Guan llíar agóu

Tal día coma hoxe, doce de outubro, hai un ano, sucederon varias cousas, que paso a relatar:

• Era festivo
• Houbo un desfile en Ciudad Capital
• Cadrou en domingo
• Supoño que os que daquela tiveran traballo se mosquearían por perderen un festivo.
• Eu estaba sen traballo. Concretamente, entre o 9 e o 15 daquel mes estiven sen traballo.
• Meu pai e máis eu emprendiamos un viaxe a bordo dunha furgoneta que parecía o camión aquel que levaba o coche fantástico dentro (falo da serie orixinal).

Dentro da citada furgoneta había, sen ánimo de ser exhaustivo:

• Un moble escritorio de IKEA (creo que modelo MIKAE, coma o personaxe de Carlos Jesús)
• Unha moto
• Uns patíns
• Roupa. Moita
• Comida (xa ves)
• Libros
• Unha tele
• Un portátil
• Unha guitarra eléctrica
• Unha guitarra española
• Un amplificador (ou dous, non sei)
• Un traxe de kenpo
• Practicamente, unha vida. Toma poesía, cona. Non querías poesía?
  

Poderíase dicir, aínda a risco de parecer racista ou xenófobo que aquela parecía a furgoneta duns xitanos.

E é que resulta que hai un ano saín de Madrid con rumbo noroeste. A cachos pola A6, a cachos por estradas abandonadas da man de Dios nuestro señor (acojonante a estampa das vilas polas que pasaban as estradas antes de que houbera A6), chegamos a San Lois.

Como resumo deste último ano poderíase dicir que me fixen máis vello e máis triste. Máis responsable e máis amargado. E pouco máis. Bue, si, fun á praia...