia.

Ás 6 menos cuarto, eu subín e tomei o sobre de marras. Unha cousa é drogarse cada 5 horas, convertíndome nun Yonki, e outra moi distinta adelantar un cuarto de hora a medicación (convertíndome nun psiconauta, coma o puto krio. Cáeme moi ben ese cabrón, todo hai que dicilo).

Alí aos dez minutos, a vida xa era outra vez do color de rosa, e con fume na habitación e todo. Eu volvía a non sentir nada no lado dereito da cabeza, e podía por fin volver a durmir outro pouquiño. A eso das 9, 9 e pico, peguei unha chamada ao choio pa decir que non me retrasaba, sinón que, directamente, hoxe tampouco iba.

Despois, ainda durmin outro pouco. Falta me fai, levo uns días do carallo... E despois, levanteime pa tomar o sobre das dúas (xa empezaba a doer outra vez a puta mandíbula. Pero xa non era o mismo), e comer. Un maravilloso menú composto por macarróns e puré de patacas frío de onte á noite. Pode sonar asqueroso, pero sabía á gloria.

Un doctor en medicina díxome que a culpa era miña. Onte pola tarde, como me doía moitirmo de dios, decidín picar algo entre horas. Nada, un par de aspirinas, pa aguantar o mono hasta a noite. Peeeero, polo visto, esto é coma a coca e mailos cigarrillos mentolados. Non deben mezclarse (estou lendo outra vez a página de putokrio mentres escribo esto. Ese paisano é un fenómeno). Pa a próxima vez, en vez de aspirinas, é mellor que tome un par de nolotiles.

Non sei por qué, creo recordar que o nolotil tamén me deixa máis apirolado da conta, así que é posible que xuntando as dúas cousas, acabe vendo dragóns, espirales de colores e Fenders Stratocasters voando por riba miña, escoitando dentro da miña cabeza a Jimi Hendrix tocar o himno de Moldavia, ou así (o dos USA xa ta moi visto). Qué ben o vou pasar, rediós...

Ahora, cando a narración das experiencias psiciactivas está en pleno clímax, vou cambiar de tema.

A miña familia de clase media parece cada vez máis unha familia de potentados montados nos petrodólares. Así como moitos jeques árabes poseen un jet privado, islas privadas e hoteles enteiros, a miña familia está montando estes días unha piscina magnífica na horta. Sei que non é o mismo, peeero....

Eu que sei. A caravana que compraron hai un par de anos de segunda man(salvando as distancias) ben pode sustituir ao jet privado e mailos hoteles de lujo. Todo en uno. E a piscina, cun pouco de imaginación (e, se fai falta, unha dosis de nolotil en vena), pódese convertir nun paraíso destes tropicales, con cócteles servidos con sombrillitas de papel de colores e todo eso.

Me parece que, a estas alturas, xa solo falta colocar a depuradora, ou como se chame o aparatiño de filtrar a agua, e estará lista. 8 metros e pico de largo por casi 5 de ancho.

É que non comprenden que así non van conseguir que marche nunca da casa? Meus pais non parecen moi avispados, a verdad...

Bueno... eso. Creo que este viernes houbo festa en Cordeiro, e eu perdina. Mala suerte.

A ver si se me ocurre algunha frase pavera para figurar como "frase do día"... Xa está. Vou decir xa de onde saleu e tal, cando a oimos, meu irmán e máis eu aínda nos rimos un cacho:

- Seis letras: Fumado
- E ló, tes algo en contra do xerundio?

Si señora, Cifras e Letras. Magnífico programa. O de arriba foi unha concursante, e o de abaixo o presentador. Parecía incluso de mala hostia ao preguntalo... xa digo que nos rimos un cacho...

Hala, eu marcho xa, que total aqui non gano nada. E ademáis, teño que ver a Songoku pegar cos robots do doctor Gero (ou como se escriba). Salú!

Ay, caramba!

2006-06-09T06:40:00.000-07:00

Bueno, chavales, aínda non a espichei.

Ao final non foi a cousa tan grave como pensei. Ainda que tampouco era tan pouquiña cousa como esperaba, pero bueno... Seica o paisano quedou flipado do grande que era o quiste (era un queratoquiste, por cierto, signifique eso o que signifique). E ademáis de ter que quitarme a muela do juicio, tuvo que quitar tamén a que estaba diante pa poder extirpar o quiste. Así que, ao final, quedoume un buratazo na mandíbula.

Según o paisano, ahora ten que encharcar eso de sangre pa que regenere o oso(¿?). Teño insensible parte do labio e do mentón, e é posible que non recupere a sensibilidade nunca. Polo menos, non perdín o sentido do gusto nin a fala. Xa é algo, jeje. A verdad é que si chego a saber que iba haber estas consecuencias, se cadra non andaba tanto de cachondeo co asunto. Bah...

Ahora tou tomando unhas pastillas que son (aproximadamente), a mitad de grandes que o meu pulgar. Tamén tomo uns sobres pa o dolor que che son man de santo. Tócame un cada 8 horas, e a eso de seis horas de tomalo, pásase o efecto. E esto doe de carallo. Así que, por ahora, paso 2 horas de cada 8 cagándome en cristo. Seguramente sea pasajero, pero joder, jode bastante.

Cambio de tema (esto do quiste mola máis falalo en persona, que se me vexa a cara de pámpano que teño, jeje). Algún amigo soploume por ahi que saltaban ventanas emergentes (mo, mujer, detergentes no, emergentes) ao entrar aqui. E resulta que era culpa miña. Como me facía gracia saber si alguén leía esto, puxen un contador de visitas que, según tódolos indicios, era que facía saltar a publicidá. Ahora cambieino por outro. Esperemos que se acabe tan molesto fenómeno emergente (por cierto, gracias a esta chorrada xa souben que houbo quen chegou aqui buscando "iglesia evangelista" no gúgel. Coidaoo...).

O choio ese das estadísticas tamén me conta cousas como que, por ejemplo, hai xente que lee esto a máis de 1024x768 px. Por lo tanto, debe ver a página coma o carallo, cun cacho blanco arriba feísimo e cousas asín. A ver si cambio todo outra vez... Home, sempre podería facer que, sin máis, se repetira a imagen, pero iba quedar moi cutre de dios. A ver si atopo outra imágen parecida, a cambio e listo (bueno, en realidad creo que eran tres imágenes, pero xa verei qué fago).

Máis cousas... esta entrada estáme quedando moi "personal" e moi "típica", peeero, éche o que hai... Onte intentei instalar Xubuntu Dapper (a ver como explico esto a quen non sepa que é... xa está: é un xogo novo de matar marcianos que saleu pa Windows), e non houbo collóns. Polo visto, tamén lle pasou a máis xente. O caso é que fallou despois de ter formateado e reparticionado e todo, así que me deixou co cu ao aire. De momento, puxen unha knoppix vella que tiña pola casa instalada no disco, a ver si hoxe poño a Xubuntu desde o disco "non live" que estou a descargar...

Frase do día. e déixoo xa:

Podéis llamarme "señor Bergszotas"

Xa, xa sei que é unha merda de frase... pero tampouco me pidades moito, que estou convaleciente, coño.

Hala, xa acabou de descargar a Xubuntu (parece o nombre dunha raza de vaca, non?) esa. Vouno intentar de novo, a ver que sale ahora. Chaaau!

Fuera Chuck Norris!

2006-06-05T12:39:00.000-07:00

Hoxe, a verdad é que non facía falta que escribira nada (xa, xa sei que non fai falta que pinte a mona aqui nunca, peeero...), non tiña nada excesivamente gracioso ou interesante que escribir.

No obstante, el ser humano se ve a menudo superado por la majestuosa infinidad de la muerte. Nos vemos sobrecogidos y acongojados cual pajaritos desvalidos en su nido, muerta su madre por... eu que sei, polo efecto invernadero, por ejemplo. Como resulta que me operan o miércoles, pensei en deixar escrito unha última choia, por si acaso a espicho na mesa de operacións (tranquilos todos, que esto é sumamente improbable, pero ocurreuseme como justificación para empezar esto).

Si tuvera unha mociña, ou si as feligresas (bueno, a feligresa) da miña secta se animaran e tal, o que faría un ser humano que se precie de ser considerado como tal, sería ir a botar un foguete nos asientos de atrás dunha furgoneta. Pero nin teño moza, nin taniña se anima, así que... eso.

Ocurreuseme onte que xa estou hasta as pelotas de Chuck norris esto, chuck norris lo otro... Chuck Norris é un aficionado. Así que vou escribir aquí uns feitos que se atribuyen a Bud Spencer (qué grande eres, maestro), e que a maioría de vos descoñeceredes (e vouno poñer en castelán, pa que poidades mandarllo a todo o mundo nun email cheo de fw: fw: re: fwd):

- Bud Spencer creó a Chuck Norris a su imagen y semejanza. No había semejante cantidad de materia primigenia, así que se vio obligado a crearlo defectuoso (por ejemplo, más delgado, y con menos barba).

- Bud Spencer Sabe dónde debe golpear sin tener que abrir los ojos.

- De hecho, Bud Spencer no tiene ojos. Él sabe dónde golpear.

- Terence Hill odiaba a Bud Spencer. No obstante, no se atrevió a decírselo nunca, y siguió haciendo películas con Él.

- Cada vez que te masturbas, Bud Spencer mata a un Dios.

- Bud Spencer obligó a Chuck Norris a dejar de contar hasta el infinito por tercera vez.

- Chuck Norris SÍ ha llorado. Bud una vez abrió los ojos...

- Bud Spencer inventó el whisky, los caballos y, en resumen, las películas de vaqueros.

- Bud Spencer fué campeón olímpico de natación. Esto es verídico, chavales (creo, jeje).

- Bud Spencer puede acertarle con una bala a un mosquito entre las cejas... sin necesidad de pistola ¡ni de mosquito!.

- Cada puño de Bud Spencer pesa... un gritón de toneladas, como mínimo.

- Bud Spencer fue el primer hombre en la superficie de Marte.

- Si Bud Spencer te dice "¡salta!", será mejor que respondas: "¿Desde qué piso, señor?"

- Bud Spencer sabe lo que piensas.

- Bud Spencer dejaría de leer llegado este punto, así que dejaré de escribir.

Si, efectivamente, non se me ocurren máis paxaradas, e ademáis teño que ir á farmacia, e barrer a tienda. Así que eso, deixo xa a tontería esta (que total...)

Bueno, podo poñer unha frase do día, pa que non se diga que quedei sin frases... Vou poñer unha dunha película que me encanta (e si a vistes, é fácil saber qué película é). Si alguén acerta (e salo vivo da operación e tal, jejeje), esta vez prometo que haberá premio. Da cuantía dun cubalibre, ou así.

Se llama Robert Polson

Ahora que o penso, pode haber posibilidades de que, unha vez publicado esto, a xente chegue a este sitio ao buscar "Bud Spencer" no google... Apostámoslle un corto de cerveza?

Hala, chao xente.

PD: Si espero a poñer a frase hasta volver da farmacia, podería poñer esta que tanto me gusta:

Trabucácheste, cazoleiro

Ahora si, hasta mañán. Buenas noches.

Sectas

2006-05-30T07:08:00.000-07:00

Hoxe, indo pa o choio (tarde, coma casi sempre), púxoseme diante unha furgoneta cuns símbolos curiosos. Uns peixes destes, vaia.

Acercándome un pouquechiño, e saltándome de paso as recomendacións sobre a distacia de seguridad e todo eso, vin que tamén levaba un par de carteles:

Jesús es el único camino

e máis o outro:

Iglesia evangelista. Busca un centro de la Iglesia evangelista para bla, bla, bla

Ou algo moi parecido, vaia.

E eu pensei varias cousas (cando tou así en un estado de conciencia medio alterado, por ejemplo, trompa, ou somnoliento, dáseme por ahi).

Primeiro: Por qué á xente se lle da por montar unha secta e intentar convencer á xente de que sólo el sabe a única verdad? Bueno, aparte de cartos, claro. Me explico: si, por unha casualidad da vida, eu supera que si fas o pino-puente, ao morrer van mandar a túa alma a un sitio terrible (o inferno, ou o Blue Oyster Bar, por ejemplo), pois limitaríame a decirlle aos meus amigos: "oe, non fága-lo pino-puente, que ao morrer vante joder", e despois, se non me fan caso, alá eles.

Segundo: "Oes, xa que o outro día fundei unha academia jalleja, ben podía fundar unha secta". Eu, de ter unha religión, sería dos do FSM, máis que nada pola cerveza e tal. Pero tamén pensei que podía montar unha secta desas das de tomar dogaína e foder, coma os raelianos (porqué lle darán tanta rabia á xente os raelianos?)... Esto descarteino porque sei que se iban apuntar poucas mulleres, que si non...

Terceiro: Vamos a ver, si "Jesús es el único camino", debo supoñer que, vaia por onde vaia, estou seguindo o camiño de Jesús. Polo tanto, obterei a salvación faga o que faga. Jódete, Iglesia Evangelista, non te necesito!

Cuarto: "joder, non hai maneira de adelantar a furgalla esta, hai que joderse como lle apreta o amigo ao pedal"

Quinto: De mahou, sin vaso. E cóbrame xa.

Sexto: Cómo fan as sectas realmente pa quitarlle os cartos á xente? Joder, non debe ser tan fácil. Desde que chegou o Euro, a xente non solta un duro así como así... Podes abrir unha cuenta nun banco, e aceptar donativos. Ou podes drogalos e obligarlle a que firmen talóns en blanco. Ou podes facer como fan na Iglesia Católica, pasar un platillo polos bancos.

Bueno, E moitas cousas máis. Ao chegar a Bamio, adelanteina na recta, e pasei a pensar en outras cousas, como por ejemplo, a excusa que iba poñer por chegar tarde outra vez...

Por certo, se houbese moitas voluntarias, estou disposto a replantearme o da secta estilo raelianos. Non se poden cerrar portas así como así...

E bueno, marcho, que teño que marchar. Chau!

Tercera Juventú

2006-05-25T09:06:00.000-07:00

A ilusión da miña vida sempre foi chejar a ser un jubilado.

Cando era pequeno, desde a miña perspectiva, a cousa estaba clara: O mundo era un puteo. Primeiro tiñas que ir á guardería, despois a escola, o insituto, a Universidá, traballar, e ao final.... Aaaamigo, ao final estaba o premio: a jubilación

Según iba medrando, o "puteo" foi cambiando: foi "como un examen", "o sistema"(que bonito é ser un adolescente), "o que hai", ou, directamente, unha merda... pero o premio seguía estando ao final. Todo ten unha recompensa, que dirían nunha película americana, supoño.

É que todo son ventaxas, coño.

Primeiro, non se traballa. Xa solo eso, merecía un monumento

Segundo: Tes todo o tempo do mundo. Así hai vellos que van ver as obras, outros que fan apuestas a ver quén é capaz de parar o tren, hai quen vai xojar a partida, etc, etc

Terceiro: Os viaxes do Imserso. Dios, cada vez téñoo máis claro.

Cuarto: Olvídate de pequenos detalles que joden. Por ejemplo, eses dez minutos ao día de lavar os dentes. Os vellos, directamente, métenos en agua. Maravilloso.

Quinto: Os jubilados teñen dereito a saltarse as colas, por ejemplo, en supermercados y demás.

Podería seguir enumerando virtudes de tar jubilado. Pero a verdá é que non se me ocurren máis, jeje...

Todo esto, por unha sencilla razón: Hoxe, o Ayuntamiento de Vilagarcía parecía un fervedeiro de jubilados. Había, polo menos, cen vellos, todos xuntos e movéndose al unísono. Según me explicaron, non se trataba de un "homenaje á terceira idade", nin nada de eso. Os jubilados estaban alí pa tratar un asunto referente ó pago por unhas expropiacións.

Esto da que pensar. ¿Expropiáronse sólo terrenos de jubilados?¿A familia dos jubilados mandáronos ir ao choio ese pa que non se aburriran?¿Non habería obras por ahi, e acabaron todos no ayuntamiento?¿Tódolos vellos son ricos, es decir, teñen bienes inmuebles?

A verdá é que non llo preguntei a ningún. A cousa así mala de ser vello é que das como repelús... Ou medo, directamente, se se xuntan máis de cincuenta...

Hala, recuperando boas costumbres, A ver quen me sabe dicir de onde saleu esta frase (penso que é bastante fácil):

"Matemática de los campos cuánticos del neutrino"
"Matemática de los cánticos de un cretino"... Cuente conmigo, profesor

Veña, adiós, jelou, adios, jelou...

Et voilà

2006-05-23T15:50:00.000-07:00

Putos franchutes, cas súas tildes raras...

Bueno, qué vos parece? un par de horiñas, unha foto que atopei no gúgel dun "paisaje", un chisco de Gimp, e unha idea inspirada (creo que na puta vida se me ocurrira algo tan bo...), e ahí vai o resultado.

Hai un par de detalles pa os que agradecería unha axuda: Os títulos de cada entrada, a min en naranja non me convencen... Eu non distingo as letras, polo menos... Algunha idea (mellor femenina, que tedes mellor ollo pa esas cousas...)?

E o outro... pois que ainda non sei como se ve esto desde internet explorer. Si se ve tan ben coma desde un Mozilla calquera, prueba superada. E se non... pois que se jodn os que usen explorer, ou que?

Pola miña parte, eu estou bastante contento co resultado. O único defecto así que me está comendo as entrañas é que a columna da dereita empeza un pouquiño máis arriba que a da esquerda... Aínda non sei a qué "div" lle teño que botar a culpa (xa me doen os ollos por culpa do código de blogger, carallo)... xa verei.

Bueno, qué? Gústavos?

Chaaau!

No, non vos equivocastes de sitio

2006-05-22T15:40:00.000-07:00

Vai ser corto: o sitio pa os enlaces (o choio aquel que tiña á esquerda) estábaseme quedando pequeno, e tiña que facer algo. Tiña pensado poñerne a fozar outra vez na plantilla de blogger, pero son moi mal diseñador (nunca me preguntedes si os vosos zapatos combinan co vestido, juapas. Pa eso son peor que un daltónico).

Así que, farto de non ter nin unha miserable idea de qué facer co diseño, pero acuciado coa falta de espacio pa os comentarios, cambiei de plantilla provisionalmente.

Como curiosidad, esta era a misma plantilla que tiña antes, solo que antes fozara nela hasta deixala irreconocible (e terei que volvelo facer, si esta idea que me está rondando acaba sendo o estilo do bló este).

Bueno, eso. Que nos próximos días, pode ser que cada vez que entredes por aqui se vexan as cousas distintas. non lle deades importancia.

Hala, salú...

La Voz de Galicia

2006-05-18T09:56:00.000-07:00

Levaba eu uns dias dándolle voltas a unha cousa na miña cabesiña. Hoxe lin o sijiente:

"A Real Academia Galega quere que o novo Estatuto a recoñeza como a única autoridade no eido da lingua"

O que andaba eu pensando estes días era que, xa que a Academia esa da Lencua parese preocuparse máis de cómo falan os portujeses que de cómo fala a xente de por aqui, pois fundar unha nova. Claro que sí, unha "Academia da Lencua Jalleja", ou aljo polo estilo. Non é nada personal, simplemente, dame a sensación de que eses señores viven nun sitio distinto ca min.

Aínda o outro día, discutiamos Cachote mais eu de cal era a palabra máis bonita do jallejo (esta votación tan bonita que levan entre os lectores da Voz). No que non houbo discusión foi en cál era a máis fea: "Grazas".

E ocurríronseme, así a bote pronto, as primeiras normas do novo Jallejo Normativo:

- As palabras que en Galego acaban en -ón, pasarán a acabar en -ión. Ejemplo: demostrazón - demostración. Nazón - Nación. Camón, beibi - Camión, beibi. Y así sucesivamente.

- As palabras que teñen que rematar en -ias, rematarán en -ias, coño. Ejemplo: Grazas, de nada - Jrasias, de nada. Desgrazas - Desjrasias. Rapazas - Rapasias. Y así sucesivamente.

- As letras J, Y, W, e K, tan longamente discriminadas pola Real, serán readmitidas pola Nova Academia Jalleja. Ejemplo: exemplo - ejemplo (esto haberá quen dija que é un recurso poético). Vou a mexar - Vou ao Water. Quilopondio - kilopondio. E así sucesivamente - Y así sucesivamente.

- A jeada e o seseo serán a norma. Acabouse o de ser considerados unha simple "variante dialectal". Y así etcétera, etcétera...

- Estará proibido traducir ao jallejo frases dos Simpson. Polo menos, hasta que a Academia (a nosa Academia) autorice o doblaje da serie ao Jallejo. Ejemplo: Uuuh, me creo muy importante, bla bla bla.

- Estará proibido que as palabras acaben na letra M.

- A frase hippy-reivindicativa-isquierdosa-grafitera por excelencia pasará de ser "Galiza nom é Espanha" a ser "Jalisia non é Portujal". Esta norma é, máis que nada, por joder.

- M antes de P y B, B antes de R y L. Fásil, non? Ejemplo: Galiza livre - Jalisia libre. Umha - unha (h!=b && h!=p, ergo !m)

- Bueno, Y así sucesivamente. Aproximadamente, o 75% das frases deberán rematar con esta coletilla.

Hala, basta xa de estupideses (tranquilos, solo é unha frase feita. Conmijo as estupideses non rematan nunca. Eu non defraudo). Hoxe tamén puden ver os seguintes titulares na Voz:

"Horario Gómez apresura su adiós al Celta"
"Hallan plantas de marihuana en Vilanova"
"Homínidos y chimpancés convivieron durante millones de años, según un estudio"
"Una gallina china pone un huevo transparente (y con tres yemas)"
"Castilla-La Mancha prohíbe fumar en el monte para evitar los incendios"
"Los obesos cuestan a Sanidad un 37% más que las personas en su peso"
"Los presos que se amotinaron en Sao Paulo exigían ver el mundial"
"Salté la valla y me pegaron seis tiros"

Un breve comentario, e remato: escríbese Horacio, burro. Sejuro que naseu sola, que temos un clima moi bo pa ela. E cando se separaron, quen quedou co coche e quén ca casa? China tiña que ser... Casi me parece máis lógica a idea de Bush, de talar os montes, que esa. A noticia dos obesos recordoume á pelicula "la vida es bella", cando din que un tullido cuesta tanto, un subnormal tanto otro, y un anciano, esto... Cuanto ahorraría el estado si los eliminara a todos? Ao que sí que hai que eliminar, e pronto, é ao fuchibol, que se nos amotinan os presos e liámola. Pobre home, e solo tiña 15 anos (a "valla" é esa maravilla arquitectónica que puxo o noso gobierno pa que non entren inmigrantes).

Todo esto, nun día, nun periódico, e sin salir dos titulares. que si profundizamos un pouco, enterámosnos de que hai 1.338 personas ("de la época del PP") traballando pa a Xunta sin pasar ningún proceso selectivo. E o máis cojonudo é que ahora a Xunta ten que readmitilos. A min é que se me incha a vena, macho...

Frase do día.... A min justoume esta:

La actual Administración cree que hubo "un ingreso incontrolado de persoas a postos de dudosa necesidade pública"

O chiste este pode salir en trinta millóns de €bros anuales, tócate o carallo

PD: Vos derádesvos conta de que, co periódico, non podes facer o de copiar e pejar? Hai que escribilo todo á man... Que atraso máis jrande, mamasita...

Mirade que pijada tan chula

2006-05-13T06:23:00.000-07:00

O outro día chejoume un correo que viña desindo esto:

Hello,

We are ready for you to create your Google Analytics account! Please follow the instructions below to redeem your invitation code.

Estou sejuro que saberedes inglés, así que non fará falta traducción simultánea.

Parece ser que, nalgún momento da miña vida, solicitei unha cuenta en eso de google analytics (eu xa non me acordaba), e ahora xa tiñan un sitiño libre pa min. Pa que vexades que bonito é, vouvos poñer unha imagen:

Lástima que non teña ningunha página interesante pa medirlle as estadísticas... Bueno, eso, quería comentar que o Anal-ytics este ten moi boa pinta, é moi completo, moi bonitiño, e todo eso. Ademáis, é de gratis, así que un punto máis pa eles. Así vou saber, xa sin temor a dudas, si é verdá que este bló o lee xente dos Iu Es Ei (en serio, non pode ser verdá. Que se lle perderia a aljén de alé por aqui?)

Cambio de tema: Xa teño as bisicletas na casa. 66,90 €bros costou a posta a punto das dúas... Ahora haberá que darlle uso. A partir de ahora, ao bar en bisicleta.

Máis cousas... bueno, o dedo mutilado xa me curou. É increible, casi nin se nota que, fai unha semana, tiña un burato na carne onde me collía outro dedo. Eso de botarlle alcol hasta que che choren os ollos non será agradable, pero é efectivo, sí señor...

E ahora, a gran sorpresa. Como sei que, a maioría dos que andades (andamos) por internet, andamos por aqui, máis que nada, pa ver cochinadas, vou poñer unhas imagenes que me fixeron chegar. O que mas fixo chegar, pideume que escribira aljo sobre Tele Salnés e Barbanza... Bueno, vai unha imagen, e despois falamos:

O remitente asegura que pertenese a unha peli emitida en TVS, en horario de ese de máxima audiensia (eeefetivamente, un viernes á noitiña). Non me consta, anque, no obstante, reconoso ese "contactos eróticos" que sale na pantalla (que grandes momentos, que recuerdos... aaayy).

Sólo poño unha, porque ao ser contenido erotico-festivo-sesuarrrll, pode ser que o acaben quitando de imageshack. De todas formas, pasádevos pola miña casa, que en breve poñerei alí todas as imágenes que teño de esto.

Non sei que día se emiteu esta obra de arte e renderizado 3D (onte non foi, que a vin empesar, jajaja). Así que, hoxe, en ves de unha frase do día, haberá premio pa quen me dija cando emitiron esto (non haberá forma de comprobalo, pero vamos, fiareime da vosa palabra...)

Hala, chau, xente.

Haxa salú, o demáis sobra...

2006-05-08T11:10:00.000-07:00

Resulta que teño un quiste (no, un chiste no, un quiste). Mañán teño hora no cirujano pa ver cándo mo quitan e tal. Tranquilos todos (e todas), non creo que morra desta.

Esto tamén podería formar parte da lista esa de cousas que me joden. Un chaval sano, deportista, que non anda metido en vicios, que se coida... bueno, pois sejuro que o chaval ese non ten un quiste. Pero eu si... Moito me jode.

Así e todo, hai que ver como avanzan as cousas. Cando marchei, déronme a radiografía ¡¡en formato jpg!!. Eso sí, nun disquete... tamén é verdá que é tontería jastar un cedé pa eso, ciertamente.

Bueno, podería ser peor. Podía ter un chiste... Como se extirpa un chiste? Haberá chistes benignos e chistes malignos? O chiste do caracol sería, sin duda, un chiste maligno... basta, coño.

Cambio de tema. Onte, tamén debo decir, jodín un dedo. O dedo corazón da man isquierda, para más señas. Paso ahora a describir os hechos tal como faría o albañil gallego (pedidelle o mp3 a Moisés, si non o oistes, que é paverísimo. Ou pedídemo a min, que tamén o teño. Bueno, ahora xa o tendes ahí, sen ter que pedilo. Está no meu ordenador, así que si cadra, non vai ir moi rápido):

En el día de autos, hallábame yo bajo un "cuberto", cuya estructura constaba de cuatro pilares de madera, un techo formado por tres planchas de Uralita, y otra plancha de Uralita a modo de parapeto de la parte trasera.

El motivo de mi estancia en tal lugar era el desmonte de tamaña arquitectura. No obstante, cuando restaba retirar únicamente dos de las planchas que formaban el techo de la estructura, rompió a llover. Prestamente, nos situamos bajo el improvisado refugio, con el fin de preservar secas nuestras personas. Reproduzco a contiuación el diálogo inmediatamente acaecido:

- Vaia, parece que xa para...
- Vamos lo!
- Para, para, que aínda non... HOSTIAAA!!

Mientras el sujeto A (pa non decir que foi meu pai) pronunciaba la segunda de estas tres frases, comenzó a ejercer sobre una de las planchas una fuerza lateral con el fin de proceder con la extracción de citada plancha.

El sujeto B (que era eu, pero dame verjonsa disilo), al ver que no había escampado, ni mucho menos, pronunció la última de las frases, al tiempo que, en un acto reflejo, elevaba su mano izquierda con la intención de realizar un gesto explicativo ("para, para"), con tan mala fortuna de coincidir el dedo corazón en el lugar exacto donde la plancha en movimiento coincidía con el final de la plancha en estado estático.

Como resultado de las dos fuerzas ejercidas en la misma dirección, pero en sentidos opuestos interactuando con un metacarpiano (recubierto, eso sí, de carne) que se introdujo en su trayectoria, se obtuvieron los siguientes efectos:

- Sangre...
- Dolor...
- Un grito ("HOSTIAAA!!"), que será recordado por los vecinos de la Calle XXX (los datos personales se han eliminado para preservar el economato de los implicados).
- Menos carne recubriendo el citado metacarpiano.

El sujeto A, que de naturaleza posee la delicadeza de un tampón de alambre de espinos, efectuó la siguiente observación:

- Pa qué carallo metes ahí a man?

A lo que el sujeto B replicó:

- Cajondiós, aínda vou levar eu a culpa. Mellor calo, e fuera. Voulle botar ajua "ensijenada" a esto.

Espero que quedando clara la exposición de los hechos, me despido de ustedes, mis queridos cohetáneos. Salú, chavales.

Ah, coño, espera, que falta a frase do día... Sin duda, é esta:

Tiene usted un quiste

Ahora sí. Chaaaao...

Actualización: Xa puxen un enlace ao audio do albañil gallego. Refierome ao albañil gallego. Sí, albañil gallego, albañil gallego, spam, spam, spam, albañil gallego, spam, albañil gallego, spam, spam... Bueno, eso (esto último vaino entender moi pouca xente, pero bueno...)

Tamén teño que dicir, nesta actualización, que me quitan o quiste o día sete do mes que ven, e que é benigno (non coma o chiste do caracol). Queríamo quitar o día dous, pero como eu pensaba que era por esas fechas o Ulla river festival, díxenlle que o deixara pa máis tarde...

"Cosas que joden"

2006-05-06T10:34:00.000-07:00

"En la vida, hay que hacer cosas que joden. Por ejemplo, jode, romperse una pierna, o trabajar".

Aljo así, máis ou menos, viña sendo unha cansión de Mamá Ladilla. Un jrupaso, si señor. Con éxitos do calibre de "Hijoputa", "Persiguiendo al futuro", "Pobre principito", etc, etc... Pero eu non iba falar deso (yo he venido a hablar de mi libro)...

Eu iba falar, precisamente, das cousas que me joden neste mundo que nos toca vivir. Así como hai pouco, Cachote falaba das cousiñas que máis lle gustan, eu vou facer hoxe unha selección do que veñen sendo as cousas que máis me joden. Vamos allá:

- Que haxa leis que impidan facerlle unha ventana unha casa mirando pa a horta do veciño, pero non haxa leis abondo pa evitar cousas coma a de Marbella (por ejemplo)

- Que pa decir (por ejemplo) "amigos", haxa que decir "amigos e amigas"

- Que haxa que dar as grazas por (por ejemplo) un empleo de 11 horas por mil euros

- Que pa celebrar que janara o Barsa a lija (por ejemplo) haxa quen necesite prenderlle lume a un contenedor

- Que haxa cada ano máis mortes por accidentes laborales que todos os asesinados por eta na súa historia

- Que as camisetas da festa da xuventude (TM) sean de color rosa

- Que me queiran cobrar o mismo (10 €uros) por unha ajua, que por un cubalibre. Pongamos que hablo de Madrí

- Jódeme bastante que quede unha lista tan pequena, a máis sabendo que eu estou en contra (do que sea) por naturalesa.

Hala, a frase de hoxe na escoitei eu, sopláronma. Pero queda moi bonita en el actual contexto socio-político. Ahí vai:

Estamos cansados de estar en contra, así que a partir de ahora estaremos a favor.
A favor de todo, incluso a favor de estar en contra

Moisés non participa no concurso, ademáis de por non ser unha frase de Padre de Familia, porque a frase dixoa el.

Hala, fuera de mi casa... Quicir, quicir... Gracias, vuelva pronto.

E se vai sin título, qué pasa?

2006-05-02T07:32:00.000-07:00

Onte collín ao meu can (o grande e tonto, non o pequeno violento), e fun dando un paseo ata A barca (tamén conosido como "Pesqueiras", pa situarnos máis ou menos). Tamén veu meu irmán.

Unha ves alí, fixemos os seguintes decubrimientos:

- David Cal fíxolle moito mal aos espasios semisalvajes. Eso taba cheo de kayaks, ou como se chamen. Hai que ajuantarse, un sitio que antes era unha maravilla pa botar a tarde tranquilo, invadido por coches cheos de xente e máis kayaks... bueno, mala suerte.

- A ajua taba moi fría. Moito, moito.

- O meu can non sabe nadar, tenlle medo á ajua, é gilipollas perdido, ou un porco tremendo. Non se quixo meter na ajua nin anque o mataran.

- O meu can é burro perdido, ou ta sordo de todo.

- As chancletas de cuero que me rejalaron pa este ano son unha mierda. A ver si atopo unhas coma as do ano pasado (que se convertiron nun clásico). Hasta indo descalso polo asfalto se iba mellor...

Hala, cambio de tema. Atopei esto por ahí adiante. E teñen rasón, coño... Ainda que bueno, eu sempre fun moi idealista de dios... Dejen sus opiniones, grasias...

Cambio outra ves. O sábado puxen unha cama diante do ordenador. Ahora durmirei aqui os fins de semana (si non durmo na casa daljunha por ahí... A esperansa é o ... etcétera, etcétera), así aforro en cedés pa poder ver películas na cama... Qué bonito é ter un ordenador vello, que non fai ruido de ventiladores nin nada...

Hala, vou poñer un par de frases da misma película (sejuro que hoxe aserta aljén):

La mirada de tigre, amigo, la mirada del tigre...
[...]
Duras palabras, dichas por un hombre duro.

Hala, saludos... No olviden mineralizarse y supervitaminarse, ou aljo así era.

Cousa breve

2006-04-26T14:30:00.000-07:00

Amijos, xa é jodido traballar en dous sitios. Pluriempleo, creo que lle chaman. Pero máis jodido aínda é traballar en dous sitios e non cobrar un duro en ningún deles. He dicho.

Dios, estáseme hasta avinajrando o caracter. Ten delito, traballar por ahí 15 horas ao día e andar sempre sin un €bro... (vale, todo esto é unha exagerasión, pero vaia, qué máis dará)

Pedíronme pistas sobre o concurso secreto... Vouno soltar xa, total hasta eu casi perdín o interés en eso. Trataríase de facer unha cuenta en blogger, e modificar a plantilla pa que paresera un espacio msn. Exagerando as cousas típicas dun espacio msn (gifs animados, letras fosforitas, etc, etc). A miña idea era que o título do blog fora "jodete, Microsoft", e o subtítulo "Blogger tamén pode ser hortera"... Pero cada día que pasa, faime menos gracia, a verdá

Frase, frase...frase, frase... Ah, si, unha moi boa, unha cansión (estábana compoñendo dous personajes cando o vin):

Contigo el coito yo quiero hacer (Uh-Ah-Yeah)
Contigo el coito quiero hacer (Relaciones)
El coito quiero hacer (Uh-Uh-Uh)

As cousas entre paréntesis era como comentarios (estilo "setesentas sincuenta", na cansión dos heredeiros)

PD: por si aljén lee esto pero non o espacio de Moixo, ¿Saberíades decir cal é a relación entre as películas de Garci e a antiaderencia (o autor prefiere que se escriba sin hache) das sarténs? Polo visto, un sobre de Manzanilla está relacionado coas dúas cousas anteriores polo mismo motivo. Xa houbo quen me preguntou si Moixo fumaba aljo raro...

As respuestas, poñédesllas no seu espasio (enlase á dereita).

Bueno, e nada máis. Conduzcan con precaución.

Un par de cousas

2006-04-21T13:27:00.000-07:00

Eso, un par de cousas:

a) Xa ampliei aljo máis a lista de enlaces. Polo de pronto, solo apuntei espasios que me consta que pode ver todo o mundo (ou eso creo, vaia). A min sijeme paresendo mal pinchar nun enlace e que me dijan que non podo ver o que hai...

b) Sejún os chavales da w3c (e esa xente é a que manda), este bló é unha merda. Non me esperaba outra cousa, a verdá. Nin eu nunca me puxen tiquismiquis con eso neste caso (no fixen eu. Bueno, sí que o fixen, pero non o fixen... bueno, da ijual, que carallo vou ir dando explicasións por ahi).

O que sí que me enorgullese bastante (xa ves que estupidés) é que a página de xarandeira sí que ta ben feita. É que esa si que a fixen eu. Os chavales da w3c avisanme de que hai un par de detalles "asín", pero o caso é que é válida.

Hala, frase do día, e vou senar. Lojo verei si ir dar unha volta por ahi a intoxicarme a base de CH₃-CH₂-OH mesclado con [fórmula secreta - Cocacola] ou non.

Rrrecurrran a la guindilla picanta

Ser non é do día, pero é que tuven un día moi soso. Así que poño unha do LIDL. Hala, veña, salú.

Por sierto, sije aberto o plaso de inscripsión no concurso secreto... Aparte do concurso "non-secreto", de desir de onde salen as frases...

Eu xa tiña que tar a durmir

2006-04-20T15:44:00.000-07:00

Pero non se me adapta o corpo a estes horarios que tendes a xente normal. E mira que teño sono e tou cansado e tal, pero non son capás de durmir.

Por outra parte, levo dous días despertando ás seis da mañán cunha punsada no estómago. Miña nai sugiere que pode ser unha úlsera. Pode ser, claro que pode ser. Pero antes de seguir co tratamiento pa úlceras, justaríame que me vira o doctor House. Por si acaso é alergia. Hai que ver cánto sabe ese home...

Aljén pode pensar que o de despertar ás 6 é porque o corpo sije co horario de antes. Pero eu non me despertaba ás seis da mañán ainda que houbera un terremoto (esto ta comprobado, cando hubera o terremoto, eu nin me enterei). En todo caso, as 6 acércase bastante á miña hora de deitarme... A saber.

Onte citáronse aqui abaixo os míticos espacios msn (por sierto, xa vin o de capi. Resulta que Capi chámase Santi, polo visto, qué cousas)... Aljúns entenderedes de diseño web, verdá? css e esas cousas modernas que quedan tan chulas (e si non, saberedes usar o drimgüiver, ou faser tablas e insertar imágenes). Todo eso, non? Vale. Ocurreuseme que podiamos faser un concurso (solo os que teñan moito tempo libre, coma min). Trataríase de... bueno, antes ainda teño que pensalo mellor, pero pode quedar gracioso (kike, tes que xojar. Demostra o que tas aprendendo, jeje).

Taría ben que nos comentarios se apuntara aljén, e si eso xa contarei de qué vai. Si vou ser eu solo, tampouco ten puta jrasia. Bueno, da ijual. Xa veremos qué sale. Polo de pronto, idevos apuntando, que é gratis (e despois non se apunta nadie, e quedo coma un tolo falando solo).

Hala, chau. Pero antes, a frase do día (o premio da anterior declárase desierto):

Tú no fichas?...
Déjalo, no he dicho nada

Hoxe é fásil, non vos queixaredes. Hai que ver qué triste é non ter nin un mal contrato de becario de 300 euros...

o que se aprende

2006-04-19T15:47:00.000-07:00

O Gúgel é o noso amigo. Gracias a gúgel pódense aprender moitas cousas. A primeira ves que chejas hasta gúgel, veste atrapado polo "efecto diccionario". Que qué é o efecto diccionario? moi fásil:

Non te acordas qué pasaba de pequeno cando collías un diccionario? Está claro: botabas o día mirando cochinadas: "eh, tio, mira, sale 'maricón'"; "buá, mira, 'puta'", etc, etc... Pois con gúgel, o mismo. Aínda ahora, moita xente pasa o día buscando cohinadas. Aínda fai nada, contoume Javi Moya (andaba caído fai nada), o que pasa ao buscar en gúgel "niña enjaulada" (con comillas incluidas). O amigo google sugiereche que quizás andes buscando outra cousa ("Tal vez quiso decir..."). Eso pasa porque a maioría da xente sólo busca cochinadas, e gúgel pensa que é o máis normal do mundo.

Vale. Prejunta oblijatoria: qué pasa aqui?. Buena pregunta.

Hoxe á tarde aburríame, e púxenme a buscar cousas no gugel. empesei buscando "javichaves". O primeiro resultado era esta página que estás vendo. Que ilusión. Tamén sale pontecesures.net, mundocadaver (impresionante relato, por sierto), e un par de cousas máis. Vale.

Despois, busquei "javi chaves". Cousas paresidas tamén. Peeero, ahí xa me dixo o amigo: "Quizás quiso decir: javier chaves"

Aaaamigo, quizás quise decir Javier Chaves. Pois si, quizás sí (Tamén podía ser que quixera decir "Paquito el chocolatero", pero eso non se lle ocurreu a google). E así descubrín que hai un señor en Costa Rica que se fai chamar "Javier Chaves", e tamén ten unha conta en blogger (javchaves.blogspot.com, nótese a sutil diferencia, a él fáltalle unha i latina). O tocallo ten un bló deses nos que á xente lle da por poñer unha foto, e escribir unha poesía. Bueno, dijo eu que será poesía, máis que nada porque escribe mayormente líneas moi cortas. Como a poesía moderna non ten en conta a rima, nin a métrica nin eso, pode ser tranquilamente a declaración da renta en formato Costa Rica, que pa min sería o mismo.

Tmén descubrín que pa gúgel ven sendo o mismo chamarse Chaves que chamarse Chávez, non sei por que esxtraña rasón. No obstante, éche así. Que un Javier Chaves ostentou (esta palabra parece un insulto) o cargo de ministro de obras públicas e Transportes (non sei en que país. Por outra parte, eso da o mismo). Que Fredy Javier Chaves é un administrador de empresa colombiano. E moitas cousas máis.

E o máis importante de todo: botei media horiña entretenido.

Máis arriba puxen hai un señor en Costa Rica que se fai chamar "Javier Chaves". Puxen "fai chamar", e non "chámase", porque ao mellor ese señor fai coma min, que nin me chamo Javier, nin me apellido Chaves, e sin embargo, aqui estou, un auténtico Javi Chaves.

E bueno, nada. Aparte de recomendarvos a maioría de enlaces e direccións que hai por ahí arriba, mandarlle un saludo a Javier Chaves de Costa Rica, e máis ao de Colombia, e a todos os Javi Chaves deste y otros mundos... pois aparte de todo eso, solo recomendarvos que lle botedes un ollo ao Espasio msn de moixo. Hermosas historias, hábilmente narradas, e tal. Eu tamén tiña (teño, que ainda ta ahí) un espasio deses. Pero non poño a dirección, que me da verjonsa. A verdá é que non levas un duro por escribir estas choias, pero ainda así, a xente escríbeas. Eso daría pa un estudio sociológico, ou aljo. Ou non. Tamén podería recomendar o de cachote, o de jabo, o de Capi (ese ainda non o vin, pero que máis dará), o de yatania, et. etc.... Un día destes amplío os enlaces.

Sejindo co espíritu desta parrafada (que consiste en ir escribindo sejún se me ocurren as paxaradas), acabo de desidir que a partir de ahora, acabarei os choios estes cunha frase que oíra durante o día. Intentarase que non sean frases profundas nin paxaradas así, senón frases desas que fan rir. Ahí vai a frase de hoxe:

Ya verás que bien lo vamos a pasar. Y me refiero a pasarlo bien de jugar, no de darnos por el culo.

Hasta pode que haxa premio pa quen sepa desir de ónde salen esas frases. Tamén pode ser que non, pero bueno, eso.

Hala, me despido cordialmente. Chau.

Hala, acabouse

2006-04-17T15:11:00.000-07:00

Sé finí, que din os franchutes (o que xa non tou tan seguro é de cómo o escriben, pero alá eles). Por serto, moi ben feito os franseses con eso de ser unha república. Pero esto xa non ven ao caso.

O que quería contar é que se me acabou a boa vida. Acabouse eso de disir: "Qué dura é a vida do estudiante". Xa nunca máis pasarei unha noite en vela estudiando (non quere eso desir que aljunha ves o fixera, pero podía ser, non?), nunca máis sentirei os nervios de antes dun examen (a non ser que se me dea por sacar o carné de camión, ou así), nunca máis volverei a... bueno, eso. Penso que se entende o que quero explicar.

Mañán. Mañán empezo as prácticas (Ciconia ciconia). Que casualidá, mañán tamén é o día no que se deixa de fumar. Eso debe ser boa señal.

Si un é así melancólico, aínda da que pensar. Pero nin son melancólico, nin vai moito co meu estilo eso de pensar (xa pouco pelo teño, como pa andar quentando a cabesa e que me acabe de caer todo), así que aínda non teño ningunha conclusión al respecto. Xa veremos como vai a cousa.

Hala, cambiando de tema: Por que o Simón escribe as cousas en castellano no foro ese de Porto? (o enlace de "simón dice" --coidado, pode provocar queimaduras na córnea, jeje--, e de alí ao foro. Por sierto, a primeira vez que me piden que poña un enlace a aljún sitio desde aquí...) Nadie lo sabe.

Bueno, xente. viacé un corrá... ou, que dija, vou ver de deitarme, que mañan madrujo. Que esa vai ser outra. Despois de dous anos deitándome por ahí ás 5 da mañán e levantándome ó mediodía, podeme dar un Shock anafiláctico volver a un horario normal... Pero bueno, menos mal que son un home duro, sejuro que o ajuanto ben.

Hala, salú, chavales.

Parecidos irracionales deses

2006-04-15T10:49:00.000-07:00

Pasatiempo: Localizar entre os implicados a un tipo con demasiado tempo libre.

Sei que me vai caer un puteo considerable, pero tiña que inmortalizar este momento antes de irme acabar de afeitar.

De todas formas, tendes que reconoser que me queda ben calquera cousa...

Hala, voume acabar de afeitar. Non sei si cambiar a imagen do perfil, ou esperar que me medre outra ves a barba...

Misión cumplida, señor!

2006-04-11T08:16:00.000-07:00

Años y años de duro esfuerzo. Décadas de sacrificio (sacrifai, sacrifai, que decían os Mojinos). Caballeros, ha sido duro, lo reconozco. Pero la constancia siempre tiene su recompensa!!

Teño unha casadora vaquera de Ballantines!!

Xa empezaba a desfallecer, despois de miles de mecheros, bolsos, camisetas e demáis regalos inferiores. Pero eso, que a constancia sempre ten a súa recompensa.

Nada más que añadir, mi capitán.

Vai ter que quedar pa outro día

2006-04-09T08:18:00.000-07:00

Onte pasoume unha cousa curiosa (bueno, por pasar pasaron moitas cousas). Aparte de joder unha muela, acudir a un homenaje, pringar toda a tarde grabándoo, acabar invicto ao truco, ganar un sombrero de palla, perdelo, que me deran outro e volvelo perder, pasou unha cousa reseñable:

Preguntáronme que qué foi de eso de poñer o corto a disposición del respetable.

Comprometinme a ripealo hoxe e poñelo a compartir, pero non vai poder ser. Por un motivo bastante parbo: non teño nin idea de onde anda o dvd (me refiérome ao soporte físico de tamaña obra de arte). En canto o atope, póñome con ello.

Eso significa un par de cousas:

a) Hai xente que lee esto. Xa é a segunda persona que me ve e me di: "ti eres o de javichaves.blogspot.com!". Aínda non me pediron autógrafos, pero todo se andará.

b) Son un mangante. Que me costará a min buscar o dvd e poñelo na mula? Pero nada, que son un mangante. Ademáis, a miña experiencia enseñoume que é excusado buscar unha cousa cando che fai falta. É moito mellor esperar a que apareza sola, mágicamente, por ejemplo, nun bolsillo dunha cazadora.

En fin, eso. Que vai ter que quedar pa outro día. E ahora voume meter na cama a durmir unha siestiña.

Buenas noches, chavales.

Sonche cousas que pasan

2006-04-07T12:37:00.000-07:00

Xa está aquí, un ano máis, a semana santa (Ya es semana santa en el corte inglés).

Pa a xente de por aquí arredor, esta época do ano non se chama "semana santa". Esta época chámase "A Pascua" (bueno, en realidad non sei cánta xente de por aqui lle chama así, pero como aqui mando eu, e eu chámolle así, xa está a ecuación lista para resolver. Semana Santa = Pascua).

Non sei si cando empecei a escribir tiña algún propósito, algo que contar, pero acábome de acordar dunha cousa: o 18 empezo as prácticas ("Formación en centro de Traballo", al igual que as cigüeñas teñen un nombre raro - ciconia ciconia - , as prácticas non iban a ser menos).

Ahí estamos, axudando a manter a flote a economía do país. Non che é cousa de risa. Traballar de gratis tres meses (ou dous, pero vaia, poñer tres dalle máis dramatismo á situación, verdá?) é unha cousa que se debería agradecer moito máis do que se agradece.

Eso, vaia. Que ó acabar A Pascua empezo as prácticas.

Vaime tocar o Ayuntamiento de Vilagarcía. Si me mandaran pa Marbella, iba aínda máis contento, Alí trinca millóns hasta o barrendeiro... (Dios, que bajo he caído, intentar facer chistes malos sobre o ayuntamiento de Marbella... ). As posibilidades de salir dahí cun contrato de traballo aproxímanse peligrosamente a cero (máis ben, non é que se aproximen, é que xa está confirmado que cero absoluto), pero vaia, estou bastante contento. Ao feito de estar bastante cerca da casa súmaselle a circunstancia de ter o que se chama horario deputamadre. De ocho a tres, como un funsionario máis.

Bueno, eso: acabei de estudiar. Ahora tócame unha semaniña de vacasións (tou pensando en faser un crucero polo Mediterráneo. Se non vou, é por non perderme o consierto de Álex na Pascua...), e despois vou empesar a aprender de qué vai esto que estudiei.

Salú pa todos!!

Que gran invento

2006-04-06T07:18:00.000-07:00

Pois eso. Que gran invento, esto de Internet. Antes, cando a xente tiña algún problema, ou algunha preocupación ou algo, iba pa a taberna a beber innumerables chatos e a chorar apoiado na barra. E claro, total, nadie lle facía caso.

Pero estamos no século 21 (se non me enjaño). Como dicía Fraga a veces nos seus discursos "Galicia, blobloblablebloblo, Siglo veintiuno, blblablebloblo". Ahora as penas, inquietudes, problemas, etecé, etecé, contámolas en blogs. E non importa de qué se trate. Xa pode ser sobre a cría do caracol na estepa rusa, as costumbres culinarias dos mogoles do século 18, ou un blog sobre pulpos (falo en serio, é unha das cousas máis extrañas que vin últimamente). Sempre hai alguén cos mismos intereses, ou alguén disposto a botarche unha man. It`s a kind of magic, que decía o defuntiño de Freddy.

Algún xa estará pensando que qué cojones me pasa hoxe, que non fajo máis que escribir paxaradas (como si eso fora raro). Pois bien, ahí vai: Fai nada, choraba eu aquí porque a cutrepágina de Xarandeira atopábase invadida pola publicidade. Eeeefectivamente, chavales (vexo que andades despertos): xa me ofreceron un sitio pa metela (mimadriña, como sonou eso).

Falta ultimar detalles (ou como diría ZP: estamos en el principio del comienzo -ou aljo así), pero vamos, que penso que en breve, estará todo listo.

E solo me vai costar unha caixa de cervezas, jeje.

PD: Xa non teredes que sufrir as iras de Stewie (ese rapás que vos invita a comentar algo, alí na esquina da página). A mesma persoa que me ofreceu un sitiño pa a página, tamén me señalou que sólo se podía comentar si tiñas unha cuenta en blogger. Pido perdón por mi incompetencia. Ahora, si a alguén lle dera por comentar algo (remota posibilidad, pero posibilidad ó fin e ó cabo), terá as cousas máis fáciles.

Gracias, Antonio.

Segunda posdata: Son o único que xa está hasta as pelotas do Ayuntamiento de Marbella?

Hala, salú, chavales

Atensión, notisia de última hora

Todo listo. Una vez hechas las comprobaciones pertinentes, procedemos a la extracción de las... estoooo... perdón, empezo de novo: Que xa está listo, vaia. A quen lle interese, sepa que en http://xarandeira.pontecesures.net atópase a página de Xarandeira.
Na antigua dirección xa sólo queda un enlace á dirección nova (e mailos malditos anuncios, que siguen ahí)

Xarandeira

2006-04-03T21:07:00.000-07:00

Antes de nada, penso que debo decir qué é eso de Xarandeira. Xarandeira ven sendo unha asociación cultural. Os seus componentes dedícanse a ir por ahí tocando a gaita e cousas así (miña nai vaise enfadar cando lea esto, jejeje).

Pois eso. Miña nai e mailo meu irmán tocan en Xarandeira. Hai tempo, pedíronme que lles fixera unha página güé (daquela era o que molaba. Si chega a ser ahora, pediríanme que lles fixera un blog, fijo). O resultado foi esto.

O caso é que daquela, cando o fixera, a cousa quedara moi fea de dios. Acabo de facerlle algún que outro cambio pa deixala máis presentable. De feito, estou escribindo esto co primordial motivo de decirlle a quen lle poida interesar que, efectivamente, fixen uns cuantos cambios na apariencia de la susodicha página.

E o asunto é que non estou nada contento tendo a choia esa en iespana.es. Será cousa miña, pero pa min que a pulicidade que meten arriba de todo é cada vez máis grande... Unha solución é visitar a páxina co Javascript desactivado... pero chéirame a min que a máis de un lle vai sonar eso a chino, así que descartado... Tamén se podería tratar de facer un script que desactive dalgunha maneira o propio script dos de iespana (cual Capitán Planeta que lucha contra la contaminasión, en este caso visual... quién resultará vensedor en esta singular batalla? hagan sus apuestas)... dios, voume ir deitar, que xa empeso a desvariar...

Tamén pensei en aloxala na miña casiña (total, nunca apago o pc), pero non estou seguro de que o meu router (que é bastante cabrón, todo hai que disilo) faja as cousas como dios manda. Ademáis de que instalei o apache, e está fasendo cousas moi raras de dios.... mañan verei que lle pasa, ahora vou durmir.

Podería ver de contratarlles un alojamiento deses nos que hai que afloxar a mosca, pero a verdá é que, polo que me pagan (que asciende a un total de ... mil doscientos menos impuestos menos esto y lo otro, me llevo una... si, a un total de cero €uros), non está a cousa pa tirar cohetes, que dijamos.

Xa contarei en qué queda a cousa, pero o máis seguro é que o quitarei de iespana. A ver onde o meto...

Hala, Salud, chavales!!

Homenaje

2006-04-02T11:10:00.000-07:00

Hoxe podería contar aquí cómo onte empecei a limpar a furgoneta e case morro no intento, ou da cantidá de xente que había onte á noite no Taboga, ou da cena que fixemos onte e de cómo se piden as codornises: (" - cantas queredes? - bota todas as que teñas "), e incluso do Barsa-Madrí que tuvemos de fondo durante a cena... pero non, vai ser aljo moi distinto.

O outro día lín nalgún sitio falar mal dunha película, e sejún leía, a min fervíame a sangre.

Pero vamos a ver... Cómo se lle ocurre a aljén disir que Thai Dragon é mala?. Esa película en sí misma é como... non sei, un cuadro de Boticcelli (por ejemplo, e sin ir máis lexos). Unha maravilla, un ejemplo do que debe ser o cine.

Pa os que non vistes a película, vouvos facer un resumen: A un paisano roubánlle dous elefantes (tócate o nabo), e decide que a mellor forma de recuperalos é empesar a meter hostias sin control.

Pareceume que había outras historias por ahí dentro da película (ten de todo, un malo hermafrodita, patinadores armados con tubos fluorescentes, traficantes de animales en vías de extinción, luchadores de capoeira... incluso fai un cameo Jackie Chan...)pero eu estaba demasiado ocupado vendo a Toni Jaa partir osos como pa enterarme de qué iban.

Por eso, dende aquí, quero faser un homenaje a un diminuto tailandés chamado Tony Jaa (de nasimiento Panom Yeerum), polo feito de recordarnos o significado da palabra hostión.

Moitas gracias, Panom. Dende que vin Ong Bak, e ahora, despois de ver Thai Dragon, eres o meu ídolo.

Por sierto, e pa os que tampouco vistes Ong Bak: A historia é paresida, solo que desta ves, en ves de dous elefantes, roubanlle a cabeza dunha estatua de Buda, ou algo así (inmensa a secuencia da pelea no bar das apuestas ilegales, non dijo máis)

Hala, nada más que añadir por mi parte. Pasen un buen día.

**Notisión de última hora (En realidá non é nada de última hora nin hostias, o que pasa é que eu sempre me entero tarde destas cousas): A cuarta película de Rocky vaise estrenar (nos iuesei) en disiembre deste ano. Vaise chamar 'Rocky Balboa' (é o que pasa ca xente de Hollywood, de meterse tanta drogaína por vía nasal, acábaselle a originalidad nun tris). Un enlace pavero. Que lo disfruten.

Encuestas

2006-03-31T07:45:00.000-08:00

Levo uns días lendo no periódico barbaridades inmensas. Cousas desas que, si as les bebendo un café, deixas a barra do bar feita un cristo ca risa.

Como por ejemplo, a última que lin hoxe (é buenísimo): Un señor polaco (de Polonia, non catalán) denunsiou á prisión na que estuvo recluido porque, según el, quedou estéril tras ter demasiados orgasmos mentres taba na cársel. Non me dijades que non é pa chorar ca risa... Polo visto, tiña que andar cunha máquina que producía moitas vibracións, e de tanto tar apoyado contra ela, dábanlle orgasmos cada 30-40 minutos... Tremendo testimonio, que diría... eu que sei, Jesús Hermida, por ejemplo.

Pero a min o que me escaralla son as encuestas que se publican. Hai pouco salía unha que disía que o 70 ou 80 por cento de españoles están de acuerdo con que se proíba (esto escríbese máis ou menos así, non?) fumar nos coches...

Ou hoxe, que lin outra aínda mellor: Resulta que o 80% dos españoles (tócate o nabo, o ochenta por siento) estaría de a favor de que se proibira fumar no campo. Sí, señores. Ocho de cada diez, casi tantos como dentistas que recomendan limpar os dentes despois das comidas...

Que dijo eu: vale que se inventen as encuestas (eu tamén o faría, ten que ser divertido hasta disir basta), pero polo menos que poñan unhas cifras máis realistas, coño...

Polo visto, o de proibir fumar no campo é para evitar os incendios forestales... O tipo ó que se lle ocorreu a idea ainda debe tar mexando ca risa...

Xa que estamos: vou inventar unha encuesta. Según resultados da investigación levada a cabo por min, ó 90 por sento da xente jústalle que mexen por eles e disir que chove.... Pero cómo se pode estar de acuerdo con semejante barbaridá?? proibir fumar pa evitar insendios!! Vamos, non me jodas...

Xa postos, outra gran burrada que se oeu por ahí: as multas por tirar colillas pola ventanilla. Pa evitar insendios, tamén... Xa imagino o tremendo incendio que pode provocar unha colilla caíndo no asfalto... Buf, unha cousa desproporsionada, o insendio ese. Mimadriña...

Pero lendo o periódico tamén se entera un de cousas boas. Coma o supercomputador que van poñer no CESGA. Menudo maquinón: 19 TeraBytes de Memoria compartida, e 2500 procesadores.... 'Finis Terrae', se chamará a criatura. Dixéronme por ahí que vai funcionar a base de Software libre: Un sistema con Linux e sistema de archivos Lustre... Pode dar moito que falar. Por certo, ven sendo o segundo supercomputador máis potente do mundo, só por detrás doutro aparello que teñen na NASA (nos USA, non en Santiago)

Ou outra gran noticia: empezou en Vilagarcía o seda... Sobran comentarios, jeje.

Bueno, que me está quedando esto moi largo: Salú pa todos, chavales

Cambio de rumbo

2006-03-29T13:08:00.000-08:00

Estes días estuven pensando... Pa que raio escribía eu esto en castellano?

Supoño que era por ter a posibilidade de que máis xente o entendera. Que calquera que chejara hasta estas líneas pudera botar un cuarto de hora entretenido lendo paxaradas. En teoría, hai máis xente que fale castelán que galego. Tamén o podería ter feito en inglés... ou mesmo poñerme a estudiar chino e poñelo en chino (mira que haberá poucos chinos neste planetiña).

Pero despois de pensalo, cheguei á conclusión de que era una paxarada. Nin que eu escribise estas chorradas pa que a xente as leera. Ou que á xente lle interesaran as paxaradas que eu escribo aqui...

Así que eso, a partir de ahora as cousas escribireinas tal como pasen por esta cabesiña que dios me dou. Sin traduccións, interpretacións, colorantes nin conservantes e sen darlle voltas.

Ademáis, ahora teño aos vesiños vigilando, así que vou ter que medir as miñas palabras...

Ah, e xa que estamos: Se ofrese futuro técnico superior en administración de sistemas informáticos para sexo sen compro.... ou, que dija... para puesto de traballo. Salario a convenir, jejeje

E bueno, si aljunha rica heredeira en edad casadeira anda por ahí, sepa saber que estou solteiro e sen compromiso.

Salú pa todos!!