[Nota: Poñerlle un nombre a esto]

Ni Txabes naiz

2009-11-20T14:25:00.000-08:00

- Oes, empecei un curso en liña...
- Otia, puta madre. De que? programación, ou algunha cousa así que che vaia ser útil e tal?
- mmm... máis ben non. De euskera.
- ...
- ... Si, euskera.
- ...
- Pode estar ben...
- ...
- Joder, polo menos será chistoso...
- ... ti estás zumbado.
- No digo yo que no. Pero ten en conta que "taberna" dise igual. E sabendo eso, pouco máis vou precisar...

Filosofía grega clásica (1)

2009-11-01T12:22:00.000-08:00

Díxolle un día Platón a Epicuro:

- Eu, ás veces, peiteo a barba.

Ao que respondeu Epicuro:

- Pois eu aféitome parriba.

Guan llíar agóu

2009-10-11T18:33:00.000-07:00

Tal día coma hoxe, doce de outubro, hai un ano, sucederon varias cousas, que paso a relatar:

Era festivo
Houbo un desfile en Ciudad Capital
Cadrou en domingo
Supoño que os que daquela tiveran traballo se mosquearían por perderen un festivo.
Eu estaba sen traballo. Concretamente, entre o 9 e o 15 daquel mes estiven sen traballo.
Meu pai e máis eu emprendiamos un viaxe a bordo dunha furgoneta que parecía o camión aquel que levaba o coche fantástico dentro (falo da serie orixinal).

Dentro da citada furgoneta había, sen ánimo de ser exhaustivo:

Un moble escritorio de IKEA (creo que modelo MIKAE, coma o personaxe de Carlos Jesús)
Unha moto
Uns patíns
Roupa. Moita
Comida (xa ves)
Libros
Unha tele
Un portátil
Unha guitarra eléctrica
Unha guitarra española
Un amplificador (ou dous, non sei)
Un traxe de kenpo
Practicamente, unha vida. Toma poesía, cona. Non querías poesía?

Poderíase dicir, aínda a risco de parecer racista ou xenófobo que aquela parecía a furgoneta duns xitanos.

E é que resulta que hai un ano saín de Madrid con rumbo noroeste. A cachos pola A6, a cachos por estradas abandonadas da man de Dios nuestro señor (acojonante a estampa das vilas polas que pasaban as estradas antes de que houbera A6), chegamos a San Lois.

Como resumo deste último ano poderíase dicir que me fixen máis vello e máis triste. Máis responsable e máis amargado. E pouco máis. Bue, si, fun á praia...

Inxustizas da vida

2009-10-05T03:55:00.000-07:00

Quería compartir con todos vos algo que me preocupa dende os dez anos, máis ou menos. E que me segue a causar certa desazón interior, pasados todos estes anos.

O asunto é o seguinte: Paréceme unha tremenda inxustiza, así como unha falta de coherencia desmedida, o feito que que exista unha palabra para designar as ganas de comer ("fame"), que exista unha palabra para referírmonos ás ganas de beber ("sede"), e pola contra, non teñamos un vocábulo para referirnos ás ganas de jiñar.

De igual xeito, sempre me pareceu bastante parvo que exista unha palabra para dicir que a unha comida lle falta sal ("soso", ou, se queredes falar en galego correcto, "eslamiado", ahí es nada), pero non haxa, por exemplo, unha palabra para dicir que a un prato lle falta a pementa, ou o azafrán, ou que non ten albaricoque, vaia.

Por todo isto, e nunha cruzada persoal a prol da xustiza lingüística universal, empezarei por propoñer a palabra "cagambre" (ou "cagamio", aínda terei que decidilo.) para referirse ás ganas de jiñar.

Aaaai, que será do mundo cando falte eu...

Mil-house

2009-09-21T07:50:00.000-07:00

O outro día vin esta imaxe:

E pensei que merecía a pena gardala. Nada máis, continúen con sus vidas.

Bueno, sí, unha cousa: elchan.org é un sitio francamente recomendable. Ahora sí, adiosito.

Un chiste de Monteys

2009-07-15T11:31:00.000-07:00

(Hay que decir que, si follar fuera fácil, perdería toda la gracia y la sociedad se iría a la mierda)
- ¡Ya nadie va a los bares!
- ¡Ya nadie se ducha!
- ¡Han cerrado internet por falta de usuarios!

- Do "El Jueves" extra "Follar es gratis", do 10 ao 16 de decembro de 2008

Ya soy un niño grande

2009-07-06T09:55:00.000-07:00

Fai uns días collín a moto e fun ata o caixeiro automático do Pastor a sacar pasta. Cando estaba arrimando a moto a un lado, a uns chavales que estaban alí na plaza xogando ao fuchibol escapoulles o balón, que tras bater na luna dun coche veu caer cerca da moto. Eu abaixeime, collina, e cando lla iba botar de volta un deles dixo:

- Hey, señor!

facendo gestos coas mans e tal.

E daquela dinme conta de que xa non son un rapaz.

Unha gilipollez menos

2009-06-28T12:05:00.000-07:00

A túa conta en Facebook foi desactivada.

Para reactivar a túa conta, logueate co teu enderezo de correo e o teu contrasinal. Poderás volver a usar a túa conta coma sempre.

Esperamos verte pronto de novo.

O que non atopei foi a maneira de eliminala. Cago no demo...

O temilla dos libros

2009-06-26T08:21:00.000-07:00

Alá por finais do ano pasado, tivo lugar unha curiosa conversa entre o Moixo e máis eu. Resulta que había un fulano nalgures que resultara que lera 52 libros aquel ano. Un por semana, vaia

E o caso é que ao final eu soltei algo como "tampouco é para tanto", e calculei que eu tamén o podería facer. Ler un libro á semana durante este 2009. De media, vamos.

O tema é que xa van alá unhas 25 semanas (aprox.), pero non 25 libros. Aí vai unha lista, en orde cronolóxico:

El nombre de la Rosa
El Clan del oso cavernario
Su último saludo en el escenario (uns relatos breves sobre Sherlock Holmes)
La isla del tesoro
-Viaje al centro de la tierra
Relato de Arturo Gordon Pym
OSDA: A irmandade do Anel
OSDA: As dúas Torres
OSDA: O regreso do Rei

A estas alturas, vin que me iba quedando corto o tempo, e decidín centrarme en libros "menos tochos"...

- Crime en Compostela
Morning Star
Dos arquivos do trasno
Das cousas de Ramón Lamote
- Xa vai o Griffón no vento

Estes últimos, casualmente, son todos dunha colección de libros galegos que anda pola casa e que viñera coa Voz xa hai anos.

Notas, apreciacións e tal:

OSDA significa O Señor dos Aneis. Hai uns anos, ao meu irmán entráralle a vena de ler esta clase de cousas. Eu intentárao, pero parecéranme un soberano coñazo. Desta volta, desfruteinos bastante. E, ao acabar o primeiro, incluso vin a peli, e fun capaz de terminar de vela e todo... É unha edición en galego anterior á actual normativa.

Os libros que teñen un "-" diante son os que empecei a ler, pero aínda non acabei. Pero que si que vou a acabar. Non incluín libros que empecei e que pensei "noooo... non vou seguir con el". Pasoume con Rayuela, Pensa Nao, El Padrino - el regreso (mamasita, cousa máis mala, che), Hannibal, e varios máis. Xa caerán noutro momento.
O feito de ter algo máis de tempo libre inflúe de xeito francamente positivo no volume de letras que vou lendo. Cando empezou este mes iba polo primeiro dos do Señor dos Aneis. E co tema da xornada intensiva, foron caíndo os seguintes... Practicamente seis libros este mes, non ta mal.

Crítica literaria (que non se diga que non son polifacético, carallo):

El nombre de la Rosa: un libro fantástico, que xa lera algunha vez, e que volverei a ler moitas veces si Dios quiere (y el alcalde no lo impide)
El clan del oso... Non esperaba nada del, e resultou ser bastante entretenido. Se cadra algún día comprarei o resto da saga e lereinos.
La Isla del Tesoro: un clásico da litaretura xuvenil que se le nunha tarde se tes tempo. Ou dúas, se tal. E que non está de máis ter lido. Piratas, tesouros...
Os do Señor Dos Aneis: moi, moi entretenidos (salvo capítulos matadores). Tamén fixeron películas, se vos da menos pereza...
Dos arquivos do Trasno: unha recopilación de contos, que inclúe tres que son xa clásicos no noso mundo. O vello que quería ver o Tren, Da morte do Bieito, O neno suicida. O primeiro xa sabedes cal é. O Bieito era aquel que se remexera na caixa, e que por mor da vergoña do protagonista foi finalmente enterrado vivo... E o terceiro é a historia daquel home que naceu da terra como octoxenario, e foi vivindo cara atrás, ata que decidiu pegarse un tiro aos oito anos. Mira ti por onde, que eu pensaba que eran os tres de Castelao, e son de ...Dieste? teño que miralo, pero creo que si.
Das cousas de Ramón Lamote: contos que teñen como protagonista a don Ramón, profesor de chairego antigo e debuxante de soños. Paco Martín viñera de pequeno á miña escola, e recordo que unha das preguntas que se lle fixeran foi "ti de que equipo es?"... Contos para nenos de todas as idades.
Crime en Compostela: Putas, constructores, detectives, xornalistas, chulos e bares, e o pórtico da Gloria, todos soltos por Santiago adiante. Aínda non lin o final, así que non sei quen matou ao Aurelio...
Morning Star: Unha grata sorpresa. Con moito regusto a "La isla del tesoro", hai que dicilo. Un rapaz vive co seu pai nunha taberna, e un día chega un tolleito. A partir desa, piratería, bandolería, asasinatos, torturas, cegos, guerra... O século dezanove en Galicia...

De lado da cama teño tres ou catro libros que han de ir despois dos que tou a ler ahora. Arraianos, de Ferrín, Polaroid, de Suso de Toro e outro vello conocido: A Esmorga, de Blanco Amor.

Cousas de min que aprendín este ano (ou que xa sabía e recordei):

Non teño o menor problema en ler tres ou catro libros á vez. De feito, axúdame bastante. Se me poño só con un, pode chegar a aburrirme anque sea boísimo. Esta condición, lamentablemente, exténdese a outras facetas da miña vida. Así é que non son capaz de centrarme en nada no traballo, ou cando estudiaba, ou eu que sei...
Non me quedo co nombre da xente, nin na vida real nin nos libros. Pero non impide que siga coa miña vida, ou padiante cos libros...
Non tolero nada ben a petulancia (vaia, usar esta palabra é un xesto de petulancia de tres pares de carallos...). Non aturo os libros que hai que sufrilos para lelos. Os "exercicios maxistrais de literatura" non van comigo. E pode que sea unha pena, que me perda libros moi bos só porque son raros... Este tema non me pasa coas películas, que se son raras gústanme incluso máis...
Ao principio, costábame moito ler en galego. A falta de costumbre, supoño.
Hai demasiados libros no mundo. E a vida dun home resulta demasiado corta. Por tal razón vou abandonar a costumbre que tiña de, unha vez comezado un libro, acabalo anque non me guste. Xa atoparei outro que me guste.

Bo tocho escribiches, Chaves...

Vou rematar citando algo que lin, se non recordo moi mal, no blog Vicisitud y Sordidez:

Esta noche hemos quemado un libro y arrancado un árbol. Sólo nos queda practicar un aborto...

Hala, chavales, deica outro momento.

5 secretos para escribir coma un ninja

2009-02-19T09:43:00.000-08:00

Ás veces, encóntrome sen nada que dicir, e sen embargo, decido escribir unha entrada igualmente. Algunha vez tuveches este problema? A min pásame. E pensei que sería divertido compartir algúns secretos con vós sobre como salvar o día cando decides escribir unha entrada sen ter nada que dicir.

Atopei esta cita dunha cita de Jeff Atwood que resume moi ben os meus sentimentos acerca dos blogs e a inspiración:

Considera os teus escritos como unha extensión natural das túas conversas faladas. Se non te sentes cómodo léndoo en alto, reescríbeo ata que o esteas. Nas palabras de Elmore Leonard:
Se soa como escrito, volvo a escribilo.

Secreto #1: Atopa unha boa cita. Cítaa, reescríbea, e fai que a túa entrada trate arredor dela. Para conseguir un efecto extra (no caso de que sintas que non estás dando no clavo), asegúrate de (secreto #1.5)poñer o resumo da frase en negrita, o que lle da o peso necesario para representar resumidamente a cita original dunha maneira diferente, representando a cita orixinal a través da túa.

Asegúrate de seguir a cita inicial (que debería constituir o punto central da entrada) con outra cita para acompañala e apoiala. Isto faite máis listo -incluso se finalmente distrae a atención sobre a cita orixinal. Javi Chaves expresa isto dunha forma moi concisa:

Asegúrate de seguir a cita inicial (que debería constituir o punto central da entrada) con outra cita para acompañala e apoiala. Isto faite máis listo -incluso se finalmente distrae a atención sobre a cita orixinal.

Secreto #2: Inserta unha imaxe completamente aleatoria, de algo que supuestamente simbolice algo:

Secreto #3: Deberías empezar o seguinte párrafo cunha pregunta? Probablemente non. Pero si esto che preocupa, sempre podes contestarte a ti mismo cunha frase en negrita. Esto sempre debe ir seguido dunha cita larga, se se quere facer as cousas como Dios manda:

Primero, se toma un libro de alemán. Es un magnifico volumen, forrado en tela, publicado en Dortmund, y trata de los usos y costumbres de los Hotentotes (en alemán hottentotten). Cuenta que los canguros, (Beutelratten) son capturados y metidos en jaulas, (Kotter), cubiertas con una tela (Lattengitter) para protegerlos de la intemperie. Esas jaulas se llaman en alemán jaulas cubiertas con una tela (Lattengitterkotter) y cuando tienen dentro al canguro, a esto se le llama (Lattengitterkotterbeutelratten), el canguro de la jaula cubierta de tela.
Un día los Hotentotes arrestaron a un asesino (Attentater), acusado de haber matado a una madre (Mutter) hotentota (Hottentottenmutter), madre de un niño tonto y tartamudo (stottertrottel). Esta madre toma en alemán el nombre de Hottentottenstottertrottelmutter y su asesino se llama Hottentottenstottertrottelmutterattentater. La policía lo ha capturado y lo ha metido en una jaula de canguro, (Beuteirattenlattengitterkotter), pero el preso se ha escapado. En seguida comienza la búsqueda y pronto viene un guerrero Hotentote gritando:
- ¡He capturado al Asesino! (Attentater)
- ¿A cuál? -- pregunta el jefe
- Al Lattengitterkotterbeutelratterattentater -- contesta el guerrero.
- ¿Como que al asesino que esta en la jaula de canguros cubierta de tela? -- dijo el jefe de los Hotentotes.
- Sí, es --responde a duras penas el indígena-- el Hottentottenstottertrottelmutteratentater (el asesino de la madre hotentota del niño tonto y tartamudo).
- Anda, demonios --contesta el jefe hotentote-- podías haber dicho desde el principio que habías capturado al Hottentotterstottertrottelmutterlattengitterkotterbeutelrattenattentater.

Secreto #4: Moreas de enlaces. É moi importante que despois dunha cita, especialmente de unha con tanta enjundia coma a cita dos hotentotes, colle-lo fío do argumento e levalo á seguinte idea: Asegurarse de que tes montóns de enlaces a outras cousas importantes que teñas escrito. Especialmente se tratan do mesmo asunto. Enlazarse a sí mismo é importantísimo para obter máis visitas. Jeremy Wagstaff de loosewire pono ben clariño:

É máis unha molestia que un crimen, pero creo que esto é un dos principios máis importantes da rede: os enlaces deberían ser informativos, e non distractorios. Si enlazas a calquera cousa que non sea o que os teus lectores esperan, simplemente estalos a fastidiar.

Está claro que Jeremy entende o impacto que o auto-enlace ten, cando se fai ben.

Secreto #5: O final da entrada é o teu golpe maestro - O que os lectores van recordar mentras preparan os dedos para poñerte a parir nos comentarios. Asegúrate de volver a deixar claro o que dixeches, e (recordando o secreto 1.5) deixa claro que os cinco minutos ou así anteriores foron unha completa perda de tempo para os lectores. Ou, se tal, pregúntalle a eles. Pero non contestes aos comentarios.

Plagiarismo di Plagiarismo

2009-02-19T08:26:00.000-08:00

Probablemente coñezades o conceto de plagio. O dereito á cita, dirían algúns. Consiste, en resumiendo, en poñer como propia a obra doutra persona. Pódense plagiar obras, ideas, frases, etc, etc.

Ahí temos xa a idea de plagiar. Imaginemos ahora que a obra a plagiar sea, precisamente, a idea de plagiar. Advertencia de seguridad: lea esto con coidadiño, a min casi me da unha embolia ao escribilo.

O sujeto A plagia unha cousa. O sujeto B pensa "boa idea, esto de plagiar. Vouno facer eu tamén". Plagiar a idea de plagiar.

Probablemente, esto de plagiar a idea de plagiar non sea algo novo no mundo. Imaginemos ahora un sujeto C, que á súa vez pensa "vou plagiar a idea que tuvo B". Recordemos cal era a idea de B. Peligro de bucle...

Polo tanto, poderíase falar de plagiar a idea de plagiar a idea de plagiar. Éche un mundo moi complicado.

Pode que nada de esto teña sentido. E pode que coa seguinte entrada neste meu bló se aclaren algo as cousas. Vai ser un plagio, e á súa vez un homenaje de dimensións épicas a un chaval capaz de convertir o plagio nun estilo literario con carácter propio.

M.J.B.C., ese onvre

chiste de curas

2009-01-27T04:15:00.000-08:00

Non me diredes que non é un título caralludo. Hasta pode que, co tempo, se converta nunha sección propia. Ou non.

O caso é que onte vin un programa da TVG chamado "trece badaladas". Bótano antes de "Padre Casares", por se vos interesa. Xa vira un cacho do programa da semana pasada, e ten o seu aquel.

Consiste en contar un pouco a vida cotiá dun cura párroco, coas súas parroquias, as súas misas e tal. O de onte era un cura moi simpático e moi campechano.

O caso é que ao final do programa parece ser costumbre que un dos curas que saíra no programa conte un chiste de curas. O chiste de onte foi tal que así:

Iban dous curas coas súas sotanas. Un deles tiña unha cruz vermella na sotana. Pregúntalle unha vella ao outro.
- E lo, por que aquí o seu amigo leva unha cruz vermella aí na roupa?
- Porque é un cura castrense.
- Aaahhh... así tiñades que estar todos.

O simpático cura contou o chiste e despois engadiu algo como :

- A vella entendera outra cousa... A vella entendera outra cousa...

E, para ser sinceros, a min fíxocheme gracia.

Ocurrió en mi casa

2008-10-01T14:05:00.000-07:00

Diálogos que tiñan lugar no meu sofá...

Este é de fai xa un tempo, pero acordoume hoxe, non sei por qué.

Queremos de saber!

2008-09-28T07:18:00.000-07:00

Bueno, visto que a cousa xa é un secreto a voces (esto, se non me equivoco, debe ser algo así como unha sinestesia, ou unha antítese), vou contar o que hai.

Volvo. Do verbo volver, con 'o' pechado, non a marca de coches.

Xa saberedes (e máis ca brasa que vos din estes días pasados) que podía pillar un curro ahí en Santiajo. Ao final a cousa foi en firme, e finalmente decidín collelo. Ahora teño un plazo pa presentar uns papeles, e o día 15 ou así empezarei.

Unha nova etapa. Unha nova oportunidad. Pepsi generationext. "O fin dunha era" (esto farteime a dicilo na voda do outro, jeje). En fin, xa o pillades.

Vou botar de menos algunha que outra cousa de aquí. Á xente deste choio e do anterior, sobre todo. O Metro (manda carallo, co pouco que me gusta...). A miña casiña bonita na que ao final acabei vivindo. O parque do retiro (ao que iría, en dous anos, unhas dez veces). En fin, cousiñas.

Hai xente aquí en Madriz que di que se me vai botar de menos ("Has sido el único con el que he quedado siempre pa beber y nunca has fallado"), xente que se alegrou por min ("Ehnorabuena, joputa", "Profesionalmente nos haces una putada , pero personalmente me alegro por tí")... Xente á que aprecio, xente que sei que me aprecia, xente que di que me aprecia... conocín xente aquí moi boa, e ca que compartín momentos moi bos.

Fai un ano e pico, escribía eu por aquí "Balance de situación, cambio de choio". O de ahora é un cambio de vida. E, mentres que o ano pasado deixaba o choio vello con alegría e sen ningunha gana de volver, ahora debo admitir que levo unha certa tristeza. Sempre fun un sentimental, e darme conta de que hai xente aquí á que, probablemente, non volva a ver nunca, entristéceme bastante. É unha putada, pero é así.

Bueno, que xa o sabedes. Ídeme quentando unha silla, que vou pa ahí. Sinto moito non ter chegado pa a apertura da Chanteclair...

Me llamo Chaves

2008-09-06T12:28:00.000-07:00

Hoxe estuven xojando. Ca maquina de afeitar, ca máquina de fotos, e ca máquina do fotochó.

E saleu esto:Disque me parezo. Eu penso que si deixas bigote, ti tamén te parecerás.

Comprei un dominio

2008-09-01T15:13:00.000-07:00

Onte en Vidas Anónimas vin a historia dunha tipa que era "Dominatriz". E tamén a historia dun fulano que lle pagaba para que o puteara (básicamente era eso).

Eu pensaba que estas cousas iban máis no plan de levar unhas azoutas, e polo estilo. Pero a historia de estes fulanos era moito: O puteo era algo exagerado. A fulana facíalle limpiarlle a casa...

Qué depravación. Eu entendo que a un fulano lle poña malo eso de levar uns golpiños, vestirse de cuero e levar uns latigazos... eu que sei. Nos tempo que corren, é hasta normal e aburrido, casi. Pero é que hai que tar moi trallado pa facer o que facía o fulaniño este. O paisano facíalle a comida, limpiaballe a casa... cando a amiga chegaba á casa, o colega arrodillouse, dicindo unhas palabras que casi fan que cair do sofá:

- "Me arrodillo ante usted, mi ama"

Boísimo. O malo viña despois. A fulana iba ao W.C. (qué clase teño), vía a botella de limpiador fora de sitio, e soltaba unha cousa como:

- "Te parece que esto está bien así?... Recógelo, y ven para el castigo".

Farteime de rir.

En fin, todo esto non ven ao caso. O que quero contar échevos ben simple. O outro día comprei un dominio ao que lle levaba botado un ollo facía tempo: chav.es

Por ahora sólo teño o dominio, e simplemente puxen unha página cutre coa ferramenta grtuíta que tiñan alí.

Supoño que, algún día, contratarei un hosting en algún lado, montarei algo e pasará a ser o sitio principal no que conte paxaradas e todo eso.

Todo o conto do principio foi porque escribín o título, vin o de "dominio", acordoume a "dominatriz" (antes non se chamaban "dominátrix"?), e casi morro ca risa ao acordarme do fulano de onte... mamasita...

En fin, eso: chav.es.

Salú, xente!

Qué triste, Madrid

2008-08-18T10:25:00.000-07:00

O sábado quedei cuns do choio pa ir tomarlle un Kas. Dase a circunstancia de que son festas aquí en Madriz (bueno, son festas en media España, pero ese dato resulta irrelevante. Porque eu tou en Madrí), así que a noite prometía.

Collemos e fomos facer un alegre botellón. Ao parque das Vistillas (creo que xa mencionado por aquí algunha vez). Aparte da clavada que nos meteron os chinos (que serán o que queiras, menos parbos), pouca cousa salientable. Tocaba "Conchita" (da que, sorprendentemente, conocía dúas ou tres cancións...), e despois puxeron un Di-llei. Unha cousa similar á Festa de Campaña. Ou peor.

Aí ás tres da mañán, acabouse a festa. o Di-llei puxo un par de cancións así coñeras (YMCA, e a Fiesta pagana), e ó carallo. Así, sin máis. Bue, pensei eu ingenuamente, ahora haberá que mirar de meterse polos bares estes da Latina e pola plaza esa que non me acorda o nombre, que eu recordo que era eso un cachondeo da outra vez que estuvera eu por aqui...

Nada más lejos. Cando chegamos á plaza esa (3 e media, aprox), os bares cerrados, a música apagada... unha tristeza grande, grande...

Menos mal que hay un par de hippies facendo ruido na plaza esta, volvín pensar eu esperanzado. A xente ca que iba marchou pa a casa, e eu decidín dar unha voltiña por alí.

A eso das catro menos dez (¡catro menos dez!), chega a policía e, educadamente, insta á xente a apartarse para que pasen os do camión da basura.

Eu estaba indignado. Esto cóntanmo e eu no creo. Unha ciudá grande, en plenas festas, en sábado... e a cousa acaba ás catro da mañán... Pero acabar, acabar, non que a orquesta acabara o primeiro pase. Os bares cerrados, a xente marchando caladiña pa a casa...

A verdá... qué tristeza. Con lo que tú has sido, Madrid...

Esto pasa na aldea máis recóndita de Galicia, e a xente pide a cabeza da comisión...

En fin... Joder, solo me sale a palabra "triste". É que é tristísimo, coño!

Ocurrió en mi casa

2008-08-15T06:53:00.000-07:00

Diálogos que teñen lugar no meu sofá...

Hacienda somos todos

2008-07-04T12:02:00.001-07:00

E algúns máis que outros, por cierto.

Previously on this blog....
-Chegoume a noticia de que vou ter que pagar a Hacienda un total de 1440 euros.... beh... xa poden facer bos hospitales, que si non voume cagar na virgen...

Contaba eu que iba ter que apoquinar unha millonada para Hacienda, pa que algún mangante teña beca, e pa que lle devolvan pasta a listos con hipoteca. Finalmente, gracias a que :
a) tou currando lexos da casa
b) antes de vir currar pa aquí estaba no paro
c) chamei por teléfono antes de apoquinar pa preguntar

...a cousa quedou en 792 euritos de vellón.

Aparte desto, la vida sigue igual. Tamos ahí en trámites pa que Jazztel nos poña interenete, volvín a Kempo, vivín a victoria de España como un españolito máis....

Bueno, esto ten truco. En realidad, o que fixen foi beber un par de kases na casa e ir ao bar de enfrente a ver o partido, e tomarlle outro par de kases. A segunda parte xa non a vimos casi, estabamos na porta falando cunhas periquitas... Cando acabou o partido, a cousa foi unha risión das grandes: O do bar, cun pelotaso que nin dios, a tirar petardos. Eu, a pedirlle á xente das ventanas que tiraran ajua, coma en Vilagarcía (e tirárona...unbelievable)... O chino do lado, a enseñarme a dicir "Shi pan ya guan yi" (al parecer, "españa, cien mil años")... Un espírito fiesteril, vaia (seguides a dicir cousas acabadas en "il"?).

Pouco despois, tiramos pa a Castellana, e fomos por alí parando coches e facendo que pitaran e tal e cual. Pa que vos fagades unha idea, tardamos 3 horas en andar un camiño de 15 minutos, aprox. Eu hasta me tumbei no asfalto no medio da calle, imaginarse o cachondeo que había por ahí...

Debo reconocer, anque xa todos o sepades, que a min o partido importábame máis ben pouco, pero era tan boa ocasión pa pillar un pelotaso e facer o cafre coma outra calquera... como ben lle expliquei ás periquitas do bar, vaia

Mañán tócame currar, así que hoxe tocará retiro espiritual, ou algo. E mira que me jode, que nas festas do meu barrio traen a Bertín Osborne...

Tiña pensado acabar ca serie das fotos de Roma (por demanda popular... a xente quería saber con quén fora e tal...), pero vai quedar pa outro día.

Bueno, xentiña... Irse preparando, que o 18 vou ir pa ahí...

PD: vou sacar unha foto do bar de enfrente, pa axudarvos a situarse e eso:

Ahí, en ese pequeno bar, montaban un cristo que nin dios pa cada partido de España: a cansión de "A por ellos" a toda hostia, petardos, xente saltando pola calle... E ahí decidimos ir ver a final, en ves de ir ata Colón nin leches, que fasía moito sol, e había moitirma xente...

Bueno, solo queda unha cousa por dicir:

Fin

pooooiisss...

2008-06-09T11:25:00.001-07:00

Hola corazones. Vouvos contar someramente o que foi a miña vida desde que cheguei de Roma:

- Comprei uns patíns de patinar, e fun patinar algún día que outro.
- Comprei un traxe de Kempo, e máis un tapahuevos, e fun durante un mes a Kempo-karate. Moi divertido, a ver si este mes volvo ir outra vez.
- Cambiei de casa. Ahora vivo nun "barrio obrero". Andamos planeando poñer internete e tal, por ahora uso unha wifi crackeada.
-Chegoume a noticia de que vou ter que pagar a Hacienda un total de 1440 euros.... beh... xa poden facer bos hospitales, que si non voume cagar na virgen...
- Eso es todo.

Qué cousa máis cutre. En fin, éche o que hai.

Esto parece unha choia desas que pon Moises de que fai chas...

Il Papa

2008-05-02T02:17:00.000-07:00

El Papa es la cabeza de la Iglesia Católica y Jefe del Estado de la Ciudad del Vaticano. Es el obispo de Roma, y es conocido entre los católicos como Sumo Pontífice (del latín summus pontifex, "máximo constructor de puentes", tomado de los emperadores romanos, entre cuyas obligaciones estaba la de construirlos) y también como Vicario de Cristo.

Sí, está copiado directamente da Wikipedia.

O día siguiente ó da chuvia, volvemos pa ver o Coliseo por dentro, e acabar de ver o Foro. Pasamos tamén polo museo capitolino, pa facerlle unha foto á famosa loba e a unha estatua gigante de rambo que tiñan alí en cachos:

Despois pasamos pola Fontana di Trevi (moi bonita, tamén. E máis grande do que esperaba...), onde aproveitei pa tirar unha moneda. Como aos ricos nos sobra a pasta...

... Ese día creo que non hubo nada máis salientable... O día siguiente si que foi matador... Mamasita, non recordo haber andado tanto na miña vida, tiu... levantámonos, e fomos andando ata a Plaza de España (ESPAÑA!!), dalí fomos andando ata a Piazza do Popolo, despois pa baixo outra ves, ata o Panteón e toda a trangallada que hai por alí... unha caminata que nin cristo, en serio...
Vou poñer unha afoto dun obelisco que, según teño entendido, era o máis pequeno que hai en roma, o do Elefantito:

Creo que foi ese día pola noite, que fomos dar unha volta por xunta o Coliseo e tal, moi bonito de noite porque lle poñen luses (esto parese unha crítica dde cine das que facía Cándida Villar).

As siguientes afotos que teño son do Vaticano, así que supoño que ó día siguiente fomos ao vaticano (que, por ser Dominco, era entrada gratís. Ou por ser sábado. Ou por ser o último dominco do mes. Ou algo asín). Fixemos unha cola considerable (o de arriba son eu visto desde a cola, a entrada era ó fondo), entramos e pasamos por xunta as tumbas dos papas. Da tumba de Juanpa-2 (el regreso) sólo teño esta afoto:
E que resulta que estaba prohibido. Coma estaba prohibido sacarlle fotos á Sixtina (pero eu saqueillas ijual, jijijij. Queso de tetilla, jijijiji).

Dalí fomos ao Castillo de San Angelo, que estaba ó lado. No alto do castillo estaba esta estatua, que é bastante bonita:
É coma a canción aquela dos Heredeiros, "Angelito Pastillero". Por certo que ao castillo este tamén entramos de gratis polo conto ese da semana cultural esa, se non había que pasar por caixa outra ves... Peseteros, carallo...

As siguientes fotos son de San giovanni Laterano, así que supoño que ese día, ou o siguiente, fomos ata o sureste e arrimámonos a S. Giovanni ese. É unha iglesia. Grande, pero vaia, unha iglesia... Así que paso de poñervos foto. En ves deso, unha foto dunha zapatilla que había no chan enfrente:
O meu non é a fotografía paisajística, o meu é a fotografía costumbrista, o retrato social. Os romanos son uns guarros de campeonato.

Por esa zona estaba este outro cartel electoral, que tamén me fixo moita gracia:
"Unha Italia sin políticos corruptos e mafiosos ... Pódese facer! Vota bla bla bla"

Estes perderon, claro. Ganou Mussoli... digo, o Alemanno ese que era colega de Berlusconi

Esto está quedando larguísimo, e ainda non contei a escapada a Florencia, a visita a Pisa (ca sua torre e tal), nin o último día, que fun ver os museos Vaticanos e lle saquei unha foto ao Orto botánico...

Continuará...

Berlusconi: "Somos la nueva falange romana"

2008-04-30T00:33:00.000-07:00

El terremoto Gianni Alemanno, nuevo alcalde de Roma tras las elecciones del domingo y el lunes, ha disparado la euforia en el Pueblo de la Libertad.

Non sei si sabedes que, alá fai un mes e pico, fun deica Roma a facer a do turista un cacho. Comprei unha cámara digital (ca que saquei unhas 1500 fotos, aprox.), pillei un billete de avión, e arranquei pa alá. Ao chegar alá, decidimos buscar un hotel ou similar onde poder durmir y construir quizás un pequeño fuerte. Ao final acabamos nunha pequena pensión cercana á Estación Termini.

Aproveitando que teño aquí na oficina as fotos que saquei de Roma, vou buscar unha da pensión esta, a ver si a poño por aquí. Bueno, non a encontro, así que vou poñer unha foto do bar do lado, que regentaban uns chinos moi amables e poñían un café moi rico. Ahí vai:

Cos chinos deste bar cheguei a facer cierta amistad, tras unha semana desayunando alí. "bon giorno, café late, cruasán. Gracie tanti". Ao final, hasta me sacou unha foto a min ahí dentro da barra e tal:

O primeiro día na máis que vimos a Vía Veneto, a fonte do tritón e ... pouco máis. Despois a botar unha siesta, da que despertamos á unha da mañán. Fantástico.

O segundo día fomos ver o Vitorino, que é unha mole impresinante de marmol plantada en plena plaza de Venecia. Foto:

Ese día tamén vimos así por fora o Coliseo, e metémonos no Foro romano. Douse a circunstancia de que chegamos en plena "Semana cultural" ou algo asín, e todo era gratuito: museos, e mierdas así sobre todo... E claro, a entrada a esto do foro tamén era de gratís. Acojonante por cierto esto do foro, tiu... se cadra foi o que máis me impresionou de todo Roma...

No medio do foro este empezou a chover... mala suerte, suspendemos a visita ao foro e fomos dar unha volta por Roma adiante en autobús. Con parada en Plaza da Torre Argentina (ou similar), conocida como "a plaza dos gatos". Fomos ata o Vaticano, xa de paso. Xa era de noite e seguía chovendo. Por cierto, que no Vaticano (non sei no resto de Roma, a electrónica estache bastante barata. Eu comprei unha tarjeta SD de 2 Gigas por uns... 12 ou trece euritos...

Vou deixar aquí esta primeira entrega da serie "Viaxe a Roma", non sin antes pegar un par de fotos de carteles electorales que vin por alí:

Primeiro, un tipo que non sei moi ben a qué iba. A quén se lle ocurre presentarse ás eleccións con esta pinta? Suponse que é facha, ou rojeras? como se lle pasa pola cabeza poñer un dibujo no cartel electoral?? en fin, juzguen ustedes mismos:

Este era o cartel do paisano que finalmente acabou de alcalde de Roma. Nada salientable, salvando o tema de que leve no cartel o nombre de "Berlusconi", pero vaia... normaliño...

Esta tipiña debe ser a única normal do grupo... en fin

Non me gustaría acabar esto sin mencionar a grandísima pinta de hijo de puta que ten o fulano este... mimadriña.. Pero onde ibas, home? Quen é o teu asesor de imagen? mamasita...

Seguimos vivos

2008-03-23T08:14:00.000-07:00

Esto vai ser o típico conto de posta ó día do choio este. Vamos allá.

Levo xa un tempo sen escribir nada por aquí, nada por allá... dónde está la bolita? E o que pasa é que o veciño ó que tan alegremente lle gorroneaba a wifi debeulle cambiar a contraseña. Bueno...

O jueves á noite cheguei a Vigo. Vigo - Cesures, Cesures - Padrón, Padrón - Cesures, Cesures - Coruña, Coruña - Cesures, Cesures - Padrón, e volta a Cesures. Por ahora.

O Martes volvo a Madrid, e o Miércoles vou a Italia. Chachi. Macarroni, birra, io vorrei scopiare con te, Vaticano, il Padrino, Luca Brassi. Xa sabedes.

En outro orden de cousas, vou empezar a escribir o que serán as reglas do strip-trivial:

1 - Xogarase individualmente. Ou, se acaso, en equipos mixtos. (esto vai pensando no futuro, algo que chamarei "sex-trivial", ou algo así, e xa verei como vai no seu momento)
2 - poderanse levar un máximo de seis prendas (unha por quesito).
3 - nos quesitos, se acertas, levas quesito. Se non, a quitar unha prenda. No resto de casillas ainda teño que ver qué facer.

E bueno, acéptanse sugerencias. Eu diría de xogar coa edicion Genus, que sempre foi unha boa edición... Pero vaia, sugeride o que pensedes si eso.

Hoxe teño unha vagancia bastante importante... As festas han de acabar comigo...

Vémonos por ahi, chavales.

Elecciones 2008

2008-02-29T12:56:00.000-08:00

¡ Te la clavo por el ... ejem... vaia por dios.

Hola zagales. Ijual non vos destes conta, pero xa están aquí as eleccións. As eleccións generales en España, as eleccións nos EEUU, a paxarada esa de elegir a canción de eurovisión en internete... Elecciones de vera-no para tí, elecciones de verano, junto al mar... Un rayo de sol, oh oh oooh. Quisiera ser tan alto como la luna... snif... nunca seré tan alto como la luna, es que no te das cuenta?

Eu xa fai tempo que non vou a votar. Despois contareivos un pouco por qué e tal. Ou qué carallo, contovolo ahora.

- Non creo que haxa ningunha ideología que me represente. Pa certas cousas son un pouco como un hipi comunista, pa outras son unha especie de liberalista nazi-fascistoide. Tamén depende moito do día...

- No caso de que tuvera unha ideología (e hai días que a teño), todos sabemos que ningún partido representa a unha ideología. Os partidos políticos españoles son como... bueno, que se arriman ó arbol que mellor dea sombra. Todos ahí xuntiños no centro, diferenciándose únicamente no color da corbata (si la hubiere).

- Habendo partidos políticos que puderan parecen interesantes, a pérfida ley electoral que rige estas cousas neste retorcido país imposibilita que poidan chegar a nada. Coma os paisanos do Partido Pirata... Como non tiñan suficientes mulleres, descalificados. Ou a xente do Partido antitaurino, que houbo sitios onde non se pudo presentar por non ter suficientes homes... ¿Qué carallo pasa aquí?

- Falando de leis, resúltame profundamente intolerable que non todos os votos valan o mismo. Onde quedou o de "Un hombre, un voto"? Consultade o número de votos/numero de escaños de certos partidos, e veredes cómo vos ferve a sangre. A min pásame, ás veces.

- O circo no que se convirteu a política en España provoca en min reaccións moi dispares, que van desde o bostezo hastiado hasta a ira máis descarnada (cando soltan algunha perla e penso que os estou mantendo), pasando obviamente por esa risa cínica que me sale de vez en cuando.

- Estadísticamente falando, o meu voto en particular resulta despreciable.

- Moita xente que conozo non vota a un partido. Vota en contra de outro partido. Esa perversión da idea de Democracia dame incluso medo. Xogade vós solos, eu paso.

- Hai un partido (ciudadanos en blanco), que promete deixar vacíos os asientos que lle correspondan en caso de sacar algún escaño. Daría risa, se non fora porque gran parte do tempo, as sillas están vacías porque a panda de mangantes que nos goberna (e, supuestamente, nos representa e tal) decide non ir traballar. Fantástico país.

- Esa xente ríese de nos, e a xente síguelle o xogo. Unha vez máis, xogade solos. Arepetición de un sonido conócese, en poesía, como "Aliteración". La cultura nos hará libres.

- Basado en hechos reales (TM): A idea de democracia está tan corrupta, que pode chegar a gobernar o partido que menos votos consiga. Olé.

Despois, aparte destas razóns, a veces poño unha excusa bastante boa, que non sei si a inventei eu, ou a lein por ahi fai tempo: "Confío tanto na Democracia, que non voto para non influir nela".

O outro día, cenando, unha compañeira de piso comentábame que en Uruguay é obligatorio votar. Que si non votas, póñenche multas prohibitivas. E si estás estudiando, prohíbenche presentarte a exámenes durante tres semestres. Non sei qué añadir a esto.

Por certo: ide votar. Non serei eu quen vos diga que non votedes. Si creedes que algún partido representa a vosa ideología, que non vos vai engañar, que cumplirá co que prometa, e tal e cual, deberíades votar. Pero por favor, tende algo de sentido crítico. Non vaiades votar en plan Barsa-Madrid, "eu son deste porque este é o mellor".

Dato non relacionado: Subíronme o sueldo. Pódese pensar que esto é fruto da boa gestión dos nosos gobernantes, que tuvo como consecuencia unha mellora general da nosa economía, e das condicións de vida de tódolos ciudadanos. Tamén se pode pensar que non. A ver si adivinades qué penso eu. Con esto non estou criticando a ningún gobernante concreto. Simplemente digo que o único sueldo que sube gracias ós políticos é o seu. E sempre sube, oyes...

Salud, y República. Ou mellor aínda: Salud, y Utopía.

Eu xa era tecnosexual

2008-02-21T12:42:00.000-08:00

Que tal, xente? Como vai eso? Por aquí todo ben, o inverno vai deixando paso tímidamente á primavera, o Real Madrí mereceu ganar, porque xogou moi ben, e a rama da pataca sigue inexorablemente o seu curso, medrando exhuberante cual Venus de Rubens, ou de Boticelli.

Algunha vez escoitastes o término "tecnosexual"? Resumindo, un tecnosesuarl de la pradera ven sendo un pipiolo con canto cacharro poidas imaginar, todo moi moderno, eso sí: movil con camara-mp3-etc, e-reader, ipod nano-touch-gaitas, e tal pascual.

Hai tempo, quixeron poñer de moda esta palabreja, como cando puxeran de moda "metrosexual", pero a cousa non chegou a extenderse (contade cántas veces escoitastes dicir "metrosexual" e cantas "tecnosexual" na vosa vida). Sin embargo, a tonterida da palabra esta ven moi ben pa contarvos unha cousa: Houbo un tempo no que eu era o máis chulo do barrio. Un tempo no que eu tiña un cacharro que nadie máis tiña (pasábame como a Nacho Vidal). E non foi cando me compraron a Game Boy. Foi algo despóis.

Si, chavales. Eu tiña un beeper. "El aparato es toda una reliquia de la comunicación de los años 90", di o cachondo ese. De feito, eu tiña ese mismo modelo, co logo de Coca-Cola tamén ahí pegado.

Seguramente virades algunha vez unha peli ou serie de médicos, na que os médicos levan un "busca", ou "buscapersonas". Pois eu era así de chulo. O meu beeper permitíame recibir mensajes de texto moito antes de que se vira en España o primeiro móvil (eu que sei, postos a soltar tonterías, pa qué contrastar a veracidad de estas?). O procedimiento, eso sí, era un pelín tosco: Había que chamar a un número, dictar o mensaje, e decir a qué número de beeper o querías mandar.

Mandar a clase de guarradas que mandan ahora os chavales (" t kr mazo, t v a cmer to el buyuyu"), convertíase nun acto un tanto ... digamos sonrrojante. Eu creo que por eso non triunfaron os beepers, pero vaia, non creo que nadie me pregunte nunca a miña opinión sobre o fracaso comercial dun producto, como tampouco nadie lle preguntaría a Viruete polo fracaso da Cherry Coke.

Pois eso. Que eu xa era tecnosesuarl en séptimo de EGB. Superade eso, mangantes.

Outro tema de candente actualidad: o outro día empadroneime en Madrid. O propio sería empadronarse en Padrón, pero nunca me caeu ben a xente de Padrón... Así que ao final empadroneime aquí. Ahora xa me podedes chamar "Madrileño" no caseto con total propiedad.

Acórdome que fai algo máis dun ano, cando viña do médico por un resfriado e tal, contara aquí que non tiña pensado empadronarme e tal e cual. E ao final, xa ves... Ahora vou ver da afiliarme ao PP, e comprar unha bandeira desas cun toro no medio. Ou cun Pollo, coma as que se ven nas manifas de por aquí... Xa verei

Bueno, xente. Vouvos dar uns sabios consellos, pa despedir esto: Comede pan de Millo. Comede Pan de Manteca. Ide á Festa da Lamprea. Non reneguedes do licor café. Disfrutade da Tortilla de patacas das vosas nais. Frecuentade as tabernas. Vivide como Galegos. Vosotros que sois de provincias, que yo ahora soy de la capital y tal y tal.

Vémonos, chavales!